مقررات مربوط به سلامت غذا در اتحادیه اروپا

مقررات مواد غذایی در اروپا از دقیق‌ترین مقررات در جهان است. کشاورزان مطابق یارانه­های دریافتی، باید مجموعه‌ای از قوانین پایه‌ای را رعایت کنند و کشاورزانی که به قوانین اتحادیه اروپا درباره سلامت عمومی و سلامت دام و محیط‌زیست و رفاه دام و یا مدیریت بهداشتی مزارع احترام نگذارند متخلف تلقی شده و با کاهش و یا حتی قطع حمایت‌های دریافتی خود از اتحادیه اروپا مواجه خواهند بود. این کاهش‌ها با میزان، تداوم، شدت و تکرار تخلف متناسب می‌باشند.

به گزارش عیارآنلاین، معرفی اقدامات بهداشتی اتحادیه اروپا از سال ۱۹۹۰، که شامل قوانینی در کاربرد واکسیناسیون و بهداشت دام و گیاهان بود، ایمنی و بهداشت مواد غذایی را به‌طور قابل‌توجهی ارتقا داده است. تمام محصولات کشاورزی تولیدشده در اتحادیه اروپا باید دارای گواهی‌نامه باشند که یکی از ملزومات عملیات تجاری در این اتحادیه می­باشد. برای نمونه قانون جدید تولید محصولات کشاورزی به شماره ۲۰۱۶/۲۰۳۱ اقدامات لازم برای مقابله با آفات را تحت نظارت قانون قرار می­دهد و هدف از اعمال آن تولید گیاهانی سالم در مزرعه می­باشد. این قانون از ۱۳ دسامبر ۲۰۱۹ لازم‌الاجرا خواهد بود. اگر به جزئیات این قانون رسیدگی شود مواردی همچون تولید، بازرسی، نمونه‌برداری، آزمون، واردات، جابه‌جایی و مجوز دهی برای مواد گیاهی به‌منظور کاربردهای مختلف ازجمله علوفه، خوراک انسان و غیره باید مدنظر قرار گیرند و مسئولین باید سطح آلودگی به آفات را در یکی از سه گروه: ۱) قابل‌توجه، ۲) قابل‌شناسایی و ۳) کنترل قرار دهند.

افزایش آگاهی سازی و اطلاعات[۱] در مورد مواد غذایی سالم

طبق ماده ۷ از آئین‌نامه Directive 128/2009/EC کشورهای عضو ملزم به اقدامات لازم جهت اطلاع‌رسانی به عموم مردم و در دسترس قرار دادن اطلاعات در مورد خطرات استفاده از مواد سموم شیمیایی و  اثرات سوء آن‌ها در محیط‌زیست و موجودات غیر هدف، و معرفی جایگزین‌های غیر شیمیایی آن‌ها (زیست مهار گرها) و محصولات ارگانیک می‌باشند. کشورهای عضو باید سیستم‌هایی را برای جمع‌آوری اطلاعات از مسمومیت‌های حاد و نیز مسمومیت‌های مزمن در حال پیشرفت گروه‌هایی که به‌طور مکرر در معرض خطر آفت‌کش‌های شیمیایی قرار می‌گیرند (نظیر کشاورزان) سامان‌دهی کنند.

تربیت حرفه‌ای توزیع‌کنندگان نهاده‌های حفاظت کننده گیاهی[۲]

طبق ماده ۵ از آئین‌نامه Directive 128/2009/EC ، کل دولت‌های اروپایی ملزم به تشکیل سیستمی آموزشی برای آموزش کل افرادی که فعالیت حرفه‌ای آن‌ها مربوط به مواد حفاظت کننده گیاهی و سموم کشاورزی است (اعم از توزیع‌کنندگان و یا مشاوران حرفه‌ای)، می‌باشند. دولت‌ها مسئول پیاده‌سازی این سیستم در کشورهای خود هستند و ارائه‌دهندگان آموزش در سطوح ابتدایی و حرفه‌ای را ترتیب می‌دهند و محتوای آموزشی با توجه به سطوح شرکت‌کنندگان و طبق موارد ذکرشده در این قانون باید تنظیم گردد. سیستم گواهی‌نامه‌های آموزشی نیز شامل روش‌هایی برای اعطا، تجدید و یا لغو گواهینامه‌های آموزشی است که در سیستم RS ، «کارت‌های شناسایی آموزشی» نامیده می‌شود. طبق قوانین اتحادیه اروپا توزیع‌کنندگان محصولات حفاظت کننده گیاهی باید دانش لازم از عوارض زیست‌محیطی و نیز اثرات بلندمدت و کوتاه‌مدت مصرف سموم کشاورزی در سلامت انسان و دام را داشته باشند و این دانش را به‌صورت دقیق با ارائه مشاوره به خریداران و کشاورزان منتقل کنند. باید شناخت کافی از انواع حفاظت کننده‌های گیاهی داشته باشند و روش‌ها و محصولات دارای ریسک پایین نظیر زیست مهار گرها و محافظت‌کننده‌های ارگانیک را به کشاورزان معرفی و عرضه نمایند.

فرآیند تربیت توزیع‌کنندگان حفاظت کننده‌های گیاهی با سپری کردن یک دوره آموزشی به همراه یک امتحان و درنهایت اعطای یک گواهی‌نامه که آن‌ها را مجاز به فعالیت در حیطه توزیع‌کنندگی حفاظت کننده‌های گیاهی می‌کند تعریف می‌شود.

جواز تأسیس واحدهای توزیع‌کننده محافظت‌کننده‌های گیاهی[۳]

ماده ۶ از آئین‌نامهDirective 128/2009/EC، تصریح می‌کند کشورهای عضو باید سیستم توزیع مواد محافظت‌کننده گیاهی را شامل بر افراد فروشنده و مشاوران دارای گواهی‌نامه آموزشی ایجاد کنند.  نکته: مقررات EC) (No 1107/2009 عنوان می‌کند که توزیع‌کنندگان مواد محافظت‌کننده گیاهی باید نام و مقدار مواد فروخته‌شده و قرار داده‌شده در بازار را ثبت کنند.

استانداردها و نظارت بر تولیدات دامی اروپا

مدیریت شیوع بیماری[۴] به‌وسیله دفتر VS و با حمایت از شبکه دامپزشکان اروپا انجام می‌شود. نظارت بر سیستم بهداشتی حیوانات توسط وزارت کشاورزی و از طریق ممیزی‌ها صورت می‌گیرد و بازدید از مزارع دام به‌صورت سالانه انجام می‌گیرد. در مورد بیماری زبان آبی[۵] که در فرانسه شیوع پیدا کرد قبل از اولین مورد مشاهده‌شده در فرانسه یک طرح نظارت بر مزارع دام در نزدیکی مرز بین هلند و فرانسه برای شناسایی هر موردی اجرا گردید. پس از مشاهده اولین مورد در سال ۲۰۰۷ دولت فرانسه شروع به حذف دام‌های بیمار کرد ولی در اواخر سال ۲۰۰۷ پس از شیوع بیماری در سطح وسیع‌تر استراتژی فرانسه به واکسیناسیون تغییر یافت. فرانسه در سال ۲۰۰۹ تصمیم گرفت تا تمام گاوها و گوسفندان خود را واکسینه نماید. بودجه مشترک اتحادیه اروپا و بودجه ملی کشورهای عضو برای کشاورزان آسیب‌دیده بیماری‌های اپیدمیک در سال ۲۰۰۸ برابر با ۱۶۸ میلیون یورو (۲۴۶ میلیون دلار) و در سال ۲۰۰۹ برابر با ۳۰ میلیون یورو (۴۴میلیون دلار) بود.

شرایط کنترل بیماری‌های دام از یک مزرعه به مزرعه دیگر و از یک نوع بیماری به نوع دیگر متفاوت است. در حال حاضر هزینه واکسیناسیون در کشورهایی مثل فرانسه توسط خود کشاورز پرداخت می‌شود. در سال ۲۰۱۰ هزینه تخصیص داده‌شده از طرف بودجه مشترک کشاورزی اتحادیه اروپا برای برنامه واکسیناسیون دام فرانسه برابر با ۱۴۶ میلیون یورو بود که حدود ۳۰ میلیون یورو نیز از طرف مقامات دولتی فرانسه و نیز کشاورزان  به این مبلغ اضافه‌شده است، ولی عمده هزینه‌های تأمین سلامتی دام از طرف کشاورز پرداخت می‌گردد که تعیین میزان آن مشکل است. در آلمان نیز هزینه برخی از اقدامات پیشگیرانه مانند واکسیناسیون و یا نظارت بر سلامت دام به‌صورت مشارکتی و با کمک‌های دولتی انجام می‌گیرد.

تعدادی از کشورهای اروپایی (بلژیک، هلند، اسپانیا، دانمارک، آلمان و فرانسه) سلسله اقداماتی عملیاتی را جهت واکسیناسیون دام برای مبارزه با بیماری ویروسی زبان آبی دام اجرایی کرده‌اند. اتحادیه اروپا پذیرفت که ۱۰۰درصد هزینه تولید واکسن به‌علاوه ۵۰درصد هزینه واکسیناسیون مزارع دام را متقبل شود. بلژیک در ماه مه سال ۲۰۰۸ سلسله اقدامات ملی واکسیناسیون را آغاز کرد. واکسیناسیون برای گاوها و گوسفندان اجباری و برای بزها و گوزن‌ها و گوساله‌ها اختیاری بود. هزینه واکسیناسیون و مدیریت آن‌ها توسط اتحادیه اروپا؛ اداره ایمنی مواد غذایی بلژیک[۶] و صندوق بهداشت دام[۷] تحت پوشش قرار گرفت.

مالیات بر مصرف آنتی­بیوتیک در اتحادیه اروپا

گزارش سال ۲۰۱۵ کمیسیونO’Neill[۸]  اتحادیه اروپا تأکید می‌کند با توجه به تأثیرات منفی مصرف آنتی‌بیوتیک در تولیدات دام و طیور در مصرف‌کنندگان نهایی با اعمال مالیات بر مصرف آنتی‌بیوتیک‌ها کشاورزان مجبور می‌شوند تا با در نظر گرفتن منافع اقتصادی خود به سمت استفاده از گزینه‌های جایگزین و ایمن‌تر یعنی مصرف واکسن ترغیب شوند. در این گزارش بیان می‌کند که اعمال مالیات باید برای استفاده‌های پیشگیرانه از آنتی‌بیوتیک‌ها و نه استفاده از آن برای درمان صورت گیرد و میزان مالیات باید برای آنتی‌بیوتیک‌هایی که احتمال وقوع مقاومت برای انسان و دام در مورد آن‌ها بالاست بیشتر باشد.

در سال ۲۰۱۳ در دانمارک یک استراتژی جدید مدیریت ریسک معرفی گردید که مالیات‌های متفاوتی را برای آنتی‌بیوتیک‌های مختلف اعمال می‌کرد: مالیات ۸./ درصد برای پنی‌سیلین‌های ساده؛ مالیات ۵.۵ درصد برای اکثر آنتی‌بیوتیک‌های دیگر و مالیات ۸/۱۰ درصد در مورد CIA، ولی طبق همین قانون مصرف واکسن معاف از مالیات بود. هدف از اعمال این قانون ارتقای سلامتی تولیدات دام و طیور و افزایش انگیزه برای استفاده از واکسن‌ها و نیز ارتقای استفاده مسئولانه و به‌جا از آنتی‌بیوتیک‌ها بود. درآمد حاصل از این قانون نیز برای ارتقای استفاده مسئولانه از آنتی‌بیوتیک‌ها اختصاص داده شد.

 

۱information and awareness-raising

  1. ۱. Professional Training

۲PPPs

[۴] Outbreak Management

[۵] Blue Tongue

[۶] Belgian Food Safety Agency

[۷] Livestock Health Fund

[۸] O’Neill Commission

دیدگاه تازه‌ای بنویسید: