۲۰ آبان ۱۳۹۶ ساعت ۱۶:۴۰

سهم ناچیز ایران در بازار سنگ کشورهای حاشیه خلیج‌فارس

کشور ایران برخلاف گستردگی مرز خود با کشورهای حاشیه خلیج‌فارس، پایین بودن هزینه حمل کالا به این‌ کشورها و از همه مهم‌تر پتانسیل تنوع و کیفیت سنگ‌های ساختمانی خود نتوانسته است که سهم به سزایی در بازار پرسود ساخت‌وساز این کشورها داشته باشد. مانع اصلی این غفلت نبود متولی و سیاست‌های مشخص در حوزه صادرات سنگ‌های تزئینی است.

به گزارش عیارآنلاین، کشورهای حاشیه خلیج‌فارس ازجمله امارات با ۳۴۵ میلیارد دلار، قطر با ۱۲۱ میلیون دلار و کویت با بیش از ۲۰۰ میلیارد دلار سرمایه‌گذاری، تصمیم خود را برساخت پروژه‌های تفریحی، مسکونی و زیرساختی متمرکز کرده‌اند. کشور ایران به‌عنوان کشور شمالی حاشیه خلیج‌فارس با داشتن کمترین فاصله و برخورداری از منابع گسترده معدنی می‌تواند به‌عنوان اولین تأمین‌کننده مصالح ساختمانی نقش ایفا کند.

یکی از مهم‌ترین مصالحی که به لحاظ قیمت تمام‌شده، هزینه حمل‌ونقل پایین و همچنین کیفیت و تنوع مناسب می‌تواند به‌عنوان کالای رقابتی در بازار پروژه‌های عمرانی کشورهای خلیج‌فارس به رقابت بپردازد، سنگ‌های تزئینی است. مرمر، مرمریت، تراورتن و گرانیت ازجمله سنگ‌های تزئینی است که کشور ایران در آن به لحاظ تنوع و کیفیت جزو بهترین‌های دنیا است.

در حالی کشور ایران نسبت به سایر کشورهای صادرکننده سنگ به کشورهای خلیج‌فارس ازجمله ترکیه، هند، چین و پاکستان از برتری نسبی در پتانسیل‌های سنگ تزئینی و ژئوپلیتیکی برخوردار است، اما به لحاظ رقابت با این کشورها چندان جایگاه مناسبی ندارد. به‌طوری‌که در سال ۲۰۱۵، میزان صادرات ایران به سه کشور اصلی حاشیه خلیج‌فارس حدود ۶ میلیون دلار و صادرات ترکیه به ارزش ۸۰ میلیون دلار بوده است. به‌عبارتی‌دیگر مجموع صادرات کشوری مانند ترکیه که مسافت دورتر با هزینه حمل‌ونقل به‌مراتب بیشتری نسبت به ایران دارد، حدود ۱۳ برابر سهم ایران است.

جدول ۱- مقایسه میزان صادرات ایران و ترکیه به کشورهای حاشیه خلیج‌فارس در سال ۲۰۱۵ (منبع: LitosOnline.com)

ازجمله سیاست‌های موفق دولت ترکیه در به دست آوردن سهم عمده در بازار کشورهای حوزه خلیج‌فارس می‌توان به روابط دوستانه سیاسی، حمایت از صادرکنندگان خود برای ایجاد نمایشگاه، دفتر تجاری، تبلیغات و بازاریابی اشاره کرد که توانسته است به‌طور فعالانه سنگ‌های تزئینی خود را به این کشورها صادر کند. با توجه به چشم‌انداز کشور ترکیه می‌توان گفت که در چند سال آینده حتی سهم اندک ایران را نیز تصاحب خواهد کرد.

برخلاف کشور ترکیه، کشور ایران  هیچ‌گونه متولی مشخصی برای حوزه سنگ خود ندارد، و چشم‌انداز مشخصی نیز برای توسعه صادرات و بهره‌برداری از بازار کشور‌های همسایه به‌ویژه کشورهای عربی حاشیه خلیج‌فارس تدوین نکرده است. عدم تعیین متولی مشخص برای بخش سنگ‌های تزئینی کشور باعث شده است که بازار داخلی به رکود و اغما ۵ ساله فرورود و  بسیاری از بازارهای خارجی، نظیر کشورهای همسایه و شریک استراتژی ایران نیز به تسلط سایر کشورها درآید.

کشور ایران برای بهره‌برداری از بازار پرسود همسایه‌های جنوبی خود در وهله اول باید یک‌چشم انداز روشن ترسیم نماید و بر مبنای آن نهادهای متولی موردنیاز برای صنعت سنگ را بازسازی یا ایجاد نماید. سیاست‌های ترسیم‌شده برای نفوذ در بازاهای مذکور می‌بایست بر مبنای صادرات فعالانه باشد. به‌عبارت‌دیگر ایران می‌تواند سنگ‌های تزئینی خود را به این کشورها برساند و از تجارت سنتی که خریدار برای خرید سنگ خود به ایران سفر می‌کند، عبور کند. بنابراین سیاست‌های تدوین‌شده باید در پی تسهیل صادرات، تضمین و سهولت در انتقال پول، برداشتن موانع گمرکی و تعرفه‌های صادراتی. ایجاد نمایشگاه‌های دائمی و حمایت از بازاریابی و ایجاد دفاتر تجاری در کشورهای هدف باشد. بنابراین اگر سیاست‌های بیان‌شده در دستور کار دولت ایران قرار گیرد، مسلماً کشور ایران در یک برنامه پنج‌ساله و با توجه به پتانسیل‌های ژئوپلیتیکی و تنوع محصولات خود می‌تواند جایگاه ازدست‌رفته خود را مجدد به دست آورد و آن را تثبیت نماید.

تلگر

چهره‌

دیدگاه تازه‌ای بنویسید: