۲ آبان ۱۳۹۵ ساعت ۱۵:۴۶

رازهای واردات ریل و جفا به تولید داخل

تولید ریل در ذوب آهن اصفهان با ظرفیت سالانه ۴۰۰ هزار تن راه اندازی شد. با وجود اینکه حداکثر مصرف نیاز داخلی کشور به ریل در حدود ۲۰۰ هزار تن در سال است، اما همچنان خبرهایی از قراردادهای جدید واردات ریل با برخی کشورهای خارجی به گوش می‌رسد.

ریلبه گزارش عیارآنلاین، تولید ریل در ذوب آهن اصفهان با ظرفیت سالانه ۴۰۰ هزار تن راه اندازی شد و با توجه به اینکه حداکثر مصرف نیاز داخلی کشور به ریل در حدود ۲۰۰ هزار تن در سال است  اما  همچنان خبرهای از قراردادهای وارداتی جدید با کشورهای خارجی به گوش می‌رسد.

عمده مصرف ریل در کشور ما برای احداث خطوط راه آهن جدید، ریل‌های  UIC60  و UIC54  و برای تعمیر خطوط قدیمی ریل  U33   است که به طور کامل توسط کارخانه نورد تازه تاسیس ذوب آهن اصفهان با تکنولوژی آلمان قابل تولید است . در همین حال شرکت راه آهن سعی در تسریع و عملیاتی نمودن طرح‌های واردات ریل در سکوت خبری دارد ولی اهمیت این موضوع برای شرکت‌های که به ایران ریل صادر می‌نمایند و مانورهای تبلیغاتی آن‌ها روی این موضوع باعث رسانه ای شدن این بحث‌ها می‌شود.

تولید ریل در ایران توسط شرکت ذوب آهن اصفهان

ذوب آهن اصفهان برای تمامی ایرانی‌ها نامی آشناست، به غیر از فوتبالی‌ها که به واسطه  نایب قهرمانی این تیم در آسیا با شرکت ذوب آهن اصفهان آشنا و مأنوس هستند بقیه مردم هم به خوبی میدانند که این قدیمی‌ترین فولاد ساز خاورمیانه در حدود نیم قرن است که سقف بالای سر خیلی از آن‌ها را ایمن کرده است. البته تعابیری مانند مادر صنعت ایران یا خط مقدم جبهه صنعت نیز برای نگاه وفادارانه بسیاری از فعالان صنعت ایران به این کارخانه قدیمی است که دوران کارآموزی اکثر فعالان صنعتی در این واحد سپری شده است ، اما  با این وجود ذوب آهنی‌ها در دو سه سال اخیر چندین بار پروژه تولید ریل ملی را به تعویق انداختند تا اینکه احمد صادقی که حدود یک دهه مدیریت بر ذوب آهن اصفهان در دوران پس از جنگ تحمیلی را بر عهده داشت بار دیگر هدایت این مجتمع صنعتی را عهده دار شد. این تکنوکرات کار بلد تولید ریل را در ذوب آهن اصفهان عملیاتی نمود و با وجود تحریم‌ها و شرایط سخت صنعت فولاد جهان توانست با کمک تیم‌های فنی و توسعه ای خود در شهریورماه ریل ملی را با بالاترین استانداردها تولید نماید و ایران را جزء تعداد انگشت شماری کشور تولید کننده این محصول فولادی با ارزش افزوده بالا قرار دهد.

از سوی دیگر راه آهنی‌ها با توجه به مزیت‌های استفاده از ارز موجود در برابر فروش نفت در کشورهایی نظیر چین ، هند و ترکیه سعی بر به‌کارگیری این مزیت و واردات ریل داشته و دارند. سال گذشته شرکت دولتی آهن و فولاد هند که در زیر فشار سهامداران و رسانه های هند بود توانست با علنی نمودن قرارداد فروش ۲۵۰ هزار تن ریل به ایران شرایط خود را سروسامان دهد. طی چند روز گذشته نیز کاردمیر کار مشابهی انجام داده که قرارداد ۱۵۰ هزار تن صادرات شمش به ایران را رسانه ای و خبر از بارگیری ۱۰ هزار تن اول ریل به مقصد ایران و امید برای شروع صادرات به بازارهای اروپایی را مطرح نموده است.

سؤال اینجاست که چرا دستورات واضح و روشنگرانه مقام رهبری در حمایت از تولید ملی این چنین با بی توجهی راه آهن و دولت روبروست. آیا شرایط ریل تولید شده با تکنولوژی آلمان نمی‌تواند انتظارات راه آهن را برآورده سازد در حالی که ریل‌های هندی و چینی و ترکیه ای چنین پتانسیلی را دارند؟

مدیرعامل راه آهن چندی پیش در رسانه‌ها اعلام نمود حاضر است در مقابل طلب‌های که از محل حمل سنگ آهن از ذوب آهن اصفهان دارد مقداری ریل U33 جهت بازسازی خطوط آهن قدیمی خریداری نماید که همین موضوع نیز نشان‌دهنده نارضایتی راه آهن از تولید ریل داخلیست. سرمایه گذاری یک فولادساز قابل اطمینان کشور برای تولید محصولی که بزرگ‌ترین مصرف کننده آن راه آهن  است آیا اعتماد این تولیدکننده صاحب نام فولاد به راه آهن را مشخص نمی‌نماید ؟ وظیفه راه آهن جمهوری اسلامی ایران در حمایت از تولید داخلی و این تلاش برای دست یابی به خودکفایی در تولید ریل چیست؟

به طور قطع تمام صنعت فولاد ایران و دلسوزان کشور منتظر پاسخ‌های شفاف و عکس‌العمل مناسب دولت در این خصوص می‌باشند.

منبع: تابناک

تلگر

چهره‌

دیدگاه تازه‌ای بنویسید: