بررسی لزوم ورود هوشمندانه دولت برای سامان دادن به بازار مسکن

دولت به صورت هوشمند در بازار مسکن ورود کند

بازار مسکن

فضای سوداگرانه به وجود آمده در بازار مسکن و همچنین ناتوانی بخشی از جامعه در تامین نیاز به مسکن، دولت را موظف می‌کند، به منظور سامان دادن بازار، از ابزارهای خود به صورت هوشمند استفاده کند

به گزارش عیارآنلاین، یکی از اساسی‌ترین نیازهای هر خانوده، داشتن سرپناهی مناسب برای زندگی است، با توجه به اطلاعات بدست آمدۀ از سرشماری سال ۱۳۹۵، در پایتخت به طور متوسط ۴۷ درصد از هزینه‌های یک خانواده مربوط به تامین مسکن است که این هزینه در دهک‌های پایین جامعه به ۷۰درصد هم می‌رسد. این اطلاعات بیانگر سهم بالای مسکن در سبد هزینه خانواده است. در حقیقت می‌توان گفت، اگر بتوانیم بازار مسکن را در جامعه سامان دهیم و همه دهک‌ها بتوانند صاحب‌خانه شوند؛ گام بلندی به سوی توانمند کردن اقتصادی خانوارها برداشته‌ایم.

بر همین مبنا قانون اساسی جمهوری اسلامی ایران، مانند سایر کشورهای دیگر، داشتن مسكن متناسب با نياز را حق هر فرد و خانواده ايراني دانسته است.همچنین بنابر اصل ۳۱ قانون اساسی، دولت موظف است با رعايت اولويت براي آنها كه نيازمندترند، به خصوص روستانشينان و كارگران، مسکن مناسب فراهم كند.

 

لزوم برنامه ریزی برای صاحب‌خانه شدن خانوارهای ناتوان

وضعیت کنونی بازار مسکن در ایران، به نحویست که بسیاری از افراد جامعه توانایی تامین هزینه مسکن خود را ندارند. ارزیابی این مسئله به کمک شاخص هزینه دسترسی به مسکن موثر انجام می‌شود. در واقع این شاخص، بیناگر تعداد سال‌هایی است که یک خانوار با پس‌انداز یک سوم درآمد خود می‌تواند هزینه خرید مسکن را تامین کند. شاخص هزینه دسترسی به مسکن موثر به طور متوسط برای خانوارهایی که از درآمد سالانه ۳۶میلیون تومان برخوردارند، در شهر تهران به بیش از ۸۰سال رسیده است.

از طرفی، بخشی از اقشاری جامعه همانند زوج‌های جوان، حتی اگر از درآمد مناسبی هم برخوردار باشند، به جهت نداشتن پس انداز قبلی توانایی خرید مسکن را نخواهند داشت. از همین رو دولت باید برای صاحب‌خانه کردن  زوج‌های جوان و همچنین خانوارهایی که درآمد کافی برای پاسخ به نیاز مسکن خود را ندارند، برنامه ریزی‌های لازم را انجام دهد.

برا ی مثال در کشور آمریکا ، تخمین زده می شود که دولت آمریکا بین سال‌های ۲۰۰۲ تا ۲۰۰۷ بین ۶۵۰۰۰ تا ۷۲۰۰۰ مسکن حمایتی ساخته است، همچنین آمار ها نشان می دهند، اگر فردی بیش از ۱۲ ماه بی خانمان باشد، هزینه‌ای در حدود ۴۸۲۱۷ دلار بر روی دست دولت خواهد گذاشت؛ اما در صورتی که وارد طرح مسکن حمایتی شود این هزینه به ۳۵۱۱۷ دلار کاهش می یابد.

سوداگران از سرمایه‌ای شدن بازار مسکن سود می‌برند

معضل دیگر این روزهای بازار مسکن، وجود تقاضاهای سرمایه‌ای و فعالیت های سوداگرانه تلقی می‌شود. عده‌ای از کارشناسان و دست اندرکاران بخش مسکن کشور بیان می‌کنند، تعداد واحدهای مسکونی در کشور بیش از تعداد خانوار است. در همین راستا محمد اسلامی، وزیر راه و شهرسازی ضمن اشاره به این نکته که تعداد خانه‌های شناسایی‌شده بر اساس سرشماری سال ۱۳۹۵ بالغ بر ۲۴ میلیون و ۲۰۰ هزار واحد است، گفت: «حدود ۲.۲میلیون واحد مسکونی بیشتر از خانوارها در کشور وجود دارد» .

نکته قابل توجه اما نسبت تعداد خانوار به تعداد واحد مسکونی دارای سکنه در کشور است که شاخص تراکم خانوار نامیده می‌شود. این شاخص بر اساس سرشماری‌ سال ۱۳۹۵، عدد ۰۶/۱ را برای کل کشور نشان می‌دهد و بیان می‌کند که حدود ۴/۱ میلیون خانوار درکشور، یا به شیوۀ چندخانوار در یک خانه زندگی می‌کنند؛ یا اساسا سرپناه این خانوارهای را نمی‌توان واحدمسکونی به حساب آورد.

 

اما علت اختلاف بین صحبت کارشناسان و آمارهای موجود در تعداد خانه‌های خالی نهفته است. در واقع تعداد واحدهای مسکونی در کشور بیش از  تعداد خانوارهای موجود است اما ۶/۲میلیون از این واحدها به بازار عرضه نشده و در اختیار سرمایه‌گذارانی قرار دارد که نگاهشان به مسکن، همانند بازار ارز، سکه و سایر بازارهای سرمایه‌ایست. بنابراین با وجود اینکه تعداد واحد مسکونی در کشور بیش از خانوار است اما همچنان ۴/۱میلیون خانوار از نعمت سرپناه محروم هستند. بنابراین دولت برای جلوگیری از سرمایه‌ای شدن بازار مسکن و همچنین قطع دست سوداگران، باید از ابزارهای خود به منظور سامان دادن این بازار استفاده کند.

ورود هوشمند دولت به منظور ساماندهی بازار مسکن

باتوجه به مشکلات مطرح شده از جمله ناتوانی بخشی از جامعه برای صاحب‌‌خانه شدن و همچنین خارج کردن بازار مسکن از حالت سرمایه‌ای به مصرفی، حل این مشکلات بدون وارد شدن دولت امکان پذیر نخواهد بود. در نتیجه دولت موظف است، به منظور توزیع دقیق واحدهای مسکونی، تولید هدفمند برای پاسخ به نیازهای جدید و جلوگیری از به وجود آمدن فضا برای ورود سوداگران به صورت هوشمند در بازار مسکن ورود کرده و علاوه بر خانه‌دار کردن مردم، از فرصت اقتصادی به وجود آمده در تولید مسکن استفاده کند.

دیدگاه تازه‌ای بنویسید: