۱۱ اسفند ۱۳۹۵ ساعت ۱۰:۵۳

آیا دسترسی به امنیت غذایی پایدار در ایران دور از انتظار است؟

طی سال‌های گذشته تولید غذاهای اساسی مطلوب نبوده و واردات به‌عنوان راه‌کار تأمین این محصولات مد نظر قرارگرفته است؛ این در حالی است که باتوجه به ظرفیت‌ها و توان اکولوژی کشور در مولفه‌هایی نظیر آب‌وهوا، توپوگرافی، هیدرولوژی و منابع آب می‌توان دریافت که با یک برنامه‌ریزی صحیح، امکان رسیدن به امنیت غذایی پایدار در کشور وجود دارد.

به گزارش عیارآنلاین، امنیت غذایی پیوسته بعنوان هدف اصلی سیاست‌های توسعه و دسترسی به مقدار کافی مواد غذائی و سلامت تغذیه‌ای همواره بعنوان یکی از محو‌رهای اصلی توسعه و زیر ساخت مهم پرورش نسل‌های آینده برای کشور مختلف مورد تاکید بوده است. دولت‌ها معمولا در چارچوب سیاست‌های توسعه روستایی و کشاورزی اقدامات قابل توجهی را برای بدست آوردن امنیت غذایی در دستور کار خود قرار می‌دهند. مسئله دستیابی به امنیت غذایی پایدار بسیار گسترده است و ابعاد مختلفی را هم در حوزه‌های، زیست­ شناختی، اقتصادی، اجتماعی، کشاورزی و فیزیکی در بر می‌گیرد.

سه مولفه، موجودی غذا، دسترسی به غذا و پایداری در استفاده از غذا از جمله شاخص‌های اصلی برای دست‌یابی به امنیت غذایی هستند به همین دلیل دولت‌ها تلاش می‌کنند مولفه مهم موجودی غذا را با خودکفایی در تولید کالاهای استراتژیک خوراکی و کشاورزی برای خود به ارمغان آورند.

برای تامین امنیت غذایی در یک کشور باید سازمان‌ها و نهادها با هم همکاری داشته باشند و با هماهنگی، یک سازمان بعنوان متولی امنیت غذایی، بر تولید یا واردات مواد و محصولات غذایی، آموزش و ترویج روش‌های نوین کشاورزی، تبلیغ و آگاهی دادن به جامعه و سیاست گذاریهای کلان اقتصادی نظارت داشته باشد و بتواند نقش موثری را هم ایفا کند.

امنیت غذایی در کشورهای پیشرو و صنعتی

کشورهای عضو اتحادیه اروپا که دارای صنایع پیشرو و مدرن هستند، اهمیت فراوانی را نسبت به امنیت غذایی خود قائل هستند و همواره یارانه های قابل توجهی رابرای حمایت از تولیدکنندگان داخلی در بخش کشاورزی هزینه می کنند. بر اساس آمارهای جهانی کشورهای صنعتی اروپایی روزانه حدود یک میلیارد دلار صرف یارانه های تولید بخش کشاورزی می کنند تا امنیت غذایی آنها مورد تهدید واقع نشود.

امنیت غذایی در ایران هدفی دست یافتنی

تهدیدها و فرصت‌های در رابطه با امنیت غذایی در کشور وجود دارد. شواهد نشان می‌دهند که مقادیر فعلی عرضه سرانه مواد غذایی با سطح مطلوب‌شان فاصله دارند به همین دلیل وزارت جهاد کشاورزی در راستای تعدیل و رفع نارسایی‌های الگوی فعلی عرضه مواد غذایی الگویی برای افق ۱۴۰۰ طراحی کرده است.

محاسبات انجام شده برای این الگو نشان می‌دهد که در سال ۱۴۰۰ جهت تأمین نیازهای تغذیه‌ای در حد مطلوب، بخش کشاورزی (با کمک یا بدون کمک واردات) باید عرضه کننده ۱۶٫۵ میلیون تن گندم، ۲٫۵ میلیون تن شلتوک، ۱٫۲ میلیون تن قند و شکر، ۷٫۴ میلیون تن سیب‌زمینی، ۴ میلیون تن انواع گوشت و تخم‌مرغ، و ۱۲ میلیون تن شیر باشد.

باتوجه به گزارش‌های سازمان خواربار و کشاورزی ملل متحد (فائو)، مبنی بر وجود الگوی مطلوب امنیت غذایی در جمهوری اسلامی ایران و همچنین ظرفیت‌ها و توان اکولوژی کشور ایران در مولفه‌های فیزیکی، نظیر، آب‌وهوا و اقلیم، توپوگرافی، هیدرولوژی و منابع آب می‌توان دریافت که با یک برنامه‌ریزی صحیح، امکان رسیدن به امنیت غذایی پایدار در کشور وجود دارد.

بنابراین انتظار می‌رود، وزارت جهاد کشاورزی و سایر ارگان‌های مسئول مرتبط با این بخش از اقتصاد کشور با سیاست‌گذاری‌های صحیح در حوزه کشاورزی و فراهم کردن بازار محصولات تولید شده کشاورزان ضمن ایجاد انگیزه در آنها برای کار و تولید بیشتر، شرایط را برای رسیدن به خودکفایی در تولید کالاهای استراتژیک مصرفی و به دنبال آن ایجاد امنیت غذایی پایدار فراهم کنند.

تلگر

چهره‌

دیدگاه تازه‌ای بنویسید: