موافقت‌نامه آب و هوایی پاریس معاهده‌ای اقتصادی است نه محیط‌زیستی

سرمست گفت: مسئولیت رسیدگی به توافق‌نامه پاریس در مجلس ما به کمیسیون کشاورزی ارجاع شده است، زیرا متولی این موافقت‌نامه در کشور ما محیط زیست است، لذا باید بگویم موضوع در کشور ما به درستی فهم نشده است.

به گزارش عیارآنلاین، عسگر سرمست  اظهار کرد: موافقت‌نامه آب و هوایی پاریس ایتدا یک معاهده اقتصادی است و در کل دنیا که نمایندگان کشورها در آن شرکت می‌کنند، به عنوان یک معاهده اقتصادی شناخته می‌شود. به طوری که در بسیاری از نشست‌ها و جلسات وزرای نفت کشورها شرکت می‌کنند. اما در جلسات کنوانسیون تغییر اقلیم که تصمیم‌گیری اتفاق می‌افتد، نمایندگان حوزه زیست محیطی ما هستند، کلا در کشور ما موافقت‌نامه پاریس یک موافقت‌نامه زیست محیطی قلمداد می‌شود، بر خلاف آنچه که در کل دنیا شناخته شده است.

وی افزود: چرا در کشور ما به توافق‌نامه پاریس به عنوان یک توافق زیست محیطی نگاه می‌کنند؟ به این دلیل که ما به طور کل به بُن مطلب پی نبردیم و ابعاد اقتصادی آن برایمان هویدا نشده است. در این رابطه نیاز است به چند نکته اشاره کنم، ما اکنون شاهد این هستیم که آمریکا از موافقت‌نامه پاریس خارج شد. اگر موافقت‌نامه پاریس خیلی برخورد جدی با کشورها نخواهد داشت. در حالی که شاهد هستیم آمریکا در شورای امنیت حق وتو دارد و قدرت لابی بسیار جدی در کنوانسیون دارد. چرا با وجود این ابزارها باز هم از موافقت‌نامه پاریس خارج می‌شود؟

کارشناس سیاستگذاری در حوزه محیط زیست ادامه داد: به دلیل این‌که در توافق‌نامه پاریس پتانسیل‌های بسیار جدی و تاثیرگذاری در اقتصاد این کشور ممکن است به وجود بیاید. اگر توفیقی در اجرای تعهداتش نداشته باشد، می‌داند با اینکه کشوری مثل آمریکاست، اما امکان دارد، در کنوانسیون دچار چالش‌های جدی شود. اگرچه تنها آمریکا نیست که چنین رفتاری دارد، روسیه هم همین کار را کرده و هنوز به موافقت‌نامه پاریس نپیوسته است، ترکیه هم همین طور. می‌خواهم توجه شما را به نکته‌ای جلب کنم که شاید در کشور ما کسی به آن دقت نکرده است. ما شاهد آن هستیم که دنیا در مواجهه با موافقت‌نامه پاریس به دو دسته تقسیم شده است؛ کشورهای دارنده منابع انرژی و کشورهای فاقد منابع انرژی.

عسگر سرمست گفت: عموما کشورهایی که دارنده منابع انرژی هستند، در رفتار با موافقت‌نامه پاریس رفتار مشابهی داشتند، یعنی یا نپیوستند یا اگر پیوستند به شکلی این پیوستن را انجام دادند که صدمه‌ای به آنها نرسد، دو نمونه این کشورها، آمریکا و روسیه بودند، روسیه در حال حاضر یکی از بزرگ‌ترین دارنده منابع زغال سنگ و از بزرگ‌ترین تولیدکنندگان نفت دنیاست، در حالی که برخی تصور می‌کنند که بزرگترین تولید کننده نفت دنیا عربستان است، اما آمریکاست. لذا آمریکا دوست ندارد که این ذخایر و منابع انرژی‌اش دست نخورده و زیر زمین باقی بماند؛ انرژی که بسیار ارزان است.

وی افزود: ترکیه که به موافقت‌نامه آب و هوایی پاریس نپیوسته است، منابع زغال سنگ بسیار جدی دارد. همچنین عربستان، قطر و امارات، سه کشوری که پیوسته‌اند. حال سوال، اگر کشورهای دارنده منابع جدی انرژی نباید به موافقت‌نامه پاریس بپیوندند، پس چرا ما شاهد پیوستن عربستان، امارات و قطر هستیم. در واقع آنها طوری به موافقت‌نامه پاریس پیوستند که هیچ تعهدی نداشته باشند. به عبارتی قطر در پیوستن به توافق آب و هوایی پاریس در حقوق بین‌الملل هیچ ردپایی برای پیگیری از خودش به جا نگذاشته است. لذا می‌خواهم بگویم که توافق‌نامه پاریس اقتصادی است و وزرای نفت و انرژی به شدت در بحث‌های مربوط به آن ورود دارند و در برخی موارد روسای بحث آنها هستند.

کارشناس سیاستگذاری در محیط زیست در مصاحبه با رادیو گفت‌وگو بیان کرد: در حالی که مسئولیت رسیدگی به توافق‌نامه پاریس در مجلس ما به کمیسیون کشاورزی ارجاع شده است، زیرا متولی این موافقت‌نامه در کشور ما محیط زیست است، لذا باید بگویم موضوع در کشور ما به درستی فهم نشده است. متاسفانه عدم تخصص و بی‌توجهی به ابعاد اقتصادی توافق‌نامه آب و هوایی پاریس باعث شده که قصد داشتیم تعهداتی را ابتدا در این توافق‌نامه بپذیریم که توافقات بسیار سنگین و غیرقابل تحققی بودند. ما سندی تحت عنوان سند تعهدات ملی مد نظر نوشته بودیم که اصلا از لحاظ حقوقی الزام‌آور نبود که بعدا طی ساز و کاری می‌تواند تبدیل به تعهدات کشور ما شود.

منبع: رادیو گفتگو

دیدگاه تازه‌ای بنویسید: