۱۴ آبا ۱۳۹۷ ساعت ۱۰:۴۶

نقاط ضعف سند تعهدات ایران در توافق پاریس + فیلم

جمهوری اسلامی ایران در مجموعِ ذخایر نفت و گاز، رتبه نخست دنیا را دارد و اِعمال هرگونه محدودیت در بهره­‎مندی از این مزیت ملی، اقتصاد کشور را با چالش‎­های بزرگی مواجه خواهد کرد؛ در صورت توجه نکردن به نقاط ضعف سند INDC ایران در توافق پاریس، ممکن است در آینده تبعات جبران ناپذیری به کشور تحمیل شود.

به گزارش عیارآنلاین، مسئله گرمایش زمین در سال ۲۰۱۵ کشورهای دنیا را گرد هم جمع کرد تا توافق تغییر اقلیم را در پاریس تصویب کرده و برای اجرای آن، سند مشارکت ملی خود (NDC) را ارائه کنند. جمهوری اسلامی ایران هم  با ارائه این سند، متعهد شد سالانه ۴ درصد از رشد انتشار گازهای گلخانه‌ای خود را کاهش داده و در صورت تحقق شروطی، این رقم را به ۱۲ درصد برساند.

بررسی دقیق تعهدات ایران، ایرادات جدی آن را آشکار می‌کند که مهمترین آنها به این شرح است:

۱-هزینه ۵۲ میلیارد دلاری اجرای تعهدات

بر اساس گزارش سازمان محیط زیست تعهد ایران به کاهش ۱۲ درصدی انتشار گازهای گلخانه‌ای به کاهش ۷.۲ درصدی حجم اقتصاد کشور می‌انجامد. همچنین بر اساسINDC  ایران، هزینه اجرای این تعهد ۵۲ میلیارد دلار (معادل یارانه ۱۲ سال مردم) است.

منابع مالی تامین این هزینه، صندوق ملی محیط‌زیست، یارانه­های انرژی، کمک‌های بین‌المللی و مشارکت بخش خصوصی عنوان شده است. این در حالی است که منابع ناچیز صندوق ملی محیط زیست، توان تامین حتی بخشی از این هزینه‌ها را هم ندارد. اختصاص یارانه‎های انرژی برای تامین هزینه این تعهدات به دلیل محدود بودن منابع حاصل و از طرفی تعدد مصارف، استفاده از این منابع را غیر قابل اتکا کرده است. دریافت کمک‌های بین‌المللی نیز به خاطرتحریم‌های بانکی، عملا غیرممکن شده و موضوع مشارکت بخش خصوصی هم با توجه به جذابیت پایین اقتصادی و همچنین ناتوانی این بخش در تامین چنین هزینه‌ای، منتفی است.

۲-تعهدات شفاف برای دستاوردهای نامعلوم

تعهدات عموم کشورهای نفتی همسایه، شفاف و قابل پیگیری نیست. به عنوان نمونه قطر از ارائه هرگونه تعهد عددی و کمّی خودداری کرده و عربستان سعودی نیز تعهدی غیرقابل ارزیابی ارائه کرده است. اما ایران متعهد شده مقدار مشخص و قابل ارزیابی از انتشار گازهای گلخانه‌ای خود را کم کند. در حالی که با رشد اقتصادی، انتشار گازهای گلخانه‌ای، افزایش خواهد یافت. در نتیجه ایران با اجرای این تعهدات، رشد اقتصادی خود را محدود می‌کند.

۳-شروط غیرقابل ارزیابی ایران

دولت برای اجرای بخشی از تعهدات شفاف خود، شروط مبهمی را مطرح کرده است:

رفع محدودیت‌های اقتصادی، تکنولوژی و مالی

که تنها به همین عبارت بسنده شده و توضیح بیشتری در این رابطه ارائه نشده تا دقیقاً مشخص شود که محدودیت چیست و شامل چه مواردی است؟

رفع تحریم‌های ظالمانه 

که با توجه به چند لایه بودن هر تحریم و چندوجهی بودن مبنای تحریم‌ها، انتظار رفع آن‌ها در قالب موافقت‌نامه پاریس بعید به نظر می‌رسد. مشکل دیگر، استفاده از عبارت ظالمانه برای تحریم‌های ایران که در نظام حقوق بین‌الملل مفهومی ندارد.

این شروط دو اشکال دارند:

اول این‌که چرا تمامی تعهدات کشور به شکل مشروط ارائه نشده و تنها بخشی از آن مشروط است؟ به عنوان نمونه پاکستان و افغانستان تمامی تعهدات خود را به شکل مشروط ارائه کرده‌اند.

دوم این‌که چرا شروط ارائه شده، قابل ارزیابی نیست و امکان تفسیر علیه جمهوری اسلامی ایران را فراهم کرده است؟

جمهوری اسلامی ایران در مجموعِ ذخایر نفت و گاز، رتبه نخست دنیا را دارد و اِعمال هرگونه محدودیت در بهره­‎مندی از این مزیت ملی، اقتصاد کشور را با چالش‎­های بزرگی مواجه خواهد کرد؛ در صورت توجه نکردن به نقاط ضعف سند INDC ایران در توافق پاریس، ممکن است در آینده تبعات جبران ناپذیری به کشور تحمیل شود.

دیدگاه تازه‌ای بنویسید: