برنامه مشارکت ملی برای سازگاری با شرایط تغییر اقلیم مغفول مانده است

پیری گفت: توافق‌نامه پاریس بر دو پایه، کاهش انتشار و دیگری سازگاری با شرایط ناشی از تغییر اقلیم متمرکز است. اگرچه توجه ما بیشتر بر کاهش انتشار است، اما بال کمتر دیده شده توافق‌نامه سازگاری با شرایط است.

به گزارش عیارآنلاین، مهدی پیری  بیان کرد: ما امروز در کشورمان به طور مشخص تغییر هوا را لمس می‌کنیم و میزان گرمای هوا، بارندگی در مناطقی که قبلا نبود و امروز بارندگی دارند، یعنی تغییراتی که اتفاق می‌افتد نه تنها در کشور ما بلکه در خیلی از کشورها نیز محسوس است. یکی از مسائلی که مطرح شد که به عنوان مهم‌ترین عامل در این حوزه است، بحث میزان انتشار گازهای گلخانه‌ای که در نتیجه فعالیت‌های انسانی به وجود می‌آید.

وی افزود: حالا چرا تمرکز بر گازهای گلخانه‌ای ناشی از فعالیت انسانی قرار گرفته است؟ ما در شرایط تغییر اقلیمی قرار داریم که به نظرم یک گمان است و به نظرم قطعی نیست و بر آنیم که فعالیت‌های انسانی سهمی در این تغییرات آب و هوایی دارد. حال با این فرض، در چنین شرایطی چه باید کرد؟ نخست یک نظام حقوقی هم در سطح جهانی و هم در سطح منطقه‌ای تعریف کردند، یعنی اتحادیه اروپا فارغ از توافق‌نامه پاریس، پروتکل کیوتو و کنوانسیون چارچوب تغییر اقلیم نظامی را در درون اتحادیه تعریف کرده که مثلا تا سال ۲۰۲۰ باید ۲۰ درصد کاهش انتشار گاز گلخانه‌ای داشته باشم.

استاد دانشگاه تهران ادامه داد: حالا فارغ از این‌که در سایر نقاط دنیا چه کار می‌کنند؟ تعهداتی دارند یا خیر؟ کشورهای توسعه یافته برای چاره‌اندیشی درباره تغییرات اقلیمی نشست کیوتو را برگزار کردند و تعهداتی را پذیرفتند و بعد برای این‌که می‌خواستند به سمتی بروند که تمام دنیا مشارکت داشته باشند و حالا هر کس باید به سهم خودش در این شرایط ایفای نقش کند، زیرا همیشه بحثی میان کشورهای توسعه یافته و توسعه نیافته درباره سهم انتشار گازهای گلخانه‌ای است. لذا وضعیت تغییرات اقلیمی امروز به دلیل فعالیت‌های کشورهای رو به توسعه مانند هند و چین و ایران نیست، زیرا تغییرات امروز ناشی از انتشار گازهای گلخانه‌ای در سی سال پیش است.

مهدی پیری گفت: لذا کشورهای توسعه یافته هم به لحاظ نقش تاریخی که در ایجاد گازهای گلخانه‌ای داشتند که ناشی از فعالیت انسانی است و هم به این لحاظ که اکنون توانمندی بیشتری دارند و منابع بیشتری در اختیار آنهاست و اقتصاد قوی‌تری دارند و این تعهد را دارند که به دیگر دولت‌ها کمک کنند، نقش پررنگ‌تری را پذیرفتند که در نشست کیوتو مقرر شد و بعد به توافق‌نامه پاریس نیز رسید و قرار بر این شد که همان رویکرد را پیش ببرند، اما هر کشوری بر مبنای توانمندی خودش ارائه برنامه دهد.

وی افزود: ما جزء نشست کیوتو بودیم، اما تعهدی نداشتیم. اگرچه می‌توانستیم از یکسری امتیازات و امکاناتی که برای کشورهای در حال توسعه در چارچوب پروتکل کیوتو در نظر گرفته شده بود، مانند مکانیسم توسعه پاک بهره بگیریم، یعنی کشور توسعه یافته سرمایه‌گذاری می‌کرد و دانش فنی را در اختیار کشور در حال توسعه قرار می‌داد، آن وقت اعتباری که از کاهش انتشار به دست می‌آمد، متعلق به کشور توسعه یافته بود و کشور در حال توسعه هم از مواهب اعتبار دانش و مسائل سرمایه‌گذاری بهره‌برداری می‌کرد. به هر حال ما توافق‌نامه پاریس را امضا کردیم، اما امضاء فاقد اثر نیست. به ویژه امضایی که تابع تصویب در مجلس می‌شود، به معنی آن است که نباید تا زمانی که امضاء کردی و امضاء را پس نگرفتی، مغایر با مفاد آن توافق‌نامه عمل کنی.

استاد دانشگاه تهران در مصاحبه با رادیوگفت‌وگو بیان کرد: ما توافق‌نامه پاریس را امضا کردیم که بعد وارد مجلس شد. حال اگر بخواهم خیلی ساده و مختصر درباره آن توضیح بدهم، توافق‌نامه پاریس دو پایه دارد؛ نخست، کاهش انتشار و دیگری سازگاری با شرایط ناشی از تغییر اقلیم است. اگرچه توجه ما بیشتر بر کاهش انتشار متمرکز شده اما بال دیگر توافق‌نامه سازگاری با شرایط است که در اثر تغییر اقلیم ممکن است با بی‌آبی یا خشکسالی، مهاجرت مواجه شویم همان‌طور که برنامه کاهش انتشار داریم، باید برنامه مشارکت ملی برای سازگاری با شرایط ناشی از آن را داریم که کمتر به آن هم در کشور ما و هم در حوزه بین‌المللی به آن پرداخته شده است.

منبع: رادیو گفتگو

دیدگاه تازه‌ای بنویسید: