۲۵ بهمن ۱۳۹۵ ساعت ۰۹:۳۷

روشی چالش برانگیز برای ارائه تعهد در موافقت‌نامه پاریس

بررسی‌ها نشان می‌دهد که توسعه‌یافتگی کشور نسبت مستقیمی با میزان انتشار دی‌اکسیدکربن در صنعت و کشاورزی دارد. از این رو، انتخاب روش سناریو پایه برای تعهد در موافقت‌نامه پاریس می‌تواند محدودیت‌های فراوانی برای صنعت، کشاورزی و اقتصاد کشور در پی داشته باشد.

به گزارش عیارآنلاین، در بیست و یکمین دوره از اجلاس کنوانسیون تغییر اقلیم سازمان ملل که در پاریس برگزار شد، معاهده‌ای حاصل شد که هدف آن جلوگیری از انتشار دی‌اکسید کربن در اتمسفر کره‌ی زمین بود. بر اساس این موافقت‌نامه کشورها موظف به ارائه برنامه مشارکت ملی (NDC) برای کاهش انتشار و یا کاهش رشد انتشار دی‌اکسید کربن تولیدی خود هستند.

جمهوری اسلامی ایران نیز با ارائه برنامه مشارکت ملی مدنظر (INDC) خود اعلام کرده که به صورت غیر مشروط ۴ درصد و به شرط لغو تحریم‌ها ۱۲ درصد انتشار دی‌اکسید کربن خود را بر اساس سناریو پایه (BAU) کاهش دهد. به عبارتی دیگر ایران متعهد شده با توجه به رشد تولید دی‌اکسید کربن در بازه زمانی ۲۰۱۰ تا ۲۰۲۰ و با فرض ادامه این روند (BAU) تا سال ۲۰۳۰، مقدار انتشار خود را در سال ۲۰۳۰، ۴ درصد کاهش دهد.

بررسی‌ها نشان می‌دهد هم‌زمان با رشد اقتصادی کشور که با مصرف بیشتر انرژی توسط بخش‌های مختلف از جمله صنعت و خدمات همراه است، مقدار انتشار دی‌اکسید کربن کشور نیز افزایش می‌یابد. همان‌طور که در شکل ۱ نمایش داده شده است، در دوره‌هایی که کشور دارای رشد اقتصادی بوده، انتشار دی‌اکسید کربن نیز رشد داشته است و در دوره‌های رکود مانند دوران جنگ تحمیلی، انتشار دی‌اکسید کربن در کشور نیز رشد چندانی نداشته است.

شکل۱- پیش‌بینی میزان انتشار دی‌اکسید کربن کشور تا سال ۲۰۳۰ در ۳ سناریوی رشد اقتصادی

 در نمودار فوق پیش‌بینی میزان انتشار دی‌اکسید کربن کشور تا سال ۲۰۳۰ در ۳ سناریوی «رشد اقتصادی ۸ درصد»، «۵ درصد» و «ادامه روند فعلی» انتشار مقایسه شده است. بر این اساس، ارائه تعهد بر پایه سناریو ادامه روند فعلی (BAU) به معنی پذیرش سقف ۲ درصدی برای رشد اقتصادی کشور است. به‌عبارت ‌دیگر، درصورتی‌که رشد اقتصادی ایران طی سال‌های ۲۰۲۱ تا ۲۰۳۰ از ۲ درصد تجاوز کند، بر اساس پیش‌بینی‌ها میزان دی‌اکسید کربن تولیدی بیشتری نسبت به تعهد خود در موافقت‌نامه پاریس خواهد داشت که این امر یا باعث افزایش هزینه برای اجرای تعهدات می‌شود و یا نقض تعهدات و تبعات حقوقی سیاسی مربوط به آن را به دنبال می‌آورد.

بررسی برنامه‌های ارائه شده مدنظر توسط کشورهای مختلف برای کاهش انتشار دی‌اکسید کربن، نشان می‌دهد، کشورهایی نظیر هند و چین بر روی کاهش شدت مصرف انرژی خود تعهد داده‌اند. چین عنوان کرده که به دنبال کاهش ۶۰ تا ۶۵ درصدی شدت انرژی خود نسبت به سال ۲۰۰۵ است که تا سال ۲۰۱۵ نیز ۳۷ درصد از این مقدار تحقق پیدا کرده است. چین با افزایش سهم انرژی‌های تجدید پذیر و هسته‌ای در سبد تولید برق خود به دنبال دستیابی به این هدف است. هند نیز بر اساس برنامه اعلام شده خود هدف‌گذاری ۳۳ تا ۳۵ درصدی کاهش شدت انتشار نسبت به سال ۲۰۰۵ است.

بررسی‌ها نشان می‌دهد که توسعه‌یافتگی نسبتی از میزان انتشار دی‌اکسید کربن در صنعت و کشاورزی است. به عبارت دیگر توسعه با میزان انتشار دی‌اکسید کربن گره خورده است. از این رو انتخاب روش سناریو پایه برای تعهد در موافقت‌نامه پاریس می‌تواند محدودیت‌های فراوانی برای صنعت، کشاورزی و اقتصاد کشور در پی داشته باشد.

تلگر

چهره‌

۱ دیدگاه

دیدگاه تازه‌ای بنویسید: