۱۱ مهر ۱۳۹۶ ساعت ۱۳:۵۱

ضرورت خروج طبابت از انحصار پزشکان مدرن

تجریه­‌های جهانی استفاده از طب سنتی در کشورهایی نظیر هند و چین که در این عرصه پیشرو هستند، نشان می­‌دهد که در این کشورها به جای منحصر کردن طبابت به پزشکی مدرن، ساختارها و زمینه­‌های لازم برای ورود متخصصان و دانش­‌آموختگان طب سنتی به عرصه طبابت فراهم شده است،

به گزارش عیارآنلاین، طبایت افراد غیرپزشک همواره یکی از موضوعات چالش­‌برانگیز در بین کارشناسان حوزه سلامت در کشور بوده است. برخی از کارشناسان با منحصر دانستن طبابت به فارغ­التحصیلان پزشکی مدرن و نفی اصل موضوع طبابت افراد غیر پزشک، بر این باوراند که افراد غیرپزشک صلاحیت ورود به عرصه طبابت را ندارند. برخی دیگر از کارشناسان با انحصار طبابت در بین فارغ­‌التحصیلان پزشک مدرن مخالف کرده و معتقدند کاستی­های پزشکی مدرن در حوزه سلامت باید با ورود طبیبان طب مکمل، سنتی و… جبران گردد. برای این دسته، تعیین سازوکار و کم­‌وکیف این ورود دارای اهمیت است.

اخیرا اظهاراتی به نقل از مدیر کل دفتر طب سنتی وزارت بهداشت در فضای رسانه‌­ای منتشر شد که در آن، وی با اشاره به ممنوعیت طبابت افراد غیر پزشک در قانون اساسی، مداخله درمانی افراد غیرپزشک را خلاف قانون اساسی دانسته بود. در این مورد ذکر نکات زیر حائز اهمیت است:

نخست آنکه ادعای ممنوعیت مداخله درمانی افراد غیرپزشک در قانون اساسی در حالی مطرح می­‌شود که در هیچ کدام از اصول ۱۷۷گانه قانون اساسی چنین موضوعی مطرح نشده است! و طرح چنین ممنوعیتی از لحاظ قانونی بی­‌اساس است. تنها اصلی که به موضوع ارائه خدمات درمانی می­‌پردازد، اصل ۲۹ ام قانون اساسی در زمینه تامین اجتماعی است: «اصل بیست و نهم: برخورداری از تامین اجتماعی از نظر بازنشستگی، بیکاری، پیری، از کار افتادگی، بی سرپرستی، در راه ماندگی، حوادث و سوانح و نیاز به خدمات بهداشتی و درمانی و مراقبت های پزشکی به صورت بیمه و غیره حقی است همگانی. دولت مکلف است طبق قوانین از محل درآمدهای عمومی و درآمدهای حاصل از مشارکت مردم ، خدمات و حمایت های مالی فوق را برای یک یک افراد کشور تامین کند». از سوی دیگر، بررسی سیاست­های کلی سلامت مجمع تشخیص مصلحت نظام که از طرف مقام معظم رهبری ابلاغ شده است، نشان می­دهد که نه تنها موضوع ممنوعیت ورود افراد غیرپزشک به عرصه طبابت در این سیاست­ها وجود ندارد، بلکه در بند ۱۲ ام بر بازشناسی، تبیین، ترویج، توسعه و نهادینه نمودن طب سنتی ایران تاکید شده است که لزوم ورود متخصصان طب سنتی به این عرصه را می­‌طلبد.

دوم آنکه بررسی تجریه­‌های جهانی استفاده از طب سنتی در کشورهایی نظیر هند و چین که در این عرصه پیشرو هستند نشان می­‌دهد که در این کشورها به جای منحصر کردن طبابت به پزشکی مدرن، ساختارها و زمینه­‌های لازم برای ورود متخصصان و دانش­‌آموختگان طب سنتی به عرصه طبابت فراهم شده است، درحالیکه این افراد اساسا دانش­‌آموخته پزشکی مدرن نیستند.

تجربه هند

آموزش طب سنتی در هند در هر سه مقطع کارشناسی، ارشد و دکترا زیر نظر وزارتخانه طب سنتی هند (AYUSH) انجام می‌­گیرد. دانش­‌آموختگان هر مقطع می­‌توانند پس از فارغ­التحصیلی به ارائه خدمات طب سنتی در مطب‌­های خصوصی طب سنتی و بیمارستان­های اختصاصی طب سنتی و سایر بیمارستان­ها بپردازند. ارائه همه خدمات تشخیصی و درمانی در این بیمارستان­ها تماما توسط دانش‌­آموختگان طب سنتی انجام می­‌شود.

تجربه چین

متولی طب سنتی در چین، اداره دولتی طب سنتی چین (State Administration of Traditional Chinese Medicine) است. در چین نیز آموزش طب سنتی در سه مقطع کارشناسی، ارشد و دکترا در دانشگاه­‌های طب سنتی انجام می­شود و فارغ‌­التحصیلان هر مقطع می­‌توانند در بیمارستان­‌های اختصاصی طب چینی و مطب­‌های خصوصی به ارائه خدمات تشخیصی و درمانی بپردازند. آموزش طب سنتی در این کشور به آموزش دانشگاهی محدود نشده و در دبیرستان­ها نیز رشته طب سنتی در مدارس فنی­‌حرفه‌­ای تدریس می­‌گردد. فارغ­‌التحصیلان این مدارس مجوز فعالیت به عنوان دستیار طب سنتی را دارند.

بر اساس آنچه که گفته شد، انتظار می‌­رود متولیان حوزه طب سنتی در کشور به جای تمرکز بر اقدامات سلبی و اظهارنظرهای غیرکارشناسی، با بررسی دقیق موضوع و بهره­‌گیری از تجربیات موفق جهانی، ساختارها و سازوکارهای مناسب را برای ورود متخصصان غیرپزشک (اعم از متخصصان طب سنتی ایران، طب اسلامی و طب سنتی سایر کشورها) در عرصه ارائه خدمات تشخیصی و درمانی فراهم نمایند.

تلگر

چهره‌

دیدگاه تازه‌ای بنویسید: