۲۴ بهمن ۱۳۹۵ ساعت ۰۱:۳۷

مبنای کاملاً نادرست تعهد ایران در توافقنامه پاریس

در حالی دولت میزان انتشار دی‌اکسید کربن در سالهای ۲۰۱۰ تا ۲۰۲۰ را مبنای انتشار این گاز گلخانه‌ای قرار داده است که در سال ۲۰۱۲ با تصویب تحریم‌ علیه ایران، رشد اقتصادی و به تبع آن میزان انتشار آلاینده ها معیوب بوده و کشور در سال ۲۰۱۳ با رشد اقتصادی منفی روبرو شده است.

به گزارش عیارآنلاین، تجربه پذیرفتن تعهدات بین المللی کشور در سال‌های اخیر نشان داده است که قدرتهای زورگوی دنیا به ویژه آمریکا و برخی از کشورههای اروپایی همواره تلاش داشته اند که ایران را در انزوای سیاسی و اقتصادی قرار دهند. از همین رو ضرورت دارد که در امضای تعهدات بین المللی پیش روی کشور دقت و حساسیت کافی اتخاذ شود.

جدیدترین اقدام کشور برای پذیرش تعهد در سطح بین الملل امضای موافقت‌نامه تغییر اقلیم پاریس است. در جریان بیست و یکمین جلسه کنوانسیون تغییرات اقلیم سازمان ملل متحد در سال ۲۰۱۵، موافقت‌نامه‌ای برای کاهش انتشار گازهای گلخانه‌ای در سطح دنیا شکل گرفت. عده‌ای از کارشناسان معتقدند پیوستن ایران به این پیمان بین‌المللی مانع از تحقق سیاست‌های کلان کشور خواهد شد. در عین حال، موافقان این موافقت‌نامه و مسئولان سازمان محیط‌زیست بر این باورند که با پیوستن به این موافقت‌نامه می‌توان سیاست‌های کلان نظام در حوزه اصلاح الگوی مصرف را اجرایی کرد.

در راستای اجرای این توافقنامه سند کنوانسیون آب و هوایی پاریس بعد از امضا از جانب دولت به مجلس فرستاده شد و نمایندگان مردم این سند را بدون بررسی در بیست و سوم آبان ماه سال جاری به تصویب رسانده اند و این مصوبه را به شورای نگهبان فرستادند که شورای نگهبان این مصوبه را بنا بر دلایلی، تایید نکرد و دوباره روانه مجلس کرد.

مبنای اصلی این سند کنترل روند گرم شدن زمین از طریق کاهش تولید گاز دی اکسید کربن حاصل از مصرف منابع فسیلی مانند نفت، گاز و زغال‌سنگ توسط کشورهای امضا کننده آن است. این در حالی است که نه تنها هنوز همه دانشمندان به اجماع نرسیده اند که آیا گاز دی اکسید کربن در گرم شدن زمین نقش دارد، بلکه دانشمندان بسیاری با این نظریه مخالفت کرده‌اند.

از طرفی برخلاف ادعای دولت و برخی از نمایندگان مجلس که مقابله با آلودگی هوا را علت اصلی امضا و حمایت از این توافقنامه عنوان کرده اند، این درحالی است که تنها کاهش گازهای گلخانه ای و دی اکسید کربن مورد بحث توافقنامه پاریس بوده که با آلاینده های محیط زیستی از جمله منوکسید کربن، اکسید های نیتروژن و گوگرد و ذرات معلق در هوا کاملا متفاوت هستند و آلاینده هوا محسوب نمیشوند.

علاوه بر این یکی از چالش‌های جدی در این توافقنامه مبنای غلط در تعیین کاهش تولید دی‌اکسید کربن است. در این توافقنامه مبنای کاهش میزان دی‌اکسید کربن برای کشور ایران، میزان انتشار این گاز گلخانه‌ای در سالهای ۲۰۱۰ تا ۲۰۲۰ تعیین شده است. اما اوایل سال ۲۰۱۲ با تصویب تحریم‌ علیه ایران، رشد اقتصادی و به تبع آن میزان انتشار آلاینده ها معیوب بوده است و کشور در سال‌های ۲۰۱۲ و ۲۰۱۳ با رشد منفی اقتصادی روبرو شده است.

این در حالی است که با اجرای سیاست‌های اقتصاد مقاومتی و خنثی سازی اثر تحریم کشور با رشد اقتصادی بالاتری روبرو شد و به صورت طبیعی با میزان انتشار آلاینده های بیشتری روبرو خواهد شد که قطعا بیشتر از دوران تحریم می‌باشد. این بدان معنی است که میزان انتشار آلاینده‌ها در شرایط رشد منفی اقتصادی، به عنوان الگوی انتشار کشور ایران معرفی شده است که کاملا غلط است. به عبارت دیگر کشور اجازه توسعه اقتصادی و استفاده بیشتر از انرژی فسیلی برای تحقق پیشرفتهای مورد نظر را نخواهد داشت.

بنابر این لازم است که دولت ضمن بررسی بیشتر تعهدات کشور در این توافقنامه و واقعی‌تر نمودن الگوی انتشار زمینه محدود نمودن فعالیت‌های مبتنی بر مصرف سوخت فسیلی را فراهم ننماید.

تلگر

برچسب‌ها:

چهره‌