۱۳ خرداد ۱۳۹۶ ساعت ۱۲:۳۴
پژوهشگر مرکز رشد دانشگاه امام صادق(ع):

چرا در توافق پاریس به نظر دانشگاه‌ها و کارشناسان توجه نشد؟

پژوهشگر مرکز رشد دانشگاه امام صادق(ع) ضمن انتقاد از پذیرش توافق پاریس بدون مشورت با کارشناسان، گفت: بر اساس آمار، ۲۴ یا ۲۵ درصد از گازهای گلخانه‌ای در سطح دنیا را آمریکا تولید می‌کند و از طرفی هم به‌راحتی گفته است زیر بار این معاهده نمی‌رود.

به گزارش عیارآنلاین، عرفانیان، پژوهشگر مرکز رشد دانشگاه امام صادق(ع)، در نقد پذیرش توافق پاریس ، گفت: آیا ما از نظر فقهی و حقوقی می‌توانیم به هر معاهده‌ای بپیوندیم؟ و اگر می‌خواهیم به معاهده‌ای بپیوندیم چه اصولی را باید رعایت کنیم؟ من چند تا از این اصول را بیان می‌کنم. یکی بحث قاعده عدالت است. به‌صورت خیلی مختصر ما از نظر فقهی و حقوقی به معاهداتی می‌توانیم بپیوندیم که در آن ظلم نباشد. در حقوق میگوییم از کسی که سبب اقوی است باید خسارت بگیریم. در آمارهایی که وجود دارد، ۲۴ یا ۲۵ درصد از گازهای گلخانه‌ای در سطح دنیا را آمریکا تولید می‌کند و از طرفی هم به‌راحتی گفته است زیر بار این معاهده نمی‌رود.

وی ادامه داد: اصل بعدی قاعده مصلحت است. یعنی وقتی شما خواستید به معاهده‌ای مثل توافق پاریس بپیوندید، منافع و مضرات آن را مقایسه کنید. اگر نفع آن بیشتر بود بپیوندید و برعکس. این مصلحت را چه کسی تشخیص می‌دهد؟ بحث اصلی همین است. خوب مصلحت اصلی را حاکم اسلامی تشخیص می‌دهد. حاکم اسلامی این مصلحت را از کجا به دست می‌آورد؟ با کمک نظر کارشناسان. سؤال جدی ما این است که آیا به نظرات جدی دانشگاه‌ها و اساتید و مراکز علمی و پژوهشی در این معاهده توجه شده است؟ ما به نهادها بدگمان نیستیم. ولی مسئولین نیز به کارشناسان اعتماد داشته باشند. چرا در این جلسه‌ای که دوستان زحمت کشیده‌اند هیچ‌کدام از دستگاه‌ها حضور ندارند؟ مباحث معاهده پاریس یک بحث میان‌رشته‌ای است. هم مباحث فنی و مهندسی دارد، هم مباحث فقهی و حقوقی دارد، هم مباحث اجتماعی دارد و… .

عرفانیان افزود: اصل بعدی هم اصل احتیاط است. این اصل، یک اصل مسلم بین‌المللی است. ما باید تا می‌توانیم احتیاط کنیم. همین‌طور نباید سرمان را پایین بیندازیم و بدون تحلیل کارشناسی جلو برویم. حالا این سؤال مطرح است که باوجوداینکه خیلی از کارشناسان می‌آیند و مضرات این معاهده را در مراکز و رسانه‌ها تبیین می‌کنند، چرا ما این‌قدر عجله داریم که به این معاهدات بپیوندیم؟ یک نکته دیگر هم عرض کنم. ما نباید کاری کنیم که مسئولین، مردم و دستگاه‌ها دچار سختی و حرج شوند. من لیست بلندی از مشکلات این معاهده را با خود دارم. مثلاً وقتی ما چشم‌اندازی نداریم، التزام قانونی برای کاهش انتشار گازهای گلخانه‌ای نداریم، وقتی تسهیلاتی نتوانسته‌ایم فراهم کنیم، وقتی سازوکار تضمینی برای پاسخگویی نداریم، وقتی ردپای موضوع تغییر اقلیم در اسناد بالادستی پیدا نکردیم و… آیا در آینده اگر به این معاهده بپیوندیم، دستگاه‌ها دچار زحمت مضاعف نمی‌شوند؟ آیا فشار بین‌المللی به ما نمی‌آید؟ آیا در دنیا محاکمه نخواهیم شد؟

تلگر

چهره‌

دیدگاه تازه‌ای بنویسید: