۲۵ ارد ۱۳۹۷ ساعت ۱۸:۲۴

سیاست‎های حمل و نقل عمومی تهران برخلاف استانداردهای دنیا

در حالی که شهرهای توسعه یافته دنیا، در حال توسعه کمی و کیفی خدمات حمل و نقل عمومی و همزمان کاهش هزینه ها و به صورت کلی حرکت به سمت رایگان کردن هزینه حمل و نقل عمومی هستند؛ در شهر تهران همزمان با شروع سال جدید و بدون دلیل خاصی، هزینه حمل و نقل عمومی (مترو، اتوبوس و …) با توجیه عدم سودده بودن حمل و نقل عمومی تهران به صورت دستوری بالا رفت.

به گزارش عیارآنلاین، حمل و نقل عمومی به عنوان کلید توسعه هر جامعه در حال تحول، نقشی مهم در گسترش و جذب همکاری های عمومی فراهم کرده و بستری برای رشد مفهوم مشارکت های مردمی و جلب اعتماد عمومی خواهد بود. با توجه به اهمیت چندوجهی این موضوع کشورهای توسعه یافته همواره سعی در جلب اعتماد عمومی و افزایش این اعتماد دارند. همواره در این دسته از کشورها، با استفاده از توسعه روزافزون سیستم حمل و نقل عمومی با کاهش قیمت ها (حتی امروزه حرکت به سمت رایگان کردن خدمات حمل و نقل عمومی)، افزایش ایمنی و افزایش راحتی مسافر در حین سفر تلاش در جذب اعتماد عمومی به عنوان سرمایه ای ارزشمند دارد.

در همین راستا، حرکت معکوس مدیران حمل و نقل عمومی کشور و تلاش بی شائبه ایشان برای کسب درآمدهای بیشتر و کاهش اعتماد عمومی به این سیستم ها به دلیل ناکارآمدی آنها که ناشی از عدم توسعه متوازن بین هزینه مصرفی مسافر و خدمات ارائه دهنده توسط سیستم حمل و نقل می باشد، بسیار عجیب و درخور تامل است. البته این اقدامات با واکنش های مسئولین مرتبط هم مواجه شد، لکن راه به جایی نبرد.

همزمان با شروع سال جدید و بدون دلیل خاصی، هزینه حمل و نقل عمومی (مترو، اتوبوس و . . .) به صورت دستوری بالا رفت و توجیه مدیران هم عدم سودده بودن حمل و نقل عمومی بود (گویی در سایر شهرهای دنیا حمل و نقل عمومی سودده است!). این گرانی بدون توجیه و اقناع موجبات شوک در سایر مودهای حمل و نقل از جمله تاکسی های کرایه ای، آژانس های اتومبیل و . . . شد و توجیه گرانی های ثانویه، افزایش هزینه حمل و نقل عمومی بود که در محل خود دلیلی قابل قبول و تامل می نماید.

مدیریت مترو که با افزایش هزینه بلیط (از ۸۰ تا ۱۲۰ درصد) و از طرفی عدم عمل به وعده راه اندازی خطوط بسته شده ۶ و ۷ مترو تهران تا اردیبهشت ماه ۱۳۹۷، به صورت شاخصی در زمینه حمل و نقل عمومی، عملکرد غیرقابل دفاعی دارد.

در گذشته نه چندان دورکه سیستم مترو شامل بلیط های مدت دار، تک سفره و دوسفره و . . . بود و همین تنوع حق انتخاب و مدیریت هزینه سفر را به مسافر میداد و جذابیت این مود حمل و نقلی را بالا می برد، بدون اعلام عمومی بلیط ها به صورت مسافتی هزینه مسافر را محاسبه می کردند. هنوز خاطره نقل دهان به دهان این سیستم محاسبه سفر بین مسافران مترو و تاکید بر کارت زدن در زمان خروج در ذهن بسیاری از متروسواران است.

این روزها، در اتفاقی نادر و عجیب، شاهد سوداگری جدید و البته پنهان در ایستگاه های مترو هستیم. کافیست در زمان خروج از مترو به صف طولانی مردم در برخی گیت های خروجی و محل کارت زدن دقت کنید. درست حدس زده اید، دلیل اصلی خرابی دستگاه های خروجی و کارت خوان هاست و تنها چند مورد از دستگاه ها فعال هستند. تعداد زیادی از مسافران بدون آنکه کارت خروج را بزنند عطای ماندن در صف و صرفه جویی در هزینه سفر را به لقای تاخیر در کار و برخورد با مدیران می بخشند و تعدادی هم با خیال اینکه سایر دستگاه ها شاید درست باشد، کارت خود را میزنند و تصمیم می گیرند که خیال کنند هزینه مسافتی حساب شده است، در صورتی که هزینه مسیر به صورت کامل از ایشان – و بدون اطلاع رسانی – کسر خواهد شد. حال مشخص نیست این درآمد که این روزها از جیب مردم به صورت رندانه ای در حال استحصال است، چگونه و به چه حساب هزینه خواهد شد؟

در زمانی که همه شهرهای توسعه یافته دنیا، در حال توسعه کمی و کیفی خدمات حمل و نقل عمومی و همزمان کاهش هزینه ها (و به صورت کلی حرکت به سمت رایگان کردن هزینه حمل و نقل عمومی در کلان شهرهای دنیا) هستند، در شهر تهران شاهد اتفاقاتی این چنینی هستیم.

دیدگاه تازه‌ای بنویسید: