۲۰ مرداد ۱۳۹۸ ساعت ۱۲:۰۰
آمریکا با توسعه چرای دام در مرتع به دنبال ارتقای سلامت خاک‌های خود است

حمایت دولتی ایالت مونتانا از پرورش دام در مراتع

طی ۲۰۰ سال گذشته چرای نادرست در مراتع آمریکا باعث افزایش سطح زمین‌های لخت شده که به‌نوبه‌ی خود امکان نگهداری آب و میزان تولید در مراتع را کاهش داده است. اما بیرون کردن دام از مراتع نیز این بحران را تشدید کرده است. از همین رو در ایالت‌های جنوبی آمریکا برنامه‌های مدونی برای توسعه، آموزش و حمایت از چرای اصولی دام در مرتع اجرا می‌گردد.

به گزارش عیارآنلاین، به نقل از پایگاه خبری menafn، دیلان هافمن مدیر موسسه‌­ی SXTC که مدیریت پارک ملی یلواستون را نیز بر عهده دارد معتقد است؛ باید برای استفاده از مراتع به روش‌­های قرون گذشته بازگشت زیرا حفظ پایداری خاک و مراتع در این روش­‌ها بسیار مناسب است و تعادل اکوسیستم حفظ خواهد شد.

این صحبت­‌ها در خصوص ناحیه­‌ی ایندلند مونتانا است که در شمال این ایالت قرار داشته و یکی از چهار چراگاه بزرگ آمریکا به شمار می­رود که مساحت آن حدود ۳۵ هزار جریب است. در این چراگاه پروژه بهبود سلامت خاک و تعدیل انتشار کربن برای مقابله با تخریب منابع خاک و آب در حال اجرا است. هافمن به ایده استفاده از برنامه­‌های چرای دام در علفزار بسیار علاقه‌مند است و معتقد است که برنامه­‌های موسسه‌­ی WSE که یک موسسه­‌ی غیرانتفاعی برای حفاظت از مراتع و علفزارهای طبیعی، اکوسیستم‌­ها، فضاهای باز و سکونتگاه‌­های طبیعی است، برای حفاظت پایدار و اقتصاد روستایی بسیار مفید خواهد بود. این پروژه در همین سال توسط WSE، زانترا و موسسه­‌ی انرژی بومی راه‌­اندازی شده است.

روش چرای متراکم و چرای چرخشی سریع

در بخشی از این پروژه که با عنوان پروژه بهبود چرا در مونتانا (Montana Improved Grazing Project) نامیده می­‌شود، مرتع­داران توافق کرده­‌اند که از روش­‌های مدیریت علمی مراتع با هدف بهره‌­برداری پایدار از مراتع استفاده نمایند که شامل چرای متراکم (High intensity) و چرای چرخشی سریع (Rapid Rotational Grazing) می‌­باشد. بدین معنی که چرای دام در مراتع موقت کوچک (حدود ۲۵ جریب) برای دوره کوتاه انجام گیرد و سپس علف‌­ها تا زمان رشد کامل رها شوند. هافمن تأکید می­کند که تأثیر این نوع چرا شبیه اثر چرای گاومیش‌­های مهاجر می­باشد که صدها هزار سال مورداستفاده قرار گرفته است. در این روش، علوفه در چراگاه در زمان مناسب به‌طور کامل مورد استفاده قرار گرفته و به آن فرصت داده می‌­شود تا در فصل رشد بزرگ شده و برای چرا در سال بعد آماده گردد. علف‌­ها در تکامل هم‌زمان با دام­‌های وحشی این قابلیت را پیدا کرده­‌اند تا خود را با چرا و استراحت تا زمان رشد و تکثیر تطبیق دهند و این روش یک روش کاملاً طبیعی و پایدار است.

حدود نیمی از زمین­‌های ایالات جنوبی آمریکا برای چرا مورد استفاده قرار می‌گیرد

این برنامه برای نخستین بار در آمریکا اجرا می­شود و پتانسیل بسیار زیادی دارد. حدود ۴۱ درصد زمین­ه‌ای ۴۸ ایالات جنوبی­تر به‌عنوان چرا و تغذیه دام مورد استفاده قرار می‌گیرند. اگر در مقیاس جهانی نگاه کنیم، دام­‌ها و مصارف مربوط به دام‌­ها مسئول ۱۴.۵ درصد از انتشار گازهای گلخانه‌­ای هستند. تحقیقات جدید نشان می­دهد که استفاده از چراگاه‌­ها می­تواند برای جذب کربن اتمسفر بسیار مؤثرتر از جنگل‌­ها باشد. از همین رو، هدف این برنامه جبران خسارت­‌های وارد شده به اکوسیستم است. طی ۲۰۰ سال گذشته چرای نادرست در مراتع باعث افزایش سطح زمین­ه‌ای لخت شده و گیاهان یک‌ساله علفی از بین رفته‌­اند که به‌نوبه‌ی خود امکان نگهداری آب را کاهش داده و میزان تولید در مراتع نیز در همین راستا کاهش پیدا کرده است.

برنامه Help Build و آموزش مرتع‌داری اقتصادی در آمریکا

موسسه­‌ی انرژی بومی برنامه‌­ای را تحت عنوان Help Build راه‌­اندازی کرده که طی آن آموزش‌­هایی به مرتع­داران داده می­شود و اعتبار در اختیار آن­ها قرار می­گیرد که برای بهبود فنس‌کشی و ایجاد زیرساخت­‌های آبیاری از آن استفاده کنند. به گفته­‌ی جف برنیک- رویس موسسه­‌ی انرژی بومی – این کار باعث می­شود تعداد چراگاه­‌ها افزایش یافته، اندازه چراگاه‌­ها کوچک­تر شده و فشار روی یک چراگاه کاهش پیدا کند، در واقع فشار چرا به‌جای اینکه به یک ناحیه وارد شود در نواحی مختلفی که با چرای چرخشی مدیریت می­شوند پخش می­شود. بدین ترتیب چراگاه­‌های بیشتری فرصت استراحت پیدا می­کنند و امکان احیای آن­ها فراهم می­آید. مضافاً اینکه شروع جریان مالی در چراگاه­‌ها باعث جذب سرمایه‌گذاران شده و اقتصاد روستایی تقویت می­گردد.

مشوق‌های مالی دولت آمریکا برای توسعه مرتع‌داری

پنج سال پس از شروع این برنامه‌ها برنامه، میزان جذب کربن مورداندازه‌گیری قرار می­گیرد و بر اساس میزان کربن جذب‌شده در خاک به مرتع‌داران مبالغی پرداخت می­گردد. جزء کلیدی در این برنامه، تعهد مرتع‌داران به اجرای برنامه در مدت ۳۰ سال می­باشد. تغییر عملیات تنها به مدت یک سال می­تواند تأثیرات مورد انتظار را از بین ببرد. مرتع‌داران باید از جان‌ودل قبول کنند که برای سه دهه به این برنامه متعهد خواهند بود.

حسن این برنامه برای مرتع‌داران وجود یک منبع درآمد جدید است. به‌طوری‌که با افزایش میزان جذب کربن در خاک میزان درآمد آن­ها نیز افزوده میشود. به‌عبارت‌دیگر، مرتع سالم­‌تر با درآمد بیشتر مرتع‌داران همبستگی دارد و این کار نیز به‌نوبه‌ی خود امکان افزایش تراکم چرا در علفزارها را برای آن­ها فراهم می­کند و می­توانند گوشت بیشتری تولید و منافع بیشتری را حاصل نمایند. مضافاً اینکه ارزش زمین آن­ها نیز طی زمان افزایش پیدا می­کند. زیرا مراتع سالم­تر قیمت بالاتری هم دارند.

از طرف دیگر، احیای مراتع برای ساکنان طبیعی مرتع یلواستون نیز مفید خواهد بود. در این ناحیه حیواناتی مثل گوزن، قوچ، گرگ، ماهی قزل‌آلای رودخانه و گونه­های دیگری زندگی می­کنند که می­توانند از تنوع حاصل‌شده از احیای مراتع بهره‌مند شوند. همین موضوع می­تواند جوامع محلی را از بابت درآمدهای حاصل از گردشگری، فعالیت­های فضای باز (مثل ورزش) و … غنی کند.

منبع خبر:

https://menafn.com/1098776160/Montana-Welcomes-Back-the-Prairie-Grass

دیدگاه تازه‌ای بنویسید: