۱۰ اسفند ۱۳۹۷ ساعت ۲۲:۲۶
عباسعلی قصاعی رئیس اتاق ایران و آلمان در گفت‌وگو با عیار آنلاین:

انحصار و دولتی بودن موجب خدمات ضعیف سازمان تامین اجتماعی به تولیدکننده و کارگران شده است

یکی از مشکلات اصلی فعالان بخش خصوصی و تولید کشور بحث بیمه تامین اجتماعی و علی الخصوص موضوع حق‌بیمه قراردادها است، این مشکل بزرگ علاوه بر تضییع حقوق کارگر و کارفرما، در قبال وجه دریافتی هیچ خدمتی به بیمه‌شدگان ارائه نمی‌دهد، از این رو باتوجه به نزدیکی انتخابات اتاق بازرگانی تهران، به عنوان تشکل اصلی بخش خصوصی کشور در مورد این مشکل با تعدادی از کاندیدهای اتاق مصاحبه‌ای صورت گرفته است.

به گزارش عیارآنلاین، موضوع حق‌ بیمه قراردادها همواره یکی از مهم‌ترین مشکلات تولیدکنندگان بخش خصوصی کشور بوده است که سال‌های بسیاری نیز پابرجا مانده است، در سال‌های گذشته نیز شکایت از تامین اجتماعی جهت دریافت حق‌ بیمه غیرواقعی و نامتناسب با حقوق کارگران، زیادتر شده است. با توجه به اهمیت موضوع و نزدیکی به انتخابات اتاق بازرگانی تهران، به عنوان تشکل اصلی بخش خصوصی کشور در مورد این مشکل با تعدادی از کاندیدهای اتاق مصاحبه‌ای صورت گرفته است

آقای عباس‌علی قصاعی مدیر گروه کارخانجات چینی زرین و رئیس اتاق ایران و آلمان هستند و و کاندیدای این گروه ائتلاف برای فردا در انتخابات پیش‌روی اتاق بازرگانی هستند. گروه کارخانجات چینی زرین با بیش از ۱۵۰۰ پرسنل یکی از بزرگ‌ترین شرکت‌های بخش خصوصی هستند.

رفع انحصار و خصوصی سازی تنها راه بهبود وضعیت

– تامین اجتماعی چه مشکلاتی را برای بخش خصوصی ایجاد کرده است؟ علی‌الخصوص کارهای پیمانکاری و قرادادهای پیمانکاری

– راجع بیمه‏ های تامین اجتماعی، صنایع و اقتصاد ایران مشکلات زیادی دارد. اول اینکه این شرکت دولتی است در حالی که هزینه‏هایش را ۲۳% صنایع و صاحبان کسب و کار می‏دهند، ۷% کارگران (پرسنل) می‏دهند یعنی این ۳۰% (۳۰% حقوق‏شان است) را این دو گروه می‏دهند و جمع این پرداختی‌ها از میلیاردها و هزاران میلیاردها بیشتر می‌شود یعنی تمام تامین اجتماعی باید از حالت شرکت دولتی خارج شود و شرکت خصوصی شود و متعلق به صاحبان سرمایه و کارگران شود یعنی سهامی عام شود. ۷۰% هزینه آن را الان صاحبان صنایع می‏دهند، ۳۰% هم پرسنل و کارگران و کارمندها می‏دهند. پس باید این سازمان از مدیریت دولتی خارج شود و خصوصی شود؛ بدین صورت که تمام تامین اجتماعی باید از حالت شرکت دولتی خارج شود و شرکت خصوصی شود و متعلق به صاحبان سرمایه و کارگران شود یعنی سهامی عام شود.

دوم اینکه باید رقابتی شود یعنی از انحصار در بیاید و تبدیل به چندین شرکت بیمه‌ای خصوصی شود تا این‏ها همه با هم رقابت کنند. هم کیفیت خدمات و سرویس‏دهی آنها بالا رود (به دلیل وجود رقابت) هم هزینه‏هایی که می‏گیرند پایین بیاید؛ درحال حاضر حق‌بیمه‌ای که دارند می‏گیرند یکی از بالاترین‏ میزان پرداختی حق‌بیمه  در دنیا هست. یعنی ۳۰% حقوق و دستمزد را سازمان می‏گیرد، خدماتش نیز بسیار ضعیف است. پس باید خصوصی شود تا رقابتی شود.

هرچه می‌گویم بپرداز وگرنه مفصا حساب نمی‌دهیم!

قانون فعلی تامین اجتماعی خیلی ایراد دارد. یکی همین ماده ۳۸ است. یعنی قانون‏گذار به صورت خیلی ساده گفته است پیمان‌کاران که برای بخش دولتی و خصوصی کار می‏کنند بایستی بیایند حق بیمه دهند و صاحبان پیمان (صنایع) باید حقوق (پول) این‏ها را گرو نگه دارند تا بروند تسویه حساب بیاورند. (میزان آن ۵% است) ولی مشکل این است که این سازمان‏ها وقتی می‏گوییم که بایستی بروید تسویه حساب بیاورید یک دفعه نرخشان را بیش از ۵%، (۸-۷%، ۱۰%) بالا می‏برند یعنی قیمت تمام شده پروژه را نزد خود نگه می‌دارند تا شما بروید و مفاصاحساب بیاورید و این به ضرر اقتصاد صنعتی ما هست. بنابراین دراینجا نیز رقابت‏پذیری را نابود می‏کند. یعنی اینکه قانون‏گذار یک جمله‏ای نوشته است اصلا از ریشه غلط است. این باید اصلاح شود. کارفرما به صاحب صنعت چه ارتباطی دارد که فلان پیمانکار چقدر پرسنل دارد؟ همه قراردادها را بررسی می‌کنند تا جریمه کنند، این پیمانکاران ثبت شده هستند، رسمی هستند، مشخص هستند، گم نیستند. مخصوصا که الان با سیستم اینترنت همه قابل دسترسی هستند و با یک سامانه همه این اطلاعات مشخص می‌شود ولی نمی‌دانم چرا استفاده نمی‌کنند؟

از آن طرف تامین اجتماعی این مبالغ حق‌بیمه را گرو کشیده است ؛می‏گوید تا این پول را ندهی سازمان به تو مفاصا نمی‏دهد. مثلا برای معاملات، مثلا برای کارت بازرگانی. بسیار بسیار بد است. اصلا قانون گروکشی بد است چه در بیمه چه در دارایی چه در گمرک چه در شهرداری … این‏ها همه بد است.

قانون تامین اجتماعی یکی از ده‏ها قانون اقتصادی است که باید در آینده اصلاح شود.

حسابرسی به جای بازرسی

قانون بد دیگر تامین اجتماعی این است که یک سازمان به نام سازمان حسابرسی درست کرده است. چنین چیزی در قانون تامین اجتماعی نداریم که تامین اجتماعی خودش سازمان حسابرسی درست کند. در ماده ۳۹ که می‏گوید: بازرسان تامین اجتماعی می‏توانند حداکثر ظرف ۶ ماه از شرکت‏ها و کارخانجات بازرسی به عمل بیاورند. یعنی ۱ ساعت بیایند داخل بروند بازرسی کنند ببینند همه پرسنل بیمه هستند یا نیستند و اگر لازم باشد مدارک و مستندات را هم جمع آوری کنند ولی تامین اجتماعی به جای بازرسی به حسابرسی از تولیدی‌ها می‌پردازند؛ این‏ حسابرسی را درست کردند و بیرون سپاری هم می‏کنند یعنی حسابداری‏های بیرونی را می‏فرستند و درصدی به آنها دستمزد و کمیسیون (حق کمیسیون) می‏دهند و آن حق کمیسیون این جوری است که این‏ها مراجعه می‏کنند گاهی ماه‏ها (مخصوصا در شرکت‏های بزرگ تا ۴-۳ ماه، ۵ ماه) آنجا زندگی را به صاحبان شرکت‏ها تنگ می‏کنند و حسابرسی می‌کنند. آخر قانون حسابرسی نداریم!؟ شما بازرس هستید باید ۱ ساعت بیایید در شرکت اطلاعاتتان را بگیرید و بروید. آن وقت می‏آیند حسابرسی می‏کنند و بعد بدون توجه به مدیران مالی یک صورت‏‏های عجیب و غریبی و بسیار بالا استخراج می‏کنند.

دادستان و دادگاه و قاضی خود تامین اجتماعی است

وقتی ما دلیل این مبالغ بالای حق‌بیمه را می‏پرسیم می‏گویند بیایید در کمیسیون دفاع کنید.

یکی از نقاط ضعف بد قانون تامین اجتماعی این است که کمیسیون‏های آن یک طرفه است. یعنی مثلا اگر ۴ نفر هستند ۳ نفرشان برای خود تامین اجتماعی است. قاعدتا بایستی مثلا از دادگستری باشد، از اتاق بازرگانی باشد ولی در کمیسیون بدوی ۳ تا از تامین اجتماعی هستند ۱ نفر هم از اتاق بازرگانی هست و عملا خودشان روی خودشان نظارت هم می‌کنند خودشان دادستان می‏شوند، خودشان جرم را از دید خودشان تشخیص می‏دهند. هیچ تاییدی هم از صاحب شرکت نمی‏گیرند. بعد خودشان در کمیسیون می‏خواهند بیایند قضاوت کنند. یعنی هم دادستان خودشان هستند، دادگاه هم خودشان هستند. گوش به حرف مودی هم نمی‏دهند. وقتی مودی در کمیسیون می‏رود می‏گویند حرفت را اینجا بنویس، امضا کن و برو. معمولا هم یک نفر می‏نشیند. بعد وقتی که رفت یک حکمی کمیسیون صادر می‏کند که حق با سازمان است. این کمیسیون بدوی هست. کمیسیون تجدیدنظرشان از این بدتر است.

در پایان هم اگر بازهم حکم درست ندهند، اینکه اگر اختلافی هست به دادگاه مراجعه کنیم. دادگاه هم دیوان عدالت اداری هست. رسیدگی دیوان عدالت هم سال‏ها طول می‏کشد و یک پروسه بسیار مدت‌دار است.

تنها راه حفظ حقوق کارگر و کارفرما اصلاح قانون تامین اجتماعی است

منظور من این است که قانون تامین اجتماعی، اول تا آخر آن بد است. از همه بدترش ماده مربوط به اخذ حق‌بیمه از روی قرارداد است؛ باید این قانون اصلاح شود تا هم حقوق کارگر و هم حقوق کارفرما حفظ شود نه اینکه یک‌طرفه باشد.

بنابراین قانون تامین اجتماعی اولا پول زیادی می‏گیرد ثانیا این دولتی است باید خصوصی و رقابتی شود. این‏ها جوهره کلام من است. از انحصار باید در بیاید. تا در نیاید خوب نمی‏شود. الان خدماتش بسیار پایین است مثلا موسسه‏ای مثل مجموعه چینی زرین ماهیانه بالای میلیارد تومان حق بیمه می‏دهد ولی این را سالی یک بار، دو سال-سه سال یک بار صورت‏حساب‏های الکی بالا می‏آورند، جریمه هم می‏کنند بعد می‏گویند بیایید در کمیسیون دفاع کنید (کمیسیون هم که عرض کردم آن هم یک طرف است)

 

دیدگاه تازه‌ای بنویسید: