نیروی کار مهاجر؛ موتور محرک پیشرفت سنگاپور

نزدیک ۱.۱ میلیون نیروی کار خارجی ۲۲ درصد از کل جمعیت سنگاپور را تشکیل می‌دهند، اما اثر مهاجرت بزرگ‌تر این حرف است. ۲۲.۸ درصد یا ۸۶۰.۰۰۰ نفر از شهروندان سنگاپوری در خارج از این کشور متولد شده‌اند. این تعداد که به نیروی کار خارجی سنگاپوری‌ها اضافه شود نشان می‌دهد که حدود ۴۰ درصد از جمعیت این کشور خارجی‌اند و از مهاجران تشکیل می‌شوند.

به گزارش عیارآنلاین، سنگاپور کشوری ثروتمند در حوزه جنوب شرق آسیا با حدود ۶ میلیون نفر است و از این حیث در رتبه صد و چهاردهم دنیا قرار دارد. این کشور از زمان استقلال در سال ۱۹۶۵ به یکی از پررونق‌ترین کشورهای جهان تبدیل شده و امروز دارای یکی از پرترددترین بندرهای دنیاست. در واقع سنگاپور را می‌توان یک هاب جهانی در حوزه آموزش، خدمات مالی، بهداشت و سلامت، نوآوری، لجستیک، ترانزیت و تکنولوژی دانست.

کشوری  که از منابع طبیعی و معدنی خاصی برخوردار نیست اما اقتصاد قابل توجهی دارد. سنگاپور کشوری با درآمد سرانه بالا محسوب می‌شود. درآمد سرانه متوسط افراد در این کشور در سال ۲۰۱۷ برابر با ۵۷.۷۱۴ دلار است که سنگاپور را رده هشتم جهان از منظر درآمد سرانه قرار داده است. سومین مرکز تبادلات ارزی جهان و پنجمین کشور از لحاظ داشتن پتانسیل و امنیت سرمایه گذاری خارجی نیز بعضی از افتخارات اقتصادی این کشور به‌حساب می‌آید. ۴۷ درصد از تولید ناخالص داخلی سنگاپور از بخش صنعت (ساخت و ساز و تولید) ۳۹ درصد از بخش خدمات گوناگون و ۱۴ درصد نیز از بخش حمل و نقل به دست می‌آید. نکته جالب در مورد میزان درآمد کشور سنگاپور این است که به خاطر مسائل ژئوپلیتیکی تقریباً از بخش کشاورزی هیچ درآمدی کسب نمی‌کند.

داشتن ویژگی‌های جذاب سنگاپور در زمینه اقتصادی و تفریحی موجب شده تا همیشه این کشور یکی از مراکز جذب مهاجر، گردشگر، سرمایه گذار و دانشجوی خارجی باشد. بر اساس  گزارش  شاخص جهانی گذرنامه (Passport Index)  دارندگان گذرنامه سنگاپوری به همراه آلمان با داشتن قوی‌ترین گذرنامه در جهان می‌توانند بدون نیاز به گرفتن ویزا یا با گرفتن ویزا در مبادی ورودی به ۱۶۵ کشور  جهان مسافرت کنند. این یعنی دولت سنگاپور با واژه‌ای به نام مهاجرت اصلاً ناآشنا نیست.

کشور سنگاپور به‌عنوان یک دولت-شهر (city-state) که بدون منابع طبیعی یا مناطق روستایی و کشاورزی بوده برای توسعه فقط می‌تواند به منابع انسانی خودش تکیه کند. در نتیجه ساختارهایی را ایجاد کرده تا نیروی کار بامهارت بالا و حرفه‌ای را جذب کند. سنگاپور شبکه‌هایی را ایجاد کرده تا این نیروی انسانی ابتدا مقیم دائم و سپس شهروند این کشور شود. مهاجران در سنگاپور به طبقات مختلف کاری تقسیم می‌شوند. به این افراد جواز کسب و کار داده می‌شود. بعد از این که با این جواز ۲ سال در سنگاپور کار کردند می‌توانند برای اقامت دائم درخواست بدهند. کسانی که از قامت دائمشان ۲ تا ۶ سال گذشته باشد و سایر الزامات قانونی را نیز طی کرده باشند می‌توانند برای شهروند سنگاپور شدن اقدام کنند و در صورت موافقت از امکانات شهروندی در سنگاپور استفاده کنند.

برای انعطاف پذیری بیشتر در سال ۲۰۰۷ دولت، زیر دسته جدید از ویزا را معرفی کرده است که به آن جواز استخدام شخصی گفته می‌شود. این جواز برای چند دسته از افراد است:

-برای دارندگان جواز کسب و کار سنگاپور که ۲ تا ۵ سال در این کشور کار کرده‌اند و درآمد سالانه‌شان حداقل ۲۷۰۰۰ دلار است یا افراد حرفه‌ای خارجی که می‌خواهند به سنگاپور مهاجرت کنند و درآمد ماهیانه‌شان حداقل ۶۱۰۰ دلار باشد.

در عمل اقتصاد سنگاپور به نیروی کار مهاجر کم مهارت وابسته است. آن‌ها تحت قوانین جداگانه‌ای کار می‌کنند. نیروی کارِ کم مهارت در سنگاپور مجوز کار دارند و این مجوز مادامی که آن‌ها به سن ۴۰ سالگی برسند قابلیت تمدید دارد اما دارندگان این نوع مجوز نمی‌توانند برای اقامت دائم سنگاپور در خواست دهند.

جدول بالا نشان می‌دهد که نزدیک ۱.۱ میلیون نیروی کار خارجی ۲۲ درصد از کل جمعیت سنگاپور را تشکیل می‌دهند. اما اثر مهاجرت بزرگ‌تر این حرف است. ۲۲.۸ درصد یا ۸۶۰.۰۰۰ نفر از شهروندان سنگاپوری در خارج از این کشور متولد شده‌اند. این تعداد که به نیروی کار خارجی سنگاپوری‌ها اضافه شود نشان می‌دهد که حدود ۴۰ درصد از جمعیت این کشور خارجی‌اند و از مهاجران تشکیل می‌شوند.

حدود ۱.۰۹ میلیون نفر نروی کار خارجی سنگاپور، ۳۴.۷ درصد از کل نیروی کار سنگاپور را شکل می‌دهند. در میان آن‌ها ۸۷۰.۰۰۰ نفر نیروی کم مهارت هستند که در خدمات خانگی، تولید، صنایع دریایی، هتلداری و رستوران‌ها مشغول به کارند. ۲۴۰.۰۰۰ نفر باقی مانده نیز حرفه‌ای‌ها و نیروی کار ماهر هستند.

با این وجود برخی اذهان عمومی در سنگاپور از سیاست‌های مهاجرتی انتقاد کرده‌اند و گفته‌اند که این سیاست‌ها باعث افزایش رقابت در بازار نیروی کار برای شهروندان سنگاپوری شده است. دولت هم در پاسخ به این انتقادات، سیاست‌های پذیرش اقامت دائم را سخت‌گیرانه کرده است. به گونه‌ای که نیروی کار خارجی ماهر باید ۱۱ درصد از متوسط حقوق، بیشتر درآمد داشته باشد تا بتواند حائز شرایط مجوز کسب و کار شود. پایین‌ترین دسته کاری برای دارندگان مجوز کسب و کار هم باید حداقل ۲۰ درصد از متوسط حقوق، بیشتر در آمد داشته باشد تا حائز شرایط درخواست اقامت دائم شوند. از طرف دیگر، مدت زمانی که دانشجویان خارجی پس از اتمام تحصیلاتشان می‌توانند برای جست و جوی کار در سنگاپور بمانند از ۱ سال به ۳ ماه کاهش یافته است. این‌ها سیاست‌های کلی پذیرش مهاجر و نیروی کار برای اقامت دائم در سنگاپور بود. کشوری که از مهاجرین خودش بیشترین بهره اقتصادی را می‌برد.

تعیین سیاست در حوزه مهاجرت و مهاجر پذیری شاید مهم‌ترین درسی باشد که می‌توان از برنامه مهاجرت سنگاپور یاد گرفت. موضوعی که ایران با داشتن تجربه ۴۰ ساله حضور مهاجران هنوز نتوانسته از آن به‌درستی استفاده کند.  مسئله‌ای که باعث شده همیشه نگاه‌های صفر ویکی به مهاجران ساکن ایران وجود داشته باشد. اما این که دقیقاً بدانیم به چه نوع مهاجر و در چه زمینه‌ای نیاز داریم؟ چه تعداد مهاجر در کشور زندگی می‌کنند؟ در چه مشاغلی فعال هستند؟ عدم حضورشان در کدام صنعت‌ها، کشور را با مشکل مواجه می‌کند؟ از پرسش‌هایی است که به دلیل نداشتن سیاست مهاجرپذیری همیشه بی‌پاسخ مانده است. نبود اطلاعات و برنامه دقیق در این حوزه باعث شده تا از ظرفیت موجود در ۴ میلیون مهاجر در ایران به‌خوبی استفاده نشود.

 

۱ دیدگاه

  1. حیدر راسخ :

    جدیدا به جمع خوانندگان مطالب ارزشمند سایت وزین شما، ملحق شده‌ام خیلی خرسندم که این دست مطالب را بطور مختصر و مفید، اینجا پیدا میکنم و میخوانم.
    من یک دانشجوی افغانستانی هستم فارغ‌التحصیل ارشد رشته اقتصاد، لذا بیشتر مطالب اقتصادی تان را پی میگیرم و این نوشته شما در مورد سیاست های مهاجرتی دولت سنگاپور را خواندم از سیاست‌های ضد مهاجرتی دولت ایران متاسف شدم. کدام باغبان، تیشه به ریشه درخت که با زحمت بزرگش کرده، میزند؟
    من ایمیلم را نوشته امیدوارم که لینک مطالب اقتصادی تان را دریافت بتوانم

دیدگاه تازه‌ای بنویسید: