طوفان پیری شرق آسیا را درمی‌نوردد

طبق گزارش بانک توسعه آسیا، به طور کلی انتظار می رود جمعیت آسیا با سرعت بیشتری نسبت به هر منطقه دیگری در دهه های آینده به سمت سالخوردگی حرکت کند و شمار سالخوردگان در این قاره تا سال ۲۰۵۰ به حدود ۹۲۳ میلیون نفر برسد. این شرایط منجر به بازنشستگی های ناپایدار و شکننده می شود، به این معنی که نیروی کار موجود توان تامین هزینه های رفاه سالمندان را نخواهد داشت.

به گزارش عیارآنلاین، بحران پیری جمعیت یکی از موضوعات مهم در کشورهای آسیای شرقی است که در این راستا خبرگزاری دیپلمات نوشت: رقابت جمعیت شناختی در آسیای شرقی، برندگان و بازندگانی در این منطقه خواهد داشت، زیرا کشورهای دارای جمعیت جوان تر از سود ناشی از این وضعیت جمعیتی لذت می برند در حالی که جوامع پیر، در حال صرف هزینه برای فرار از این شرایط خود هستند.

تحقیقات اخیر توسط صندوق بین المللی پول (IMF) برندگان و بازندگان مورد انتظار از سالخوردگی در منطقه‌ای که سریع ترین رشد را در سطح جهان داراست نشان می‌دهد. ژاپن، کشوری که جمعیت آن در سال ۲۰۱۶ به میزان ۳۰۸ هزار نفر کاهش یافت؛ تداوم این روند  می تواند رشد سالانه تولید ناخالص داخلی (GDP) این کشور را از سال ۲۰۲۰ تا سال ۲۰۵۰ به میزان ۱ درصد در سال کاهش دهد و بر استرس این کشور برای تامین مالی عمومی هزینه های سلامت و هزینه های رفاهی بیافزاید.

با این حال، انتظار می رود چین، کره جنوبی، تایلند و هنگ کنگ نیز در طول همین دوره زمانی با ۰.۵ درصد کاهش سالیانه رشد تولید ناخالص داخلی مواجه شوند، همه این ها موجب این نگرانی شده است که آسیای در حال رشد قبل از اینکه ثروتمند شود، پیر گردد. چین در حال حاضر دارای ۲۰۰ میلیون شهروند سالخورده است که این رقم بیش از تعداد کل سالمندان کشورهای اتحادیه اروپا است. به علاوه نیروی کار این کشور در طول سه دهه آینده ۱۷۰ میلیون نفر کاهش می یابد. انتظار می رود رشد سریع سالخوردگی تا سال ۲۰۲۰ منجر به آسیب به رشد تولید ناخالص داخلی در چین، هنگ کنگ، کره جنوبی و تایلند تا سال ۲۰۲۰ و سنگاپور تا سال ۲۰۲۵ شود.

طبق گزارش بانک توسعه آسیا، به طور کلی انتظار می رود جمعیت آسیا با سرعت بیشتری نسبت به هر منطقه دیگری در دهه های آینده به سمت سالخوردگی حرکت کند و شمار سالخوردگان در این قاره تا سال ۲۰۵۰ به حدود ۹۲۳ میلیون نفر برسد.

کاهش باروری، افزایش طول عمر و کاهش مرگ و میر باعث رشد سریع پیری در این قاره شده است. این پدیده ها سبب خواهد شد تا چین در سال ۲۰۳۰، تایلند در سال ۲۰۴۰ و کره جنوبی و ویتنام نیز در همین حدود زمانی دچار کسری در صندوق های بازنشستگی شوند.

با این حال، آسیا در مسابقه جمعیتی برنده‌هایی نیز خواهد داشت، کشورهایی که دارای گنجینه‌ای از نیروی کار جوان و در حال رشد هستند؛ در بالای فهرست برندگان، فیلیپین قرار دارد که می تواند از سال ۲۰۲۰ تا سال ۲۰۵۰ به طور متوسط هر ساله تا ۱.۵ درصد افزایش تولید ناخالص داخلی داشته باشد. انتظار می رود که مالزی، اندونزی و هند نیز حدود یک درصد افزایش رشد سالانه تولید ناخالص ملی را در طی مدت مشابه داشته باشند، این روند رو به رشد برای استرالیا و نیوزیلند که به دنبال افزایش جمعیت از طریق جذب مهاجران هستند نیز قابل پیش بینی خواهد بود.

نسبت وابستگی سالمندان، که به عنوان نسبت افراد بالای ۶۵ سال به افراد در سن ۱۵ تا ۶۴ سالگی تعریف شده است، به طور پیوسته در سراسر قاره کهن در حال افزایش است. در ژاپن، این نسبت برای هر ۱۰۰ نفر به ۴۳.۳ رسیده است، و این رقم برای استرالیا ۲۳، کره جنوبی ۱۸، سنگاپور ۱۶ و چین ۱۳ است. شمار بازنشستگان در اقتصاد این کشورها بیشتر خواهد شد که این روند با کاهش تعداد نیروی کار همراه می شود؛ این شرایط منجر به بازنشستگی های ناپایدار و شکننده می شود، به این معنی که نیروی کار موجود توان تامین هزینه های رفاه سالمندان را نخواهد داشت.

با این حال همه این پیش‌بینی‌ها می‌تواند نادرست تلقی شود؛ مانند آنچه در ایالات متحده آمریکا در دهه ۱۹۷۰ رخ داد که مطابق سرشماری‌ها، در سال های آتی می باید بین ۴۰ تا ۴۹ میلیون کودک متولد می‌شدند، اما فقط ۳۳ میلیون نفر متولد شدند، و این سیاستگذاران را شوکه کرد، زیرا آن ها روند کنترل بارداری و افزایش سن ازدواج را در محاسبات خود وارد نکرده بودند. این پدیده سبب شده است کشورها به فکر تعویق بازنشستگی بیافتند تا مشکلات دیرتر به سراغ آنان بیاید، ژاپن سن بازنشستگی را از ۶۰ به ۶۵ و استرالیا به ۷۰ سال می رسانند. این سیاست با یک چالش جدی مواجه است؛ اینکه نیروی کار پا به سن گذاشته، دیگر انگیزه و توان فراگیری فناوری‌های جدیدِ کاری برای حضور در بازار کار در کنار جوانان را ندارد!

دیدگاه تازه‌ای بنویسید: