۲۷ خرد ۱۳۹۷ ساعت ۱۴:۵۵

چه عواملی اثرگذاری تحریم‌های آمریکا را افزایش می‌دهد؟

در این یادداشت تلاش بر است که با توجه به شرایط، میزان اثرگذاری تحریم‌های اولیه و ثانویه‌ی آمریکا بر روی ایران بررسی گردد. این بررسی طبق اظهارنظر و دیدگاه‌های مقامات سابق وزارت خزانه‌داری و وزارت خارجه آمریکا در دوره اوباما انجام شده است.

به گزارش عیارآنلاین، در این یادداشت تلاش بر است که با توجه به شرایط، میزان اثرگذاری تحریم‌های اولیه و ثانویه‌ی آمریکا بر روی ایران بررسی گردد. این بررسی طبق اظهارنظر و دیدگاه‌های مقامات سابق وزارت خزانه‌داری و وزارت خارجه آمریکا در دوره اوباما انجام می­‌شود.

آقای نفیو، معمار تحریم‌های آمریکا علیه ایران طی مصاحبه‌ای در تاریخ ۲۸ دی ۱۳۹۶ در پاسخ به این سوال که آیا در اعمال تحریم‌ها خطری وجود دارد گفت: «خوشبختانه این تمایل در تفکر سیاسی آمریکایی وجود دارد که اگر چیزی یکبار کار کرد، دوباره و دوباره و دوباره باید اجرا شود. اگر ما کسب و کار را در خیلی جهات و در خیلی جاها بیش از حد سخت کنیم، خطر جدی وجود دارد که با دست خود آسیب سیاسی و اقتصادی به خودمان بزنیم و باعث بشویم قدرت مانور ما در اقتصاد جهانی و هم‌چنین تاثیر تحریم‌های ما محدود شود[۱]». آقای نفیو در این گفتگو به صراحت عدم کارایی مناسب تحریم‌ها در صورت اعمال فشار زیاد و حداکثری اشاره می‌کند.

از طرف دیگر خانم الیزابت روزنبرگ و آقای پیتر ایی. هارل که به ترتیب به عنوان مشاور ارشد حوزه‌ی تحریم‌ها در وزارت خزانه‌داری آمریکا بین سال‌های ۲۰۰۹ تا ۲۰۱۳ و معاون تحریم‌ها و تهدیدات مالی در اداره‌ی امور اقتصادی وزارت کشور ایالات متحده بین سال‌های ۲۰۱۲ تا ۲۰۱۴ فعال تحریم‌ها بودند، در یادداشت تحلیلی در نشریه‌ی فارین‌پالیسی در تاریخ ۲۰ بهمن ۹۶ با عنوان «استفاده‌ی ترامپ از تحریم‌ها ممکن است ناپایدار باشد- رئیس‌جمهور نیرومندترین ابزار سیاستی خود را با خطر تضعیف مواجه می‌سازد» به موارد نگران‌کننده‌ای اشاره کردند که ممکن است باعث شود این موارد جلوی اثرگذاری تحریم‌های آمریکا را بگیرد[۲].

آقای هارل و خانم روزنبرگ با اشاره به اولین نشانه‌ی نگران کننده می‌نویسند: «اولین نشانه‌ی نگران کننده این است که استفاده‌ی تند و شدید ترامپ از تحریم‌ها در حال تضعیف همکاری با متحدین است. در حالی که آمریکا اهرم تحریمی قوی تری نسبت به بقیه‌ی کشورها دارد، واقعیت این است که تحریم‌های آمریکا زمانی تاثیر قوی دارند که متحدین فشارهای موازی و هماهنگ‌شده‌ای اعمال کنند.

این موضوع به ویژه برای اهداف تحریمی مثل روسیه و ایران صادق است که روابط اقتصادی عمیق‌تری با بقیه‌ی کشورها نسبت به آمریکا دارند. همکاری با کشورهای آسیایی و اروپایی برای موفقیت تحریم‌های ایران بین ۲۰۱۲ و ۲۰۱۵ ضروری بود، چرا که ایالات متحده نفت ایران را خریداری نمی‌کرد.». بنابراین اقدام یک‌جانبه و عدم‌همکاری با متحدین اروپایی یکی از عواملی است که باعث کندی چاقوی تحریم می‌شود چرا که همراهی اروپا برای اثرگذاری تحریم‌ها بر روی بخش انرژی لازم است و اروپا یکی از خریداران عمده‌ی نفت ایران است.

در ادامه در مورد لزوم همراهی و همکاری متحدین و شرکای آمریکا می‌نویسند: « چه خوشمان بیاید چه نیاید، اگر دولت ترامپ به طور چشمگیری سرمایه‌گذاری در دیپلماسی انرژی برای همراستا کردن متحدین آمریکا با این تحریم‌ها را بیشتر کند، تنها در این صورت است که می‌تواند تاثیر اقتصادی حقیقی را در بازه‌ی زمانی میان مدت و طولاتی مدت اعمال کند. علاوه بر این، تحریم‌ها تنها در راهبرد کلانی که در آن اعمال می‌شوند، خوب هستند. بنابراین اجرای آن بدون همراهی متحدین برای مقابله با تهدیدهای بزرگ امنیت جهانی باعث می‌شود که راهبرد و ابزار ترامپ بی تاثیر شود».

به عنوان دومین نشانه‌ی نگران کننده به ساختارهای داخلی آمریکا اشاره می‌شود که این ساختارها منابع نیروی انسانی را هدر می‌دهند: «یک نشانه‌ی نگران‌کننده‌ از ناپایداری تحریم‌ها، خطر جدایی و هدررفت کارکنان در سازمان‌های تحریم آمریکاست. تحریم‌ها وابسته به سرمایه‌ی انسانی است- مردها و زن‌های با استعدادی که در دولت آمریکا اهداف را تجزیه و تحلیل می‌کنند، مقرارت را توسعه می‌دهند و با متحدین جهت ایجاد کمپین‌های فشار اقتصادی فراگیر کار می‌کنند. همیشه در بین کارکنان تحریم‌ها انصراف وجود داشته است که به خاطر حجم بالای کاری و پیشنهادهای کاری با مزایای بالاتر در بخش خصوصی بوده است. اما سیستم فشل و آشفته، با هیچ منابع اضافی و برگشت عجولانه‌ی تحریم‌های اجرا شده در چندین سال گذشته بر روی ایران، کوبا و روسیه (که باعث افزایش فشار بر روی کارمندان می شود)، کارمندان را بیشتر به سمت درب خروجی هل می‌دهد».

سومین نشانه‌ی نگران‌کننده در نظر نگرفتن قابلیت‌ها و ظرفیت‌های جدید در فضای مالی و فناوری مالی توسط تیم ترامپ است که می‌تواند به شدت بر روی تاثیرگذاری تحریم‌ها اثر بگذارد. رونبزرگ و هارل در این مورد می‌نویسند: «شاید نگران‌کننده‌ترین نشانه مبنی بر اینکه ترامپ سکان‌دار پایان دوره‌ی تحریم‌های قدرتمند آمریکاست این است که تیم او از روندهای جدیدی که نفوذ تحریم‌های آمریکا را کاهش می‌دهند، جلوتر نیستند. در دهه‌ی آتی فناوری‌های مالی جدید مثل ارزمجازی و مکانیسم‌های بین‌المللی براساس بلاک‌چین، می‌تواند به صورت چشمگیری تاثیر تحریم‌های آمریکا را به باد بدهد.

بازرگانانی که به دنبال کم کردن هزینه‌ها هستند، ابتکارات فناوری‌های مالی را پیش می‌برند؛ اگرچه، استفاده‌ی بدون احتیاط تحریم‌های آمریکا می‌تواند به هجرت چین، روسیه و بقیه‌ی رقبای آمریکا از ارز و بازارهای ایالات متحده سرعت ببخشد. دولت ترامپ نیاز به تلاش‌های نسبتا جدیدی برای درک و تطبیق با خطرات احتمالی که برای کاهش قدرت تحریم‌های آمریکا تهدیدآمیز هستند، دارد». بنابراین نکته‌ای که برای کاهش اثرگذاری تحریم‌ها حائز اهمیت است، بررسی استفاده از فناوری بلاکچین برای کاهش اثر تحریم­های مالی آمریکا است.

همچنین تلاش برای مدیریت روابط تجاری با شرکای مهم در پسابرجام مانند روسیه و چین به همراه به کارگیری مناسب فناوری بلاک‌چین می‌تواند تا حدود زیادی از اثرگذاری تحریم‌های آمریکا بکاهد و آمریکا را در شرایطی قرار بدهد که از به کارگیری تحریم‌ها به عنوان موثرترین ابزار جهت «نرمال‌سازی» کشورها عاجز شود.

[۱] http://news.columbia.edu/content/1815

[۲] http://foreignpolicy.com/2018/02/09/trumps-use-of-sanctions-may-be-unsustainable/

برچسب‌ها:

دیدگاه تازه‌ای بنویسید: