۳ آبان ۱۳۹۵ ساعت ۱۶:۵۰

جزئیات برنامه پیشنهادی فخرالدین احمدی دانش آشتیانی برای وزارت آموزش و پرورش

گزارش// شأن اصلی حاکمیت در آموزش و پرورش، سیاستگذاری، برنامه­‌ریزی و نظارت بر کیفیت ارائه خدمات، آموزشی و پرورشی به مردم است./ واگذاری تدریجی اختیارات متناسب با ظرفیت‌­ها و مقتضیات به مدارس به عنوان اصلی‌­ترین کانون تعلیم و تربیت و ارتقای جایگاه و نقش آن در توسعه جامعه محلی./ پشتیبانی از مؤسسان و سرمایه­‌گذاران مدارس و به‌کارگیری ظرفیت­‌ها و امکانات بخش عمومی و تعاونی‌­ها در توسعه مدارس غیر دولتی./ بررسی محتوایی «سند تحول بنیادین آموزش و پرورش» و «سند برنامه درسی ملی» و ارزیابی اقدامات انجام شده.

به گزارش عیارآنلاین، فخرالدین احمدی دانش آشتیانی روز گذشته از سوی رئیس‌جمهور به عنوان گزینه پیشنهادی وزارت آموزش و پرورش معرفی شد.

متن کامل برنامه فخرالدین احمدی دانش آشتیانی برای وزارت آموزش و پرورش به شرح زیر است:

پیشگفتار

هدایت دستگاه عظیم و پیچیده­ «آموزش و پرورش» که دارای کارکرد زیربنایی در تمهید پیش­‌نیاز­های توسعه کشور، تقویت اقتدار و امنیت ملی، تولید سرمایه فرهنگی و ارتقای سرمایه اجتماعی است، مستلزم ابتناء بر برنامه­‌های راهبردی و بلند مدت در برنامه‌­ریزی و بهره‌­مندی از روش‌ها علمی و توانایی­‌های پژوهشی گسترده در اجراست تا بدین ترتیب امکان هم­‌افزایی و ارتقای کارایی و اثر بخشی این نهاد ارزشمند فراهم آید.

خوشبختانه به یمن تلاش‌­هایی که در طول سالیان گذشته به عمل آمده است، اسناد راهبردی متعددی تدوین شده و به تصویب مراجع مختلف رسیده است که به پشتوانه آنها می­‌توان برنامه‌­های میان مدت و کوتاه مدت همسو با سیاست­‌های کلان توسعه و چشم­‌انداز­های پیش­‌بینی شده را طراحی کرد و به اجرا گذارد.

 از سوی دیگر در دستگاهی که ویژگی بارز آن دیربازدهی نتایج سیاست‌ها و برنامه‌هاست، باید در عین قدر دانستن فرصت­‌ها و استفاده صحیح از آنها، به‌گونه‌­ای حرکت کرد که در سایه اقدامات مشخص و دستاورد­های مشهود، سرمایه اعتماد مردم و فرهنگیان نسبت به کفایت و لیاقت مدیریت دستگاه خدشه­‌دار نشود زیرا دلبستگی و تأکید بیش از حد بر دستاوردهای ملموس و آنی در صورت شتابزدگی در اجرای برنامه­‌ها و انصراف از طی فرآیند­های عقلانی تصمیم‌سازی، تصمیم­‌گیری و اجرا می‌تواند علاوه بر زیر سؤال بردن برنامه­‌های تدوین شده، به نتایجی تهدیدآمیز و خسارت­ بار منجر گردد. همچنان که در گذشته و به‌خصوص در اجرای مواردی از سند تحول بنیادین چنین شده است. نتیجه اینکه باید دوراندیشانه و هوشمندانه در مرز پرهیز از اتلاف «فرصت­‌ها» و «شتابزدگی» حرکت کرد.

بر اساس این رویکرد، برنامه تقدیمی اینجانب به مجلس شورای اسلامی، اولا مبتنی بر مجموعه اسناد بالادستی مصوب در زمینه تعلیم و تربیت و به‌ویژه سیاست­‌های کلی ابلاغی مقام معظم رهبری، سند تحول بنیادین آموزش و پرورش و نقشه جامع علمی کشور است، ثانیاً این برنامه برباورها (انگاره­‌های) اینجانب نسبت به تعلیم و تربیت استوار است که در سطور ذیل به آنها اشاره خواهد شد و ثالثاً برنامه پیشنهادی می‌­تواند به عنوان برنامه تعالی و توسعه نظام تعلیم و تربیت در افق ۱۴۰۴ (سال پایانی اجرای سند چشم انداز) محسوب گردد؛ در عین اینکه در مقاطع زمانی ۱۴۰۰ (سال پایانی اجرای برنامه ششم) و ۱۳۹۶ (سال پایانی خدمت دولت یازدهم ) خروجی‌­هایی متناسب با بازه زمانی طی شده خواهد داشت.

بدیهی است که در صورت توفیق کسب رأی اعتماد نمایندگان محترم ملت، بی درنگ اقدامات خود را برای ساماندهی امور جاری و موضوعاتی از قبیل نیروی انسانی، برنامه‌­های آموزشی و درسی، مشکلات و معضلات مالی و نظایر آنها آغاز و تلاش خواهم کرد که فرهنگیان گرانقدر و اولیای ارجمند دانش‌آموزان با کمترین دغدغه کار تعلیم و تعلم فرزندان میهن عزیزمان را دنبال کنند.

امید است با یاری حق­‌تعالی و به مدد حضور نیروهای فهیم و فکور آموزش و پرورش و حمایت­‌های آینده اندیشانه و همه جانبه مجموعه عوامل سهیم و موثر مانند مجلس شورای اسلامی و سایر نهاد­های سیاستگذاری و دستگاه­‌های اجرایی ذیربط و تشکل‌های مدنی و خانواده‌‌ها، و نیز نخبگان دانشگاهی و حوزوی و کارشناسان تعلیم و تربیت و اصحاب رسانه‌ها، اجرای این برنامه با توفیق قرین باشد و به حول و قوه الهی در پرتو سیاست‌­ها، برنامه­­‌ها و روش‌های نوین تعلیم و تربیت، نسل آینده ساز کشور به گونه‌ای پرورش یابد که با شکوفایی همه جانبه استعدادهایش، بتواند به عنوان شهروندی کارآمد در مدار ایمان، عقلانیت و خلاقیت، حیات طیبه را در همه ابعاد وجود خویش تجربه کند. (بمنه و کرمه)

بخش یکم- باورها (انگاره‌­ها)

۱- آموزش و پرورش مهم‌ترین منبع مولد سرمایه فرهنگی و ارتقای سرمایه اجتماعی و زمینه ‌ساز توسعه همه­ جانبه و پایدار است.
۲- تعالی و توسعه آموزش و پرورش جز در سایه مساعی همه­ جانبه مردم و حاکمیت و تقسیم کار­ ملی محقق نخواهد شد.
۳- شأن اصلی حاکمیت در آموزش و پرورش، سیاستگذاری، برنامه­‌ریزی و نظارت بر کیفیت ارائه خدمات، آموزشی و پرورشی به مردم است.
۴- آموزش و پرورش حلقه اتصال بین حاکمیت و مردم است و باید از این نظر به عنوان یک نهاد مدنی مبتنی بر ساز­و­کار­های مشارکت‌جویانه و مردم سالارانه انگاشته شود.
۵- معلم تعیین کننده حد کیفیت و تعالی در آموزش و پرورش است و باید از شایستگی­‌های اخلاقی و حرفه­‌ای لازم برخوردار باشد.
۶- تأمین انگیزه‌مندی و شرایط مناسب و رضایت شغلی معلمان مهم­‌ترین شاخص‌های موفقیت و پیشرفت آموزش و پرورش است.
۷- آموزش و پرورش در تعیین رفتار­های فردی و تربیت شهروندی دانش‌آموزان نقش اساسی دارد.
۸- تجربه یادگیری در هر زمینه‌­ای اساساً باید بار تربیتی داشته باشد تا رخدادی در فرآیند اجتماعی شدن دانش‌آموزان به شمار آید.
۹- آموزش و پرورش باید برای شناخت و شکوفایی هرچه علمی‌تر استعداد‌های ویژه دانش‌آموزان برنامه‌ریزی کند.

۱۰- حضور دانش ­آموزان در مدرسه به عنوان یک تجربه لذت ­بخش شرط تحقق یادگیری ماندگار است.

۱۱- آموزش و پرورش نیازمند اصلاح برنامه ‌ها و نوسازی فرآیند­ها بر مبنای آموزه‌­های اسلامی و دستاورد­های علمی و فناورانه است.

۱۲- اقتصاد آموزش و پرورش نیازمند نظریه پردازی و تدوین مدل های جدید و کارآمد علمی است.

بخش دوم- راهبردها:

۱- تمرکز بر اجرای مضامین سند تحول بنیادین آموزش و پرورش با توجه به زیر­نظام‌ها و مبتنی بر سه برنامه جامع دوره ابتدایی، دوره متوسطه (اول و دوم) و آموزش‌های فنی و حرفه­‌ای و مهارت­ آموزی.
۲- توجه متوازن به ساحت­‌های شش­گانه تربیت (ذکر شده در سند تحول بنیادین) در مجموعه برنامه­‌ها و اقدامات مورد نظر.
۳- تربیت و بهسازی سرمایه انسانی با محوریت دانشگاه‌های فرهنگیان و شهید رجایی و استفاده از سایر دانشگاه­‌ها و نهادهای ذیصلاح به عنوان مکمل.
۴- مشارکت گسترده و موثر معلمان و خانواده­‌ها در تنظیم برنامه­‌های مختلف با استفاده از ابزار­های نوین ارتباطی و اطلاعاتی.
۵- چابک سازی تشکیلات و اصلاح فرآیندها و توسعه همزمان اختیارات و مسئولیت­‌های مدیران صف و مدیران مدارس.
۶- توسعه عدالت آموزشی و ایجاد فرصت­‌های برابر با تأکید بر مناطق روستایی و کمتر توسعه یافته.
۷- ایجاد همسویی و هم­ افزایی تعلیم و تربیت غیر رسمی با آموزش و پرورش به‌ویژه در جهت توسعه فرهنگی و مقابله با آسیب‌­ها و ناهنجاری‌های اجتماعی.
۸- مدیریت و سیاستگذاری در همه سطوح بر اساس یافته‌­های پژوهشی.
۹- ایجاد تحول در اقتصاد آموزش و پرورش با بهره‌گیری بهینه از قابلیت‌­ها و منابع ملی در جهت توسعه کمی و کیفی تعلیم و تربیت.

۱۰- تقویت انگیزه­‌های حرفه­‌ای معلمان و مدیران با تأکید بر حرمت، حقوق، منزلت اجتماعی، توانمند سازی و ارتقای وضعیت معیشتی آنان و تلاش برای رفع تبعیض در نظام پرداخت­‌های دولتی.

۱۱- پاسداشت سرمایه‌های نمادین و بزرگداشت مفاخر تعلیم و تربیت کشور و تکریم بازنشستگان و تلاش برای ارتقای منزلت و معیشت ایشان به عنوان پیشکسوتان تعلیم و تربیت.

۱۲- رصد تحولات و مطالبات جهانی در باب تعلیم و تربیت و تطبیق برنامه­‌ها و نیاز­های زیستن در عصر اطلاعات و ارتباطات در چارچوب استلزامات تعلیم و تربیت اسلامی.
۱۳- بالا بردن سطح دانش، مهارت و رفتار دانش‌آموزان نسبت به پدیده‌های زیست محیطی و مسائل توسعه پایدار.
۱۴- توسعه تعاملات و مبادلات بین­‌المللی به‌ویژه با جهان اسلام.
۱۵- توسعه نظام­‌مند دوره پیش‌دبستانی با همکاری نهاد­های اجتماعی و مشارکت خانواده­‌ها.

بخش سوم- برنامه‌­ها:

اول- سند تحول بنیادین آموزش و پرورش

۱-۱- استمرار گفتمان تحول در آموزش و پرورش با تشکیل شورایی از صاحب نظران آموزش و پرورش به منظور بررسی محتوایی «سند تحول بنیادین آموزش و پرورش» و «سند برنامه درسی ملی» و ارزیابی اقدامات انجام شده.

دوم- مدیریت و رهبری آموزشی

۲-۱- باز مهندسی نظام مدیریت آموزش و پرورش با رویکرد شایسته سالاری و تمرکز زدایی.

۲-۲- تأکید بر تقویت آموزش کیفی و اثربخش مدیران مدارس به عنوان موثرترین حلقه نیروی انسانی در فرآیند تعلیم و تربیت با رویکرد مسئله محور برای ارتقای سطح دانش حرفه­‌ای، بینش و مهارت‌­های آموزشی و تربیتی آنان جهت ایفای نقش رهبری آموزشی و تربیتی.

۲-۳- طراحی نظام بهره­‌گیری هدفمند و مداوم از تجارب صاحب نظران اعم از فرهنگیان، استادان و بازنشستگان در جهت افزایش کارایی درونی و بیرونی و اثر بخشی نظام آموزشی.

۲-۴- واگذاری تدریجی اختیارات متناسب با ظرفیت‌­ها و مقتضیات به مدارس به عنوان اصلی‌­ترین کانون تعلیم و تربیت و ارتقای جایگاه و نقش آن در توسعه جامعه محلی.

۲-۵- طراحی نظام واگذاری اختیارات اداری و اجرایی در راستای کاهش تمرکز با تأکید بر تقویت نقش شورای آموزش و پرورش استان‌ها، مناطق و مدارس متناسب با مقتضیات آموزشی و افزایش کارآمدی شوراهای درون مدرسه. (شورای معلمان، شورای دانش‌آموزی)

۲-۶- جلب مشارکت نهادهای محلی و منطقه‌­ای در تعیین سیاست‌های اجرایی به منظور ارائه خدمات آموزشی.

۲-۷- تقویت فرهنگ خودباوری و مسئولیت‌­پذیری در استان و منطقه متناسب با ویژگی‌­های سازمان یادگیرنده.

سوم- اصلاح و تقویت منابع انسانی

۳-۱- فراهم‌آوردن زمینه دسترسی معلمان به تجارب خلاق و سازنده در ایران و جهان با استفاده از فناوری‌های نوین ارتباطی و اطلاعاتی.

۳-۲- اصلاح نظام پرداخت بر اساس شایستگی­‌ها و صلاحیت­‌های حرفه­‌ای معلمان و مدیران متناسب با ویژگی­‌های شغلی ایشان.

۳-۳- طراحی و اجرای نظام معیشتی و رفاهی ویژه فرهنگیان جهت تأمین امنیت و منزلت شغلی آنان.

۳-۴- ساماندهی و به‌­کارگیری بهینه منابع انسانی با هدف افزایش اثربخشی نظام تعلیم و تربیت.

۳-۵- ارتقای دانش و مهارت حرفه‌­ای معلمان از طریق اقدام پژوهشی و دوره‌های کوتاه مدت.

۳-۶- تقویت مرجعیت و منزلت فرهنگی و اجتماعی معلمان و حفظ و توسعه سرمایه اجتماعی آنان با اتکاء به ظرفیت­‌های درون و بیرون آموزش و پرورش.

چهارم- منابع مالی

۴-۱- افزایش سهم آموزش و پرورش از بودجه عمومی کشور و مدیریت بهینه بر مصرف منابع از طریق افزایش بهره‌وری.

۴-۲- کسب منابع جدید از طریق ایجاد فرصت‌ها و ظرفیت‌های متنوع

۴-۳- افزایش سهم بخش غیردولتی در منابع آموزش و پرورش با گسترش و تقویت شوراهای استان و مناطق و توسعه و تقویت مدارس غیردولتی.

۴-۴- طراحی سازوکارهای فرهنگی و حقوقی استفاده از معافیت‌­های مالیاتی، عوارض خاص آموزش و پرورش، موقوفات و نظائر آن.

۴-۵- ارتقای مستمر سطح مشارکت خیرین مدرسه ساز و بسط فرهنگ نیکوکاری و تعاون در سایر مولفه‌های تعلیم و تربیت با الهام از آموزه‌­های دینی برای بهبود کیفیت تعلیم و تربیت.

پنجم- برنامه درسی

۵-۱- تعمیق و اعتلای تربیت دینی و اخلاقی دانش‌آموزان با تأکید بر انس با قرآن و مکتب اهل بیت(ع) با رویکرد فطری جهت پرورش حس مذهبی و تعالی هویت دینی و مقابله با آسیب‌­ها و آفت‌­های تربیتی و اخلاقی با همکاری حوزه­‌های علمیه و مراکز دینی.

۵-۲- واگذاری اختیارات برنامه‌­ریزی درسی به استا‌ن­ها به تناسب ظرفیت‌ها و توانایی‌­ها و ایجاد شبکه مدیریت دانش به منظور تسهیل تبادل تجربیات و حمایت از نوآوری­‌ها در سطح استان، منطقه و مدرسه.

۵-۳- توسعه مشارکت نخبگان، صاحب‌نظران در انجام امور مربوط به تولید، چاپ و توزیع مواد و منابع آموزشی در چارچوب سیاست­‌های آموزش و پرورش با تأکید بر سیاست تولید بسته­‌های آموزشی و سیاست چند تألیفی کتاب‌­های درسی.

۵-۴- کاستن از حجم و تعدد دروس برای ارتقای کیفیت یادگیری با اتخاذ رویکرد در هم تنیده (تلفیقی) در طراحی برنامه­های درسی

۵-۶- ایجاد انعطاف در برنامه­های درسی از طریق اجرای الگوی برنامه درسی سه وجهی الزامی (تجویزی)، انتخابی (نیمه تجویزی)، اختیاری (غیر تجویزی) وفق مبانی نظری سند تحول در این زمینه.

۵-۷- تدوین طرح تأسیس «سازمان ملی سنجش آموزش» مبتنی بر ضرورت پایش دقیق و نظام­‌مند مؤلفه‌های کلیدی تعلیم و تربیت در مدرسه و تصویب آن توسط مراجع ذیصلاح.

۵-۸- ارتقای جایگاه و کیفیت عملکرد دانش‌آموختگان علوم انسانی در نظام آموزشی با ایجاد جاذبه‌­های لازم و افزایش انگیزه در جهت جذب دانش‌آموزان مستعد و سرمایه‌گذاری برای بهبود کیفیت آموزش در شاخه علوم انسانی.

ششم- فعالیت­‌های پرورشی، فرهنگی و تربیت‌بدنی

۶-۱- بازبینی و باز تعریف ساختار، محتوا و فعالیت­‌های پرورشی و تشکیلات مرتبط با آن و ارزیابی اجرای قانون احیای معاونت پرورشی با رویکرد تعلیم و تربیت اسلامی به منظور توسعه و تقویت کارکرد پرورشی نظام آموزش و پرورش در ساحت‌های شش‌گانه تعلیم و تربیت.

۶-۲- استفاده مطلوب از ظرفیت­‌های قانونی سازمان دانش‌آموزی در جهت توسعه مشارکت فعال دانش­‌آموزان برای انجام فعالیت‌های پرورشی و به‌کارگیری ظرفیت‌­ها و امکانات سایر سازمان‌های دولتی و غیر دولتی، سمن­‌ها و نهاد­های فرهنگی در این زمینه.

۶-۳- توسعه و تقویت فعالیت‌های تشکل‌های دانش­‌آموزی (بسیج دانش‌آموزی، اتحادیه انجمن‌­های اسلامی دانش­‌آموزان، پیشتازان و فرزانگان، شوراها و مجلس دانش­‌آموزی، …) به منظور رشد هویت دینی، ملی و اجتماعی دانش­‌آموزان و کسب شایستگی‌ها و مهارت‌های شهروندی.

۶-۴- تقویت و تعمیم برنامه­‌های ورزش همگانی در سطح مدارس و هماهنگی با سایر تشکل‌ها و نهاد­های اجتماعی برای افزایش بهره‌­وری برنامه­‌های ورزشی.

۶-۵- مشارکت در عرصه ورزش قهرمانی کشور در رده سنی زیر ۱۸ سال.

۶-۶- استقرار نظام فراگیر مشاوره و راهنمایی اعم از تحصیلی، شغلی، روانی و اجتماعی برای دانش­‌آموزان و خانواده‌­ها با استفاده از مشاوران، معلمان و مربیان و بهره‌گیری از ظرفیت سازمان‌های مردم نهاد.

۶-۷- کمک به افزایش مهارت‌های هنری و خلاقیت فکری دانش­‌آموزان با استفاده از ظرفیت کانون پرورش فکری کودکان و نوجوانان و برنامه­‌های فرهنگی و هنری مدارس.

هفتم- تربیت فنی و حرفه‌­ای

۷-۱- تأکید بر یادگیری مهارت­‌های فناوری و کارآفرینی در آموزش عمومی متناسب با آمایش منطقه­‌ای و توانایی‌­ها و نیازهای سنی دانش­‌آموزان وپایه­‌های تحصیلی مختلف جهت توسعه شایستگی حرفه­‌ای و اقتصادی دانش­‌آموزان

۷-۲- طراحی نظام جذب، نگهداشت و ارتقای هنر­آموزان و نیروی انسانی مورد نیاز در این زمینه با توجه به ویژگی‌­های این آموزش‌ها.

۷-۳- مشارکت در طراحی و تدوین برنامه کلان توسعه آموزش‌­های فنی و حرفه­‌ای با توجه به سیاست‌های کلی اشتغال.

۷-۴- ایجاد تنوع در منابع مالی و استفاده بهینه از ظرفیت و امکانات بخش دولتی و غیر دولتی برای توسعه آموزش­‌های فنی و حرفه­‌ای و افزایش کیفیت آنها.

۷-۵- افزایش کارایی بیرونی و اثربخشی آموزش‌های فنی و حرفه‌­ای برای پاسخگویی به نیاز بازار کار و اشتغال مولد.

هشتم- مشارکت‌های مردمی

۸-۱- اجرای کامل مصوبات قانون مدارس غیر دولتی با تأکید بر ایجاد صندوق حمایت از مؤسسان مدارس غیر دولتی.

۸-۲- بازنگری قوانین و مقررات مربوط به مدارس غیر دولتی با رویکرد پشتیبانی از مؤسسان و سرمایه­‌گذاران مدارس و به‌کارگیری ظرفیت­‌ها و امکانات بخش عمومی و تعاونی‌­ها در توسعه مدارس غیر دولتی.

۸-۳- بازتعریف نقش انجمن­‌های اولیا و مربیان به منظور افزایش میزان مشارکت خانواده­‌ها در فعالیت‌­های آموزشی و تربیتی مدرسه.

نهم- گروه‌های آموزشی خاص

۹-۱- توسعه فرصت‌های دسترسی به آموزش‌های با کیفیت مطلوب به منظور توانمندسازی متربیان ساکن در مناطق محروم، روستاها، حاشیه شهرها، عشایر کوچ‌رو و مناطق دو زبانه.

۹-۲- توسعه فرصت‌های دسترسی به آموزش‌های با کیفیت مطلوب برای دانش­‌آموزان دارای نیازهای ویژه (استعدادهای درخشان و استثنایی) از طریق بازنگری عملکرد آموزش و پرورش در این عرصه.

دهم- نهادهای صنفی و مدنی

۱۰-۱- گسترش ارتباط و تعامل با تشکل‌های صنفی فرهنگیان و نهادهای مدنی و انجمن‌­های علمی فرهنگیان و تقویت نقش و جایگاه آنها در فرآیند تصمیم­‌سازی و انتقال مطالبات، انتظارات و ایده‌­های فرهنگیان به مدیریت آموزش و پرورش.

۱۰-۲- تدوین طرح تشکیل سازمان نظام معلمی برای ارتقای منزلت حرفه‌ای فرهنگیان و واگذاری بخشی از مسئولیت‌های غیر حاکمیتی آموزش و پرورش به آن.

یازدهم- فضای آموزشی

۱۱-۱- طراحی و ساخت فضا­های آموزشی متناسب با مقتضیات و الزامات برنامه درسی، تحولات بافت جمعیتی، اصول شهرسازی و معماری و شرایط اقلیمی با تأکید بر استفاده از فناوری نوین ساخت و تجهیز فضاهای آموزشی با رعایت الگوی معماری اسلامی ـ ایرانی.

۱۱-۲- ایمن‌سازی فضاهای آموزشی

دوازدهم: فناوری اطلاعات

۱۲-۱- بازنگری در اقدامات انجام شده در زمینه بهره‌­برداری از فناوری­‌های نوین آموزشی و ساماندهی آنها در جهت افزایش اثربخشی فرآیند یاددهی –  یادگیری.

۱۲-۲- طراحی و تأسیس شبکه ملی «تدبیر و تعالی تعلیم و تربیت» با هدف تقویت بنیه کارشناسی آموزش و پرورش، با عضویت استادان و کارشناسان ارشد تعلیم وتربیت و رشته­‌های مرتبط (مجمع مشاوران مجازی) از طریق استفاده از ظرفیت فناوری­‌های جدید.

سیزدهم: سایر اقدامات

۱۳-۱- تدوین طرح جامع توسعه روابط و همکاری­‌های بین­‌الملل آموزش و پرورش و پیش‌بینی ساختار تشکیلاتی متناسب با آن.

۱۳-۲- استقرار نظام خلاقیت و نوآوری در آموزش و پرورش و حمایت مادی و معنوی از مدیران، معلمان و دانش‌­آموزان خلاق و نوآور.

۱۳-۳- اصلاح ساختار و برنامه­‌های نهضت سوادآموزی به منظور کاهش نارسایی­‌های فعلی و دستیابی به هدف کلی محو بی­سوادی.

۱۳-۴- ساماندهی مدارس خارج از کشور در جهت افزایش جاذبه و ارتقای سطح کارایی و اثربخشی این مدارس.

۱۳-۵- تغییر جایگاه پژوهشگاه مطالعات آموزش و پرورش از زیر مجموعه سازمان پژوهش و برنامه­‌ریزی آموزشی به نهادی مشرف بر کل دستگاه تعلیم و تربیت.

بخش چهارم- فرازهای مهم اقدامات و برنامه­‌ها تا پایان دولت یازدهم

۱- همکاری با مجلس در خصوص احکام مرتبط با آموزش و پرورش در برنامه ششم به منظور حصول اطمینان از لحاظ شدن جایگاه کلیدی و زیربنایی تعلیم و تربیت در برنامه.

۲- سامان بخشیدن به وضعیت صندوق ذخیره فرهنگیان و بانک سرمایه و بنگاه­‌های وابسته به آنها در جهت حفاظت از دارایی­‌های فرهنگیان، مشارکت ایشان در نظارت بر عملکردها و بهره‌گیری از نخبگان اقتصادی در افزایش بازدهی این واحدها.

۳- جذب منابع مالی مورد نیاز برای پرداخت پاداش بازنشستگان آموزش و پرورش و سایر معوقات فرهنگیان در سال جاری و ارائه گزارش کامل آن به دولت و مجلس شورای اسلامی.

۴- تدوین و تصویب برنامه آموزش و پرورش ۲۰۳۰ جمهوری اسلامی ایران بر اساس تعهد بین­‌المللی کشور.

۵- تدوین و تصویب زیر نظام‌­ها و برنامه جامع سه­‌گانه ( ابتدایی، متوسطه(اول و دوم)، فنی و حرفه ‌ای و مهارتی) و بازبینی نقشه راه سند تحول بنیادین بر آن اساس.

۶- تدوین و ارائه لایحه رتبه بندی معلمان به مجلس شورای اسلامی ایران.

۷- تقویت ساختار پژوهشی آموزش و پرورش و رفع موانع اثربخشی آن.

۸- بازبینی رویه­‌های مدیریتی در نظام آموزش و پرورش و اصلاح آنها بر اساس معیارها و شاخص‌­های اسلامی و علمی مدیریتی.

۹- طراحی سازوکارهای تخصصی برای بازبینی سند تحول بنیادین آموزش و پرورش بر اساس استلزامات بخش سوم فصل هشتم آن.

۱۰- بررسی و ارائه راهکارهای ایجاد ظرفیت‌های قانونی به منظور افزایش حقوق و مزایای فرهنگیان.

۱۱- رفع ابهام از برنامه هدایت تحصیلی در سال اول دوره دوم متوسطه و حل مشکلات و نارسایی­‌های ناشی از اجرای آن در سال جاری.

۱۲- پیگیری افزایش سرانه­ های پرداختی به مدارس و تأمین منابع برای پرداخت آنها در سال جاری.

منبع: فارس

تلگر

چهره‌

    دیدگاه تازه‌ای بنویسید: