۸ آذر ۱۳۹۶ ساعت ۱۲:۴۳

منطقه‌بندی شهرها، گامی مهم در مسیر تحقق عدالت شهری

عدم منطقه بندی در انتخابات شورای شهر کلانشهرهای کشور موجب شده که این شوراها، عملا به شوراهای مناطق مرفه شهری تبدیل شوند. مسئله ای که با اعمال منطقه بندی در انتخابات شورای شهر، می‌توان جلوی آن را گرفت، و شوراهایی را تشکیل داد، که با حضور نمایندگان مناطق مختلف شهر، به معنای واقعی کلمه، “شورای شهر” باشند.

به گزارش عیارآنلاین، در تجربه جهانی اجرای مدل های مختلف مدیریت شهری ، اعم از مدل شورای شهر- شهردار، شورای شهر-مدیر شهر و مدل کمیسیونی، منطقه بندی کلانشهرها، و اعمال این منطقه بندی در انتخابات شورای شهر، اصلی جدی است. شکل گیری شورای مناطق و منطقه بندی در انتخابات شورای شهر، موجب خواهد شد که کلیه ی مناطق جغرافیایی شهر، دارای نماینده ای جهت صیانت از حقوق اهالی آن منطقه و پیگیری مسائل و مشکلات آن باشند. در این یادداشت به بررسی تجربیات بین المللی در این زمینه خواهیم پرداخت.

پاریس

در فرانسه، سه شهر بزرگ، لیون، پاریس و مارسی علاوه ‌بر شورای شهر از شورای محله نیز برخوردارند. کلانشهر پاریس به صورت رسمی به ۲۰ منطقه شهری  تقسیم شده است. این تقسیم بندی بر روی نقشه در جهت حرکت عقربه‌های ساعت نام گذاری شده است و اصلی ترین منطقه با عنوان کیلومتر صفر شناخته می‌شود.

انتخابات شورای شهر در ۲۰ منطقه پاریس انجام می‌گیرد که ۱۶۳ نفر به‌عنوان اعضای شورای شهر و ۳۵۲ نفر به‌عنوان شورای محلات انتخاب می‌شوند. هر یک از نواحی مستقیما یک شورای منتخب دارد که شهردار ناحیه را انتخاب خواهد کرد.

نیویورک

در آمریکا، کلانشهر نیویورک به ۵ ناحیه و ۵۱ منطقه تقسیم شده است. ۵ ناحیه ی شهری در نیویورک شامل برانکس، بروکلین، منهتن، کوینز و استیتن آیلند هستند که خود به ۵۱ منطقه تقسیم شده اند.

منهتن از جمله قدیمیترین مناطق شهر نیویورک بوده و به شکل شبه جزیره‌ای است که مهمترین مراکز تجاری و اقتصادی آمریکا در آن قرار دارد. تندیس آزادی که مشهورترین نماد ایالات متحده آمریکا به شمار می‌آید در منطقه منهتن قرار دارد.

بروکلین نیز از قدیمی‌ترین مناطق کلان‌شهر نیویورک و همچنین پر جمعیت‌ترین منطقه آن و چهارمین منطقه پر جمعیت ایالات متحده آمریکا با ۲.۵ میلیون نفر جمعیت است.

کوئینز از لحاظ مساحت بزرگترین محله از محلات ۵ گانه کلان‌شهر نیویورک است. ۲ فرودگاه بزرگ شهر نیویورک در محله کوئینز قرار دارند. منطقه کوینز از لحاظ آماری دارای بیشترین جمعیت مهاجر در سرتاسر ایالت متحده آمریکا است.

برانکس در شمالی‌ترین منطقه شهر نیویورک و در شمال بخش منهتن قرار دارد. بخش برانکس یکی از مهم‌ترین بخش‌های شهر نیویورک به حساب می‌آید.

شورای شهر نیویورک ۵۱عضو دارد که هر کدام از آنها، نماینده ی یکی از مناطق ۵۱گانه نیویورک هستند.

لندن

با جمعیت قریب به ۸/۵ میلیون نفر، پایتخت انگلستان است. لندن با مساحت ۵۷۲/۱ کیلومتر مربع، به ۱۴ناحیه انتخاباتی تقسیم بندی شده است. شورای شهر لندن دارای ۲۵عضو است که ۱۴ نفر از اعضا، هرکدام نماینده ی یکی از مناطق ۱۴گانه هستند.

توکیو

در ژاپن، از سال ۱۹۴۳ میلادی، شهر و استان توکیو با یکدیگر ادغام شدند. در توکیو که قریب به ۱۳ میلیون نفر جمعیت دارد برای اینکه یک منطقه ی شهری واجد شرایط شهرداری شود باید حداقل ۳۰۰۰۰نفر سکنه داشته باشد. در توکیو هر یک از مناطق شهری واحدهای خودمختاری هستند که به طور مستقل از قلمروی حکومتی بزرگ تری که در آن قرار گرفته اند اداره می شوند.

توکیو به سه بخش منطقه ویژه توکیو، منطقه تاما و جزایر توکیو تقسیم شده است.

بخش های ویژه توکیو

بخش های ویژه توکیو، که شامل ۲۳بخش بوده و در نیمه شرقی شهر واقع شده اند، مناطقی هستند که در کنار هم هسته ی اصلی و پرجمعیت ترین قسمت استان توکیو، یعنی کلانشهر توکیو را میسازند.

منطقه تاما

به ۳بخش فرعی منطقه تامای غربی،تامای شمالی و تامای جنوبی تقسیم می شود و در مجموع شامل ۳۰ بخش است

جزایر توکیو

شامل دو دسته:

۱)جزایر ایزو شامل ۱۰۰جزیره

۲) جزایر اوگاساوارا شامل ۳۰ جزیره

است. این جزایر عموما غیرمسکونی اند. در ۹جزیره ی مهم آن تشکیلات اداری و شهری وجود دارد و جزایر کوچک تر اطراف، بخشی از این جزایر اصلی شمرده می شوند.

آنچه به عنوان کلانشهر توکیو شناخته می شود بخش های ویژه توکیو هستند که شامل ۲۳منطقه می شوند. هریک از مناطق ۲۳ گانه، دارای شهردار و شورای شهر انتخابی خود هستند.

شورای شهر توکیو نیز ۱۲۷عضو دارد که با رای مستقیم مردم برای ۴سال انتخاب می شوند.

آمستردام

در هلند نیز که مدل رهبری کمیسیونی در مدیریت شهری را دنبال می کند، تقسیمات شهری با رشد جمعیت تغییر می‌کند.

در حال حاضر آمستردام به ۸ منطقه تقسیم شده است. معمولاً برای هر یکصد هزار نفر از ساکنان هر یک منطقه شهرداری منظور می‌شود. هر شهروند منسوب به یکی از مناطق است.  برای هر منطقه شهرداری یک شواری شهر وجود دارد که از ۴۹ نفر تشکیل می‌شود. این شورا ده نفر را به عنوان هیات مدیره تعیین می‌کند. اعضای هیات مدیره، شهردار منطقه را انتخاب می‌کنند.

سئول

پایتخت کره ی جنوبی است و در شمال غربی این کشور و بر رودخانه ی هان واقع شده است. سئول شانزدهمین شهر بزرگ جهان است و حدود ۱۰ میلیون نفر جمعیت دارد.

شهر سئول به ۲۵منطقه( GU ) تقسیم می شود. مساحت این  مناطق از ۱۰-۴۷کیلومتر مربع متغیر بوده و جمعیت آنها بین ۱۴۰-۶۳۰ هزار نفر متغیر است. هر منطقه(GU) به چند دانگ(dong) تقسیم می شود. منطقه ی سئول در کل از ۵۲۲ دانگ اجرایی تشکیل شده. شورای شهر سئول نیز ۱۰۶عضو دارد که از این تعداد ۹۶نفر از حوزه های انتخاباتی محلی(متعلق به حوزه سئول) و ۱۰ نماینده دیگر از حوزه های جانبی(حومه شهر)به شورا راه می یابند.

همانطور که ملاحظه گردید تاکید برنامه ریزان شهری بر منطقه بندی شهرها، و اعمال این منطقه بندی در انتخابات شورای شهر و یا شکل گیری شورای منطقه، از آن رو است که تنها در صورت اعمال چنین منطقه بندی ای، شورای شهر، نماینده ی تمام مردم شهر خواهد بود. در غیر اینصورت، و در صورتی که یک کلانشهر، یک حوزه ی انتخابی قلمداد گردد، احتمال آنکه برخی مناطق شهری در شورای شهر، فاقد نماینده باشند بسیار بالاست. مسئله ای که متاسفانه در حال حاضر در کلانشهرهای کشور ما روی داده است.

عدم منطقه بندی در انتخابات شوراهای شهر کلانشهرهای کشور موجب شده که این شوراها، عملا به شوراهای مناطق مرفه شهری تبدیل شوند. بخش های وسیعی از شهر، فاقد حتی یک نماینده در شورای شهر، جهت پیگیری ابتدایی ترین مسائل و مشکلاتشان هستند. مسئله ای که با اعمال منطقه بندی در انتخابات شورای شهر، میتوان جلوی آن را گرفت، و شوراهایی را تشکیل داد، که با حضور نمایندگان مناطق مختلف شهر، به معنای واقعی کلمه، “شورای شهر” باشند. شوراهایی که با توجه به ترکیب خواستگاه جغرافیایی اعضای آن، نظارت بیشتری بر توسعه ی پایدار شهر، و تحقق عدالت شهری خواهند داشت.

تلگر

برچسب‌ها:

چهره‌

دیدگاه تازه‌ای بنویسید: