۲۷ آبان ۱۳۹۵ ساعت ۱۴:۳۹

آمادگی سرمایه‌گذاران داخلی برای سرمایه‌گذاری در صنعت برق/ مشکل اصلی، تضمین بازپرداخت است

مدیرعامل شرکت مپنا در همایش «توانمندی های صنعت نیروگاهی؛ فرصت ها و چالش ها» گفت: ما در صنعت برق مطلقا نه مشکل فناوری داریم و نه مشکل سرمایه. مشکل اصلی، اقتصاد برق و تضمین بازپرداخت این سرمایه گذاری‌های انجام شده است.

سرمایه‌گذاریبه گزارش عیارآنلاین، عباس علی آبادی، مدیرعامل شرکت مپنا در همایش «توانمندی های صنعت نیروگاهی؛ فرصت ها و چالش ها» در تاریخ ۱۱ آبان ماه در  دانشکده فنی دانشگاه تهران برگزار شد، اظهارات مهم و قابل تاملی درباره اقتصاد صنعت برق و مشکلات مربوط به جذب سرمایه‌گذاری داخلی و خارجی در این صنعت و دلایل و تبعات امضای قرارداد با شرکت ترکیه‌ای یونیت‌اینترنشنال بیان کرد. برخی از بخش های مهم صحبتهای مدیرعامل مپنا در این همایش دانشگاهی که با حضور علیرضا کلاهی، رئیس سندیکای صنعت برق و کامران خاتمی، کارشناس سرمایه‌گذاری در نیروگاههای مستقل و جمع زیادی از دانشجویان و اعضای هیئت علمی و در غیاب هوشنگ فلاحتیان، معاون برق و انرژی وزارت نیرو (به رغم هماهنگیهای قبلی) برگزار شد، به شرح زیر است:

– به نظر من راه حل های بهتری نسبت به پذیرش سرمایه‌گذاری خارجی وجود دارد. به نظر من اساسا تأمین سرمایه مشکل نیست. بنده به عنوان کسی که احجام زیادی سرمایه را در بخشهای مختلف از جمله برق تأمین کرده‌ام، دارم ادعا می‌کنم که مطلقاً مشکلی در تأمین سرمایه وجود ندارد، آنچه که موجب نگرانی است، بازگشت سرمایه است. در اقتصاد فعلی صنعت برق ما، بازگشت سرمایه مشکل اصلی است به دلیل اینکه ما قیمت تمام‌شده را برای فروشنده در نظر نمی‌گیریم.

– به نظر من، مهمترین مسئله و چالش صنعت برق، چالش اقتصاد برق است که باید برای آن فکر اساسی کرد و قطعا ما مشکلی در تکنولوژی و مشکلی حتی در تامین سرمایه برای تأمین این نیاز جدی کشور نداریم.

– ما در صنعت برق مطلقا نه مشکل فناوری داریم و نه مشکل سرمایه. مشکل اصلی، اقتصاد برق و تضمین بازپرداخت این سرمایه‌گذاری‌های انجام شده است؛ شاید یکی از نگرانی‌ها برای پذیرش سرمایه خارجی این است و اینکه سرمایه‌گذاران خارجی تاکید بر دریافت تضمین حاکمیتی دارند، شاید به همین دلیل است که می‌خواهند خودشان را از این بابت در منطقه امن قرار بدهند. الان ما از محل سرمایه‌گذاری‌های انجام دادیم نتوانسته‌ایم بازپرداخت سرمایه خود را دریافت کنیم و مشکل این قضیه هم وزارت نیرو نیست بلکه مشکلش اقتصادی هست که برای برق نوشته شده و غلط است و اشکال دارد و همه می‌دانند که اشکال دارد ولی همه امیدوارند به تدریج این قضیه حل شود. اما این حل تدریجی راه حل خیلی روشن و شفافی نیست. ضمن اینکه انبوه مطالبات ناشی از تولید برق در همین دوره تدریج معلوم نیست چگونه می‌خواهد حل شود و توی این فاصله چه اتفاقی می‌خواهد بیفتد. الان شده اوراق مشارکت، دادن اوراق صکوک و اوراق خزانه. اینها راه‌حل‌هایی هست که صرفا مشکلات را به عقب می‌اندازد و اینها مشکلات را به طور اساسی حل نمی‌کند.

– مشکل اقتصاد برق موجب شده است که دخل و خرج وزارت نیرو با همدیگر جور درنیاید، لذا سرمایه‌گذارانی که سرمایه‌گذاری کرده‌اند نمی‌توانند پول برق خودشان را بگیرند؛ در نتیجه کسی علاقمند نیست بیاید تأمین سرمایه کند. اما چرا یک خارجی حاضر هست بیاید چون تضمین حاکمیتی می‌گیرد. اون می گوید من کاری ندارم شما پول برق را از مردم می‌گیری یا نه بلکه تو مکلف هستی از هر محل که درآمد داری، پول من را پس بدهی. یعنی اگر فرض کنیم الآن یک سرمایه‌گذار خارجی بخواهد بیاید با قراردادی مشابه این (قرارداد یونیت) بخواهد مشابه این کار را انجام دهد و ۵ هزار مگاوات نیروگاه احداث کند باید سالانه ۴۰ میلیارد کیلووات ساعت برق تولید کند و بفروشد و هر کیلووات هم ۹۰ یا ۱۰۰ تومان. در نتیجه، سالی چهار هزار میلیارد تومان می‌شود. این در حالی است که در بهترین وضعیت، کل در آمد برق کشور برای ۷۵ هزار مگاوات نیروگاه، از اول سال تا حالا ۸ هزار میلیارد تومان بوده است. حالا ما فقط برای ۵ هزار مگاوات نیروگاه باید ۴ هزار میلیارد تومان پول بدهیم. آیا اصلا چنین پولی دارید که بدهید؟

– چرا این سوال را مطرح نمی‌کنید که صنعتی که تا حالا بالغ بر ۸۰ میلیارد دلار در آن سرمایه‌گذاری شده است (صنعت برق) باید به کشور سالی ۱۰ میلیارد دلار سود بدهد، برای چه باید دوباره پول تزریق کنیم؟ خودش باید خودش را اداره کند، چرا نمی‌تواند خودش، خودش را اداره کند؟  یک جایی اینجا اشکال دارد. البته این موضوع از طرف مسئولان وزارت نیرو مکرر گفته شده است و در همه ادوار گذشته، همه وزرای قبلی و وزیر فعلی مرتب این موضوع را گفته اند، ولی در هر حال دغدغه خاموشی تابستان و نگرانی آن مطرح است. بنابراین هر کسی حاضر هست نیروگاه بسازد خیلی هم خوب، بهش بگیم بساز و بعدش هم که من قرار نیست پولش را بدهم، یکی دیگر می‌دهد. اما اگر این تضمین حاکمیتی باشد، خطرناک می‌شود، چون همه ما متعهد به پرداخت هستیم .

– من اصلا علاقه‌ای ندارم درباره قرارداد یونیت صحبت کنم ولی من یک جمله‌ای گفتم، کتبی هم گفتم. نه {تنها} مپنا، بلکه ده‌ها سرمایه‌گذار داخلی وجود دارد که در صورت تضمین بازگشت سرمایه‌اش، بیاید در صنعت برق ایران سرمایه‌گذاری کند. اصلا مسابقه است و آنها که می‌خواهد سرمایه‌گذاری کنند در وزارت نیرو صف کشیده‌اند. اشکال کار اینجاست که همه نگران هستند که اگر سرمایه‌گذاری کردند، کسی پول آنها را پس می‌دهد و من مفصل درباره این موضوع صحبت کردم. بله، مپنا حاضر است.

تلگر

چهره‌

    دیدگاه تازه‌ای بنویسید: