۱۵ مهر ۱۳۹۷ ساعت ۱۴:۲۳

توسعه حمل و نقل عمومی با استفاده از انرژی خورشیدی

با توجه به مشکلات متعدد کشور در مصرف بالای سوخت نسبت به تراز استاندارد جهانی و همچنین مشکلات کمبود منابع آبی که همواره در فلات ایران وجود داشته است، نیاز به حرکت به سمت انرژی های تجدیدپذیر و پاک از جمله انرژی خورشیدی وجود دارد. با توجه به فرسوده بودن سیستم های حمل و نقل عمومی در کلانشهرهای کشور – که خود باعث کاهش راندمان و همچنین بالا رفتن مصرف سوخت خواهد شد- و تعداد بالای روزهای آفتابی، که بر اساس آمار حداقل ۶ برابر روزهای آفتابی در قاره اروپاست.

معایب استفاده از سوخت های فسیلی به منظور تولید انرژی بر کسی پوشیده نیست، چرا که در قرن حاضر همگان اثرات استفاده از این نوع سوخت ها را در افزایش دمای کره زمین و همچنین تغییرات اقلیمی و زیست محیطی را مشاهده کرده اند. نگرانی ها زمانی بیشتر می شود که مطالعات موجود خبر از کاهش جدی این منابع می دهند و به زودی بحران های جدی در زمینه تامین سوخت، هزینه های جاری استخراج و استحصال گرینبان گیر دولت ها و بهره برداران در سرتاسر دنیا خواهد شد. کشورهای توسعه یافته از سالها پیش اقداماتی را به سمت جایگزینی سوخت های فسیلی با منابع تجدیدپذیر و انرژی های پاک آغاز کرده اند.

راهکار استفاده از انرژی پاک در حمل و نقل عمومی

حمل و نقل عمومی، از جمله عرصه هایی است که می توان استفاده از انرژی پاک را در سطح کلانشهرها رواج داد و با استفاده از این موضوع اقدام به فرهنگ سازی در این حوزه کرد و با تلاش های متعدد هم مسیر دانشی مناسب و هم مسیر اقتصادی آن توسط نهادهای مرتبط و سیاست گذار ارتقا یابد. با ارتقای استفاده از انرژی های پاک، به راحتی می توان استفاده از این نوع سوخت را در سایر سیستم های مصرف کننده توجیه کرد و در نتیجه اقدام به جایگزینی سوخت های پاک با سوخت های فسیلی کرد. جایگزینی سوخت های پاک در سیستم های حمل و نقل عمومی، سال هاست که در کشورهای توسعه یافته و همچنین در حال توسعه درحال انجام است.

اتوبوس خورشیدی (Solar Bus)

اولین اتوبوس با باتری خورشیدی در جهان در سال ۲۰۰۷ در آدلاید استرالیا معرفی شد. شورای شهر آدلاید به منظور کاهش انتشار گازهای گلخانه ای، که بیش از ۳۰ درصد آن سهم حمل و نقل عمومی شهر بود، از این نوع اتوبوس ها –به اتوبوس هایTindo معروف شدند که در زبان بومیان استرالیا به معنی خورشید است- در سطح شهر استفاده کرد. تفاوت این نوع اتوبوس های با اتوبوس های برقی رایج در دنیا، استفاده از باتری های خورشیدی بود. باتری های مورد نیاز این خودروها در نیروگاه های خورشیدی حاشیه شهر (که پارکینگ و ترمینال اتوبوس های حمل و نقل عمومی بود) شارژ شده و به منظور مصرف روی اتوبوس ها نصب می شد.

اتوبوس های Tindo (خورشید) که در برنامه حمل و نقل پاک در شهر آدلاید استرالیا استفاده می شود.

همچنین در برخی از سیستم های حمل ونقل، نوع دیگری از این اتوبوس ها به سیستم حمل و نقل معرفی شد که با باتری های قابل شارژ توسط پانل های خورشیدی مستقر بر سقف اتوبوس ها، امکان شارژ باتری را فراهم کرده و دیگر نیازی به تعویض باتری در پایانه ها نبود. حتی در برخی کشورها به صورت حداقلی سعی در جایگزینی استفاده از این نوع انرژی را دارند. لازم به ذکر است تفاوت این نوع خودروها با خودروهای الکتریکی در قابلیت شارژ آن توسط انرژی خورشیدی است. به عنوان مثال شرکت تولید کننده اتوبوس در هنگ کنگ به منظور تامین انرژی سیستم های تهویه و همچنین روشنایی داخلی و صوت اتوبوس از این پنل ها استفاده کرده اند.

نمونه ای از اتوبوس های خورشیدی با استفاده از پنل های خورشیدی (استفاده شده در سیستم حمل و نقل عمومی هنگ کنگ – کمپانی KMB

قطارها با استفاده از انرژی خورشیدی

به منظور تامین روشنایی، تهویه مطبوع و سیستم های صوتی و نمایش و . . . در قطارها نیاز به سوخت دیزل ها وجود دارد. به صورت میانگین در صورت استفاده از پانل های خورشیدی به منظور تامین نیروی لازم برای موارد داخلی واگن، میزان ۹۰ هزار لیتر سوخت صرفه جویی شده و از تولید ۲۰۰ تن گاز دی اکسید کربن جلوگیری می شود.

قطار با پانل خورشیدی به منظور تامین انرژی داخلی قطار (روشنایی، تهویه مطبوع و سیستم های صوتی و نمایشی) – راه آهن هند

همچنین قطارهایی با تامین انرژی محرکه خورشیدی، مراحل استفاده آزمایشی را گذرانده اند و امروزه در دستور کار سیستم های حمل و نقلی کشورهای توسعه یافته قرار گرفته اند. این نوع قطارها بیشتر در سیستم های حمل و نقل حومه ای شهرها مورد استفاده قرار می گیرند. نمونه اولیه این قطارها در کشور استرالیا مورد استفاده قرار گرفت.

اولین قطار خورشیدی با تامین نیروی محرکه از باتری الکتریکی قابل شارژ با پانل های خورشیدی – استرالیا Byron Bay

متروی شهر سانتیاگو در کشور شیلی – با بزرگترین سیستم قطار شهری در امریکای لاتین- ۶۹ درصد از انرژی مورد نیاز خود را از پروژه های انرژی خورشیدی و بادی تامین خواهد کرد.[۱] این مسیر اولین متروی دنیا خواهد بود که تقریباً بیش از ۶۰ درصد انرژی خود را از برق تولیدی از انرژی های تجدیدپذیر تولید خواهد کرد. قسمت عمده ای از برق این مترو در بیابان آتاکاما در بخش شمالی این کشور با استفاده از ۲۵۴ هزار پانل با ظرفیت تولید ۱۰۰ مگاوات برق تولید خواهد شد.

تامین انرژی لازم برای ایستگاه های قطار و اتوبوس

امروزه به منظور توسعه پایدار، کشورها نگاه ویژه ای به نیازها و بایسته های حمل و نقل عمومی دارند. از جمله مهمترین اجزای سیستم حمل و نقل ایستگاه های اتوبوس و قطارها هستند که به منظور ایجاد تسهیلات برای مسافران نیاز به تامین روشنایی حداقل، سیستم های نمایشگر اطلاع رسان و همچنین در صورت امکان سیستم های تهویه دارد. به این منظور از سال های دور استفاده از روش های تامین انرژی پاک در دستورکار سیستم های مدیریتی کلانشهرها قرار گرفته است.

 لزوم حرکت به سمت استفاده از انرژی های تجدیدپذیر در سیستم های حمل و نقل کشور؛

با توجه به مشکلات متعدد کشور در مصرف بالای سوخت نسبت به تراز استاندارد جهانی و همچنین مشکلات کمبود منابع آبی که همواره در فلات ایران وجود داشته است، نیاز به حرکت به سمت انرژی های تجدیدپذیر و پاک از جمله انرژی خورشیدی وجود دارد. با توجه به فرسوده بودن سیستم های حمل و نقل عمومی در کلانشهرهای کشور – که خود باعث کاهش راندمان و همچنین بالا رفتن مصرف سوخت خواهد شد- و تعداد بالای روزهای آفتابی، که بر اساس آمار حداقل ۶ برابر روزهای آفتابی در قاره اروپاست. به راحتی می توان با برنامه ریزی منسجم و هدفمند به سمت جایگزینی تدریجی منابع تامین انرژی و همچنین اصلاح سیستم های موجود رفت. با استفاده از این نوع انرژی می توان با کاهش هزینه های سوخت در درازمدت صرفه جویی اقتصادی زیادی را در سیستم حمل و نقل عمومی ایجاد کرد. همچنین با کاهش آلایندگی ناشی از مصرف سوخت های فسیلی از بروز مشکلات زیست محیطی و اقلیمی جلوگیری بعمل آورد.

دیدگاه تازه‌ای بنویسید: