۲ دی ۱۳۹۵ ساعت ۰۱:۴۵

مالیات بر عایدی سرمایه، راهکار اساسی برای جلوگیری از سودگری مسکن

مهم‌ترین ابزار دولت برای کنترل سفته‌بازی و سوداگری در بازار زمین و مسکن، وضع مالیات بر «افزایش ارزش زمین و مسکن» با استفاده از پایه مالیاتی با عنوان مالیات بر عایدی سرمایه (CGT) است.

سوداگری مسکنبه گزارش عیارآنلاین، مسکن یکی از نیازهای پایه و اساسی همه­ ی افراد و خانوارهاست که مطلوبیت آن نقش مستقیمی در کیفیت زندگی دارد. از این رو همه­ ی جوامع به نوعی با مشکل مسکن مواجه هستند. در حال حاضر، مشکل تأمین مسکن، به ویژه برای اقشار کم­ درآمد، به عنوان یکی از چالش­های اساسی کشورها محسوب می­گردد. لذا، دولت­ها با ویژگی­های گوناگون اقتصادی، اجتماعی و سیاسی برای حل کردن مسائل مربوط به مسکن اقدام نموده ­اند و در این راستا، از سیاست­های متنوعی بهره گرفته­ اند.

دربازار زمین ومسکن همانند سایر بازارها، تقاضاهای موجود براساس ماهیت تقاضای شکل گرفته تقسیم بندی می شوند. بدین صورت که بنا برمیزان مصرف، جذابیت برای سرمایه گذاری، محدودیت تولید، ضروری بودن برای خانوار و تقاضاهای موجود به دو بخش مصرفی و سرمایه ای تقسیم بندی می شوند.

تقاضای سرمایه ای مخرب یا به تعبیری سوداگرانه، تقاضایی است که با هدف کسب سود سرشار، اقدم به خرید و فروش در بازار زمین ومسکن می کند. با توجه به ناهمگون بودن، غیرقابل جانشین وغیرقابل تجارت بودن زمین و مسکن به همراه عدم وجود جریان کامل اطلاعات دراین بازار، تاثیرات برونی و متقابل این بازار با بازارهای موازی، محدود بودن منابع زمین ومانند آن،  این بازار همواره به شدت تحت تاثیر تقاضاهای سوداگرانه قرار می گیرد.

خرید ملک (زمین و مسکن) و فروش مجدد آن درفواصل کوتاه به امید کسب سود نامتعارف ناشی ازانجام معاملات مکرر، خرید ملک و نگهداری آن به امید افزایش قیمت و کسب سود درآینده از نمونه های از تقاضای سوداگرانه دربازار زمین و مسکن است.

به دلیل اهمیت این موضوع و جایگاه آن در اقتصاد کلان، دولت ها معمولا به دنبال ابزارهای برای کنترل و مدیریت سوداگری بخش مسکن هستند. دراین میان یکی از مهم‌ترین ابزارهای دولت ها برای کنترل سفته‌بازی و سوداگری در بازار زمین و مسکن، وضع مالیات بر «افزایش ارزش زمین و مسکن» با استفاده از پایه مالیاتی با عنوان مالیات بر عایدی سرمایه (CGT) است.

در حقیقت مالیات بر عائدی سرمایه، افزایش ارزش به وجود آمده در بازار املاک که ناشی دلالی و سوداگری است را هدف قرار داده و با اخذ مالیات بالا از چنین درآمدهای انگیزه تقاضاهای سرمایه‌ای در بازار مسکن را کاهش داده و نقدینگی را به سوی فعالیت‌های تولیدی هدایت می‌کند.

استفاده ازاین ابزارهای مالیاتی از مرسوم‌ترین ابزار های کنترل تقاضای سوداگرانه در بازار زمین و مسکن در کشورهای مختلف جهان است اما متاسفانه در نظام مالیاتی کنونی کشور ایران مورد توجه قرار نگرفته است. به همین دلیل پیشنهاد می شود در برنامه ششم توسعه به این موضوع توجه و دربند های برنامه قرار گیرد تا از سوداگری مسکن جلوگیری کند.

تلگر

چهره‌

دیدگاه تازه‌ای بنویسید: