۲۶ دی ۱۳۹۵ ساعت ۱۳:۱۴

تراکم فروشی و تغییر کاربری، بلای خانمان سوز شهرها

آمار نشان می دهد که طی سال‌های ۱۳۸۹ الی ۱۳۹۵، بیش از ۵۶ درصد درآمدهای شهرداری تهران از بخش ساختمان تأمین شده است. از این میزان، بیشترین سهم به فروش تراکم و تغییر کاربری به ترتیب با ارقام ۲۴٫۶ و ۱۸٫۶۴ هزار میلیارد تومان اختصاص دارد که تأثیر مستقیم در افزایش ترافیک روزانه شهر، آلودگی هوا و مخاطرات جانی برای شهروندان داشته است.

به گزارش عیارآنلاین، عدم پایداری درآمدهای شهرداری‎های کشور، به عنوان یکی از مسائل مهم مدیریت شهری محسوب می‎شود تا جایی شهرداری ها مجبور شده‎اند که جهت تامین مالی خود، اقداماتی انجام دهند که منجر به آسیب های جدی شود. یکی از این اقدامات، فروش تراکم و تغییر کاربری اراضی زارعی به کاربری تجاری و مسکونی جهت تامین مالی هزینه های جاری شهرداری است. به طوری که بر اساس بررسی‌های انجام شده در بودجه مصوب شهرداری تهران، طی سال‌های ۱۳۸۹ الی ۱۳۹۵، بیش از ۵۶ درصد درآمدهای شهرداری یعنی معادل ۵۲ هزار میلیارد تومان از بخش ساختمان تامین شده است که در این بخش نیز بیشترین سهم به فروش تراکم و تغییر کاربری به ترتیب با ارقام ۲۴٫۶ و ۱۸٫۶۴ هزار میلیارد تومان اختصاص دارد.

درآمدهای بخش ساختمان طی سالهای ۸۹ الی ۹۵ – منبع: بودجه مصوب شهرداری تهران

با این حساب، درآمدهای حاصل از تراکم فروشی، تغییرکاربری و درآمدهای حاصل از کمیسیون ماده ۱۰۰ در بخش ساختمان، جمعاً ۹۷ درصد درآمدهای بخش ساختمانی شهر تهران از نوع «غیرپایدار» و «تخلف قانونی شده»، بدست آمده است.

سهم درآمدهای بخش ساختمان طی سالهای ۸۹ الی ۹۵ – منبع: بودجه مصوب شهرداری تهران

آنچه که امروز در شهرداری های کشور شاهد هستیم نتایج همین نوع تفکر در مدیریت شهری است که برای درآمدزایی، بیشترین فشار را بر بخش ساختمان وارد آورده و از بخش ساختمان نیز بیشترین فشار بر بخش‌هایی بوده است که سلامت، امنیت و رفاه زندگی شهروندان را به طور مستقیم تحت تاثیر قرار می دهد.

تاثیراتی که نمود بارز آن‌ها را می‌توان در ترافیک روزانه شهر، آلودگی هوا که تقریبا مهمان هر روزه زندگی شهروندان تهرانی شده و از همه مهمتر از بین رفتن امنیت جانی شهروندان تهرانی دید. وضعیتی بدون ایمنی که هیچ گونه امیدی برای نجات در هنگام وقوع زلزله را برای مردم باقی نگذاشته است.

تمامی آنچه که در این سال‎ها دیده می‎شود، در واقع خلاف آن چیزی است که در طرح جامع درآمدهای پایدار مصوب سال ۱۳۸۶ بر شهرداری های کشور تکلیف شده است. این طرح شهرداری‎ را مکلف کرده؛ درآمدهای ناپایدار خود را کاهش دهد و به سمت درآمدهای پایدار متناسب با ساختار محیطی و عدالت محورانه حرکت کند. اما روندی که در طی این سالهای رخ داده است، نه تنها درآمدهای ناپایدار ماقبل سال ۱۳۸۶ را حذف نکرد، بلکه بر شدت آنها نیز افزوده است.

این رویه موجب شده تا کلان‌شهرها به اوضاع کنونی تبدیل شوند که نه هوای پاک دارد و نه امنیتی جانی؛ به طوری که هر لحظه ممکن است نقطه‌ای بر اثر استفاده بیشتر از ظرفیت زمین فرو ریزد و یا اینکه زلزله‌ای بیاید و چندین میلیون نفر از شهروندان به دلیل باقی نگذاشتن فضایی برای پناه گرفتنشان از بین بروند.

آیا اکنون و پس از گذشت ۱۰ سال از الزام قانونی شهرداری برای پایدار کردن درآمدها و کاهش درآمدهای غیرپایدار نباید پرسیده شود که چرا این وضعیت در شهر تهران رخ داده است؟! آیا شورای شهر نمی‌خواهد پاسخگو باشد که چرا بر طرحی که خود در سال ۱۳۸۶ برای الزام شهرداری مصوب کرده است، نظارتی نداشته است؟!

تلگر

چهره‌

دیدگاه تازه‌ای بنویسید: