۹ مرداد ۱۳۹۶ ساعت ۱۶:۰۸

ضرورت حضور بخش غیردولتی در تکمیل مهم‌ترین کریدور ترانزیتی کشور

با در نظر گرفتن نرخ فعلی جابجایی بار داخلی و ترانزیتی و همچنین انجام برآوردهای اقتصادی می‌توان به این نتیجه دست یافت که ساخت و بهره‌برداری از محور چابهار-‌سرخس که مهمترین محور ترانزیتی کشور است به‌صورت BOT از صرفه اقتصادی بالایی برخوردار خواهد بود.

به گزارش عیارآنلاین، بر اساس مطالعات صورت گرفته بندر چابهار یکی از ۱۴ نقطه راهبردی دنیا محسوب می‌گردد. چراکه این بندر تنها بندر اقیانوسی است که خارج از تنگه هرمز و خلیج‌فارس قرارگرفته و به آب‌های بین‌المللی متصل است.

ازجمله نقش‌های این بندر در توسعه ترانزیت از مسیر ایران است که می‌تواند کشورهای CIS رو از مسیر سریع‌تر و ارزان‌تر به آب‌های آزاد متصل کند. اتصال روسیه و افغانستان به آب‌های آزاد جنوب و همچنین امکان دسترسی پاکستان و شبه‌قاره هند به بازارهای اروپایی از دیگر نقش‌های مهم بهره­برداری از این بندر است.

برای فعال‌سازی این کریدور ترانزیتی ضروری است تا هم‌زمان با توسعه و بهره‌برداری از بندر شهید بهشتی، این بندر به شبکه ریلی و سپس به کشورهای همسایه خود متصل شود. چراکه بهره‌برداری از تمام ظرفیت این بندر بدون اتصال آن به شبکه ریلی ممکن نخواهد بود.

با فعال‌سازی کریدور شمالی – جنوبی شرق کشور امکان بهره‌برداری از معادن موجود در آن منطقه و همسایه‌های شرقی نیز فراهم می­شود. همچنین با ایجاد وابستگی اقتصادی بین ایران، هند و کشورهای آسیای میانه می‌توان با ابزاری غیر از نفت خام  بر درآمدهای غیرنفتی کشور افزود. (به‌طور میانگین به ازای هر تن ترانزیت ۳۰۰ دلار عاید کشور می‌شود)

فاز اول احداث محور ریلی چابهار ـ سرخس تحت عنوان اتصال چابهار به شبکه ریلی (زاهدان) باهدف اتصال ایمن، سریع و اقتصادی بندر به شبکه حمل‌ونقل کشور  از سال ۸۹ آغازشده است.

پروژه‌ای که در آغاز عملیات اجرایی خود قرار بود در مدت ۵ سال ساخته شود و در سال ۹۴ به بهره‌برداری برسد.

طبق قانون بودجه سال ۹۶ برای احداث این محور به طول ۵۸۰ کیلومتر نیاز به ۴ هزار و ۵۰۰ میلیارد تومان اعتبار است. این در حالی است که پس از گذشت ۶ سال از شروع احداث آن عملکرد مالی این پروژه تا سال ۹۵ کمتر از ۱۰۰ میلیارد تومان و معادل ۲% بوده است.

با توجه به محدودیت منابع دولتی در تخصیص اعتبارات مالی و سرعت‌پایین پیشرفت پروژه، ضروری است تا دولت با ارائه تسهیلات مناسب از توان‌بخش غیردولتی در قالب قراردادهای مشارکت عمومی ـ خصوصی  جهت تکمیل هرچه سریع‌تر این محور ترانزیتی استفاده نماید.

بهترین شیوه پیشنهادی برای مشارکت در اجرای این پروژه عقد قرارداد به‌صورت (BOT) است. چراکه با توجه به داشتن مشخصات باری و ترانزیتی در این محور، سرمایه‌گذار انگیزه حضور بلندمدت و بهره‌برداری از این محور را خواهد داشت.

طبق آمار سال ۹۵ سازمان راهداری، بار داخلی شرق کشور که مسافتی بیشتر ۵۰۰ کیلومتر را طی کرده است (بار ریل پسند) حدود ۶٫۵ میلیون تن بوده است که با احتساب ظرفیت ترانزیتی این محور پس از اتصال به شبکه ریلی می‌توان انتظار داشت در سال اول بهره‌برداری از این خط ریلی بالغ‌بر ۹ میلیون تن بار داخلی و ترانزیتی جذب این محور گردد.

با در نظر گرفتن نرخ فعلی جابجایی بار داخلی و ترانزیتی و همچنین انجام برآوردهای اقتصادی می‌توان به این نتیجه دست یافت که ساخت و بهره‌برداری از این محور به‌صورت BOT از صرفه اقتصادی بالایی برخوردار خواهد بود.

 

تلگر

چهره‌

دیدگاه تازه‌ای بنویسید: