۲۰ بهمن ۱۳۹۵ ساعت ۰۳:۳۰

فاجعه جمعیتی ایران و لزوم توجه به درمان ناباروری

حمایت از درمان ناباروری یک ضرورت است، زیرا ناباروران گروهی هستند که خواهان فرزند بوده، اما نمی‌توانند فرزنددار شوند. این گروه از جمعیت که بالغ بر سه میلیون زوج را تشکیل می‌دهند با مشکلات دیگری، از قبیل کاهش انسجام خانواده، سردی روابط زوجین و در نتیجه طلاق مواجه می‌شوند.

به گزارش عیارآنلاین، ایران اسلامی طبق آمار سال ۲۰۱۵ بانک جهانی با جمعیتی بالغ‌ بر هفتاد و نه میلیون نفر هفدهمین کشور پرجمعیت جهان بعد از کشورهایی چون آلمان، مصر و ویتنام بوده است. بیشترین حجم جمعیتی ایران را جمعیت فعال کشور یعنی سنین پانزده‌ تا شصت‌وپنج سال تشکیل می‌دهد که این جمعیت نشان‌دهنده جوانی و وجود نیروی جوان در کشور است. بااین‌حال پیش‌بینی‌های کارشناسان حوزه جمعیت در رابطه با آینده کشور، نگرانی‌هایی را به همراه داشته است.

روند کاهشی فرزندآوری که از اوایل دهه‌ی شصت شمسی آغاز شد، کشور را با تهدیدی جدی روبه‌رو کرده است که شامل پیری بخش زیادی از جمعیت کشور در بیست سال آینده است.

الگوی فرزندآوری زنان ایرانی در دهه پنجاه شمسی هفت فرزند بوده است که این الگو با توجه به اجرایی شدن طرح کاهش جمعیت در سال‌های بعد با کاهش چشمگیری روبه‌رو شده است به‌طوری‌که در سال‌های اخیر این الگو به زیر دو فرزند رسیده است.

تغییر الگوی فرزندآوری عامل تغییر ساختار جمعیتی کشور نیز است؛ به‌طوری‌که ساختار جمعیتی فعلی ایران نشان‌دهنده کاهش تعداد کودکان صفرتا پانزده سال و افزایش تعداد سالمندان(سنین بالای ۶۵ سال) است. بنابر تعاریف سازمان بهداشت جهانی هنگامی‌که ده درصد جمعیت کشور را سالمندان تشکیل دهند پیری جمعیت اتفاق می‌افتد؛ بر این اساس و بر طبق پیش‌بینی‌های سازمان ملل، ایران در سال ۱۳۹۸ با پیری ده درصد جمعیت خود مواجه خواهد شد.
نکته دیگری  که از ساختار جمعیتی کشور به دست می‌آید این است که جمعت فعال کشور یعنی سنین بین ۱۵ تا ۶۵ سال که اکثریت جمعیت ایران را تشکیل می‌دهند به‌مرورزمان به گروه سنی سالمندان انتقال می‌یابند و از سوی دیگر جایگزینی این افراد به دلیل کاهش در الگوی باروری و درنتیجه کوچک شدن جمعیت زیر ۱۵ سال ناممکن می‌شود. که این تحولات جمعیتی تنها یک معنا را به ذهن متبادر می‌کند و آن فاجعه جمعیتی است؛ زیرا از سویی نیروی جوان و خلاق کمتری در کشور وجود خواهد داشت که این مطابق نیازهای پیش روی کشور نخواهد بود و از سوی دیگر جمعیت روبه افزایش سالمندان هزینه‌های سلامت و بازنشستگی این اقشار را یه شدت افزایش می‌دهد.

حال سوالی که پیش می‌آید این است که با توجه به این مشکلات برای جلوگیری از این فاجعه اسفبار چه باید کرد؟

در این زمینه باید سیاست‌هایی از قبیل کاهش سن ازدواج، کاهش سن فرزندآوری، کاهش فاصله میان فرزندآوری‌ها، حمایت از فرزندآوری و توجه به درمان ناباروری که در سال‌های اخیر دامن‌گیر بیست درصد از زوج‌های ایرانی بوده است در اولویت‌های مسئولین امر قرار گیرد.

دراین‌بین حمایت از درمان ناباروری یک ضرورت ارجح است زیرا ناباروران گروهی هستند که خواهان فرزند بوده اما نمی‌توانند فرزنددار شوند. این گروه از جمعیت که بر طبق آمارهای اعلام‌شده بالغ‌بر سه میلیون زوج را تشکیل می‌دهند با مشکلات دیگری از قبیل کاهش انسجام خانواده، سردی روابط زوجین و درنتیجه طلاق مواجه می‌شوند. ناباروری نه فقط یک زوج، بلکه خانواده‌های پدران و مادران این دسته از زوج‌ها را درگیر می‌کند و در یک مقیاس بزرگتر، بخش زیادی از جامعه را تحت‌الشعاع قرار می‌دهد.

تلگر

چهره‌

دیدگاه تازه‌ای بنویسید: