۲۵ بهمن ۱۳۹۶ ساعت ۱۱:۲۵

آمریکا به دنبال استفاده از تجربه ایران برای فشار بر کره شمالی/ بخش اول

مقاله زیر در تاریخ۳۰ژانویه۲۰۱۸ در سایت فارین افرز منتشر شده است. این مقاله به تحریم‌های اقتصادی آمریکا علیه ایران اشاره کرده و آن را تجربه خوبی عنوان می‌کند. در ادامه به سیاستمداران آمریکا توصیه می‌کند که از تجربه تحریم ایران در فشارهای اقتصادی علیه کره شمالی استفاده کنند و برای اثر گذاری تحریم‌های همه جانبه، صبر داشته باشند

به گزارش عیارآنلاین، مقاله زیر در تاریخ ۳۰ ژانویه ۲۰۱۸ در سایت فارین افرز منتشر شده است. این مقاله به تحریم‌های اقتصادی اعمال شده علیه ایران اشاره می‌کند و تجربه تحریم همه جانبه علیه ایران را تجربه خوبی عنوان می‌کند و به سیاستمداران آمریکا توصیه می‌کند که از تجربه تحریم ایران در فشارهای اقتصادی علیه کره شمالی استفاده کنند و برای اثر گذاری تحریم‌های همه جانبه، صبر داشته باشند. این یادداشت، چهار رکن اصلی برای استراتژی بلند مدت تحریمی علیه کره شمالی برمی‌­شمارد:

بحران هسته‌ای کره شمالی، توانایی تحریم‌ها را برای پیشگیری از جنگ بیشتر کرده است، در دو سال گذشته افزایش قابل توجهی در تحریم‌های بین‌المللی و ایالات متحده علیه پیونگ یانگ مشاهده شده است. از ابتدای سال ۲۰۱۶، شورای امنیت سازمان ملل متحد پنج قطعنامه جدید را تصویب کرده است که از سخت‌ترین مجازات‌هایی است که سازمان ملل متحد برای کشورها اعمال کرده است. این قطعنامه‌ها، نه تنها نهادهایی که به طور مستقیم در برنامه هسته‌ای این کشور دخالت دارند، بلکه کل منابع درآمد و تجارت کره شمالی را هدف قرار می­دهند. کنگره ایالات متحده و دولت ترامپ در سال گذشته نیز تحریم‌های مهم جدیدی را اعمال کردند. به عنوان مثال آمریکا شرکت‌های چینی که در تجارت با کره شمالی شرکت می‌کنند، را تحریم کرده است. در هفته گذشته، دولت ترامپ با اعمال تحریم علیه بیش از دوازده نماینده مالی و تجاری کرۀ شمالی در چین و هدف قرار دادن دو شرکت چینی که مشغول تجارت با کره شمالی بودند، تحریم­ها علیه کره شمالی را تشدید کرد.

این اقدامات، به دلیل همکاری بهتر چینی‌ها برای قطع تجارت کلیدی در زغال سنگ و سایر مواد معدنی، ممنوعیت حمل و نقل کره جنوبی و نظارت بین‌المللی مالی، اثر قابل توجهی داشته است. اما برای اینکه تحریم‌های اقتصادی، بدون سرنگونی حکومت کره شمالی، کیم جونگ اون رهبر کره شمالی را مجبور به اعطای امتیازات معنی‌دار هسته‌ای کند، ایالات متحده و متحدان آن نیازمند یک استراتژی بلند مدت برای اعمال فشار بر اقتصاد کره شمالی و تحریم‌های گزنده هستند.

کلید یک استراتژی تحریم‌های موفق، شناختن این است که این اقدامات برای رسیدن به نتایج، زمان زیادی نیاز دارند. مورد ایران را در نظر بگیرید. جورج دبلیو بوش، رئیس جمهور ایالات متحده، ابتدا کمپین فشار اقتصادی بین‌المللی را علیه بانک‌های ایران در سال ۲۰۰۶ آغاز کرد و سازمان ملل متحد و کنگره ایالات متحده هر دو تحریم‌های شدیدی را بین سال‌های ۲۰۱۰ تا ۲۰۱۲ اعمال کردند. اما تا سال ۲۰۱۳، پس از آنکه انزوای اقتصادی هزینه‌های خود را نشان داد و قیمت پایین نفت باعث شد به بودجه و ذخایر تهران صدمه وارد شود، رژیم برای مذاکرات جدی در مورد برنامه هسته‌ای خود آماده شد. دو سال بعدی مذاکرات درباره توافق هسته‌ای برنامه جامع اقدام مشترک (برجام) بود که در سال ۲۰۱۵ امضا شد.

برای اطمینان، تحریم‌های کره شمالی نیز برای سال‌های سال در نظر گرفته شده است. اما تا همین اواخر، اقدامات اعمال شده بسیار محدود بود. توانایی کره شمالی برای انطباق با فشار و شاهراه اقتصاد چین اثرات این فشار را کاهش داده است. در نتیجه، مجازات‌هایی که اکنون تقویت می‌شود، برای ضربه کامل بر اقتصاد کره شمالی و تغییر روش استراتژیک پیونگ یانگ زمان زیادی را می­برد. بنابراین، دولت ترامپ به جای نتایج کوتاه مدت و یا واکنش به تحریکات کوتاه مدت کره شمالی، به نقشه راهبردی بلندمدت نیاز دارد.

زحمت ایجاد تحریم

یک استراتژی بلندمدت تحریمی علیه پیونگ یانگ دارای چهار رکن است. اولین رکن، فشار بی‌رحمانه (به ویژه اقدامات جدید تصویب شده در سال ۲۰۱۷) و هرگونه تلاش برای جلوگیری از دور زدن تحریم‌ها است.

تصور عمومی از کره شمالی به عنوان یک پادشاهی منزوی، حداقل از لحاظ اقتصاد این کشور، مدتهاست که یک توصیف گمراه کننده است. دولت کره جنوبی برآورد کرده است که در سال ۲۰۱۶، کره شمالی به ارزش ۲٫۸ میلیارد دلار کالا صادر کرده و به ارزش ۳٫۷ میلیارد دلار کالا وارد کرده است. این تجارت، کره شمالی را با درآمدهای حیاتی و کلیدی، واردات اقتصادی و تجاری مانند سوخت، وسایل نقلیه، ماشین آلات و سایر تجهیزات تامین می‌کند.

تحریم‌های سازمان ملل متحد و ایالات متحده در طول دو سال گذشته پتانسیل ایجاد شکاف عمیق در اقتصاد کره شمالی را دارند. به عنوان مثال، قطعنامه ۲۳۷۵ شورای امنیت، که در سال ۲۰۱۷ تصویب شد، صادرات نساجی کره شمالی را منع می‌کند، که منبع درآمد عمده‌ای است. در واقع در ماه سپتامبر، نماینده ایالات متحده در سازمان ملل متحد تخمین زده است که این قطعنامه همراه با سایر طرح ها، ۹۰ درصد از صادرات کره شمالی (۹۰درصد ارزشی) را محروم می‌کند. این قطعنامه همچنین واردات نفت پیونگ یانگ را محدود کرد و شرکت‌های خارجی را از شرکت در سرمایه‌گذاری مشترک در کره شمالی منع کرد. به همین دلیل است که پیونگ یانگ به شدت به تحمیل این تحریم‌ها واکنش نشان داد و آنها را به عنوان «عمل جنگی» توصیف کرد.

با این حال تحریم‌ها تا اندازه­ای موثر هستند که اجرا شوند. این نکته به ویژه با توجه به سابقه مستند کره شمالی در استفاده از شرکت‌های پوششی، واسطه‌ها و تکنیک‌های گریز، از قبیل پولشویی برای فریب بررسی‌های بین‌المللی مهم است. در واقع، پیونگ یانگ قبلا تلاش کرده است تا از طریق ترتیبات حمل و نقل دریایی فراساحلی کشتی به کشتی به منظور پنهان کردن هویت خود به عنوان خریدار نهایی نفت، تحریم واردات نفت را دور بزند. واشنگتن باید سرعت تهاجمی خود را برای شناسایی و پیگرد قانونی شرکت هایی که تحریم‌های کره شمالی را نقض می‌کنند، حفظ کند تا اینکه شبکه‌های غیرقانونی را متوقف کند و نقض کنندگان آینده را از این کار باز دارد.

ایالات متحده همچنین باید با استفاده روزافزون از ابزارهای سایبری و دیجیتال برای دور زدن تحریم در کره شمالی مقابله کند. طی دو سال گذشته، پیونگ یانگ یک کمپین تهاجمی و چند جانبه برای استفاده از ابزارهای سایبری جهت هک کردن بانک‌ها به کار برده است که احتمالا شامل دزدی ده‌ها میلیون دلاری از حساب یک بانک بنگلادشی در بانک فدرال رزرو نیویورک و از یک بانک در تایوان می‌شود. پیونگ یانگ همچنین از [۱]ransomware و دیگر ابزارهای سایبری کسب پول برای تامین مالی عملیات خود استفاده می­کند. گرچه ارزش دلاری فعالیت‌های سایبری کره شمالی کم است، اما واشنگتن و متحدان آن باید توانایی پیونگ یانگ در دور زدن تحریم‌ها از طریق ابزارهای دیجیتال را متوقف کنند. اگر این کار انجام نشود، نقص بزرگی در رژیم تحریم‌های جهانی به وجود می­آید.

رکن دوم یک استراتژی بلندمدت تحریمی علیه کره شمالی، تکمیل تحریم‌ها با ابزارهای دیگر اجبار اقتصادی و امنیت ملی است، از جمله ابزارهای ضد پولشویی که توسط بخش ۳۱۱ قانون پاتریوت آمریکا ایجاد شده است. واشنگتن قبلا اولین گام مهم را در این مسیر برداشته است. وزارت خزانه داری ایالات متحده کره شمالی را به عنوان «منطقه اصلی نگرانی برای پولشویی» تعیین کرده است. در سال گذشته دولت ترامپ بخش ۳۱۱ را علیه بانک دندونگ (یک بانک چینی که معاملات مالی را برای کره شمالی تسهیل می­کرد) اعمال کرد.

با این حال، فضای عمل بسیار بیشتر است. دولت ترامپ باید بر اساس اقدامات قبلی خود یک «نوعِ معامله» مربوط به شناسایی بخش ۳۱۱ ایجاد کند. با این اقدام، وزارت خزانه‌داری هرگونه فعالیت یا معاملات تجاری و مالی کره شمالی را به عنوان یک نوع معامله «نگرانی اصلی پولشویی» می‌شناسد و نیاز به شناسایی دقیق مشتری ([۲]due diligence)، جمع‌آوری اطلاعات و گزارش‌های مربوط به هر گونه معاملاتی که فعالیت‌های کره شمالی را لمس کرده باشد (یا بر آن­ها اثر گذاشته باشد) وجود دارد. این امر موسسات مالی (مخصوصا بانک‌های چینی که در معرض ارتباط با سیستم بانکی غربی و ایالات متحده قرار دارند) را متعهد می‌کند که تعیین کنند که آیا به طور مستقیم یا غیر مستقیم در معرض تماس با کره شمالی هستند یا نه. این به نوبه خود موجب افزایش فشاری فراتر از بانک‌ها و شرکت‌های شناسایی شده موجود می‌شود (که اسامی و وابستگی‌های آنها ممکن است تغییر کند).

یکی دیگر از ابزارهای مهم، افزایش اشتراک اطلاعات با بخش خصوصی است. در ماه‌های اخیر، وزارت خزانه‌داری ایالات متحده اولین گام مهم را با اشتراک­گذاری مکرر دانش خود از شرکت‌های مشکوک مرتبط با کره شمالی با بانک‌های بزرگ در ایالات متحده و اروپا برداشته است. وزارت خزانه داری باید این گام را با اتصال به کشورهای متحد، توسعه دهد تا یک مکانیسم پویای به اشتراک گذاری اطلاعات با بازیگران کلیدی بخش خصوصی از جمله بانک‌ها، شرکت‌های حمل و نقل و دیگر صنایع کلیدی جهانی ایجاد کند. برای مثال، وزارت خزانه‌داری باید یک مشارکت رسمی دولتی و خصوصی علیه تجارت غیرقانونی کره شمالی را آغاز کند که به طور منظم سهامداران کلیدی شرکت‌های صنایع مختلف از کشورهای متحد را برای به اشتراک گذاشتن اطلاعات و تجزیه و تحلیل روندها دور هم جمع کند.

واشنگتن و متحدانش همچنین باید این شکل‌های مختلف فشار را با یک استراتژی ممنوعیت تهاجمی ترکیب کنند. این استراتژی بر مبنای طرح امنیت اشاعه گری ایجاد می‌شود که این امکان را به ایالات متحده و کشورهای متحد آن می­دهد تا با کشتی‌های مظنون به حمل تجهیزات و تدارکات سلاح‌های کشتار جمعی مطابق قطعنامه‌های شورای امنیت سازمان ملل برخورد کنند. این استراتژی باید واضح باشد که کشتی‌های نیروی دریایی استرالیا، ژاپن، کره جنوبی و ایالات متحده، کشتی‌های مشکوکی که به کره شمالی می‌روند یا از آن خارج می‌شوند را مورد هدف قرار دهند. با توجه به خطرات گسترش سلاح‌های رژیم کره شمالی که برای اشتراک­‌گذاری و تجارت موشک، سلاح هسته‌ای و دیگر فناوری‌های ممنوعه مایل هستند، تلاش‌های مستمر و جدی­تری لازم است.

[۱] نوعی از نرم افزارهای مخرب که برای جلوگیری از دسترسی به یک سیستم کامپیوتری طراحی شده تا زمانی که مبلغی پول پرداخت شود.

[۲] اقدامات معقولی که به منظور برآورده ساختن الزام قانونی، به ویژه در خرید یا فروش توسط یک فرد انجام می‌شود.

منبع: فارین افرز

دیدگاه تازه‌ای بنویسید: