۵ مهر ۱۳۹۵ ساعت ۱۹:۵۲

تغییرات ساختاری در ایران با اجرای برنامه جهانی حذف ایدز

برنامه صندوق ملل متحد در ظاهر برای حذف بیماری ایدز تا سال ۲۰۳۰ در نظر گرفته شده است ولی در باطن، این برنامه در راستای اجرای دکترین امنیتی امریکا برای کاهش جمعیت و تغییر هنجارهای جامعه ایرانی است…

به گزارش عیارآنلاین، گرى لوییس که به عنوان نماینده سازمان ملل در ایران منصوب شده است، به تازگی در صفحه اینستاگرام خود اعلام کرده کمپینى را براى مقابله با ایدز در ایران شروع کرده است به نام KnowYourStatus. وی به عنوان اولین نفر از این کمپین، آزمایش ایدز داده و معتقد است واقعاً این فکر خوبی است که همه آزمایش بدهیم. با وجود این نگاهی دقیق‌تر به پیوستن ایران به برنامه جهانی «حذف همه‌گیری ایدز» تا سال ۲۰۳۰ بیانگر آن است که در ورای این برنامه اهداف مهم دیگری را دنبال می‌کنند؛ اهدافی نظیر ادامه سیاست‌های کاهش جمعیت و تغییرات فرهنگی پایدار در جامعه ایرانی.

دفاتر مختلف سازمان ملل سال‌هاست که در کشورهای در حال توسعه و جهان سوم حضور و فعالیت دارند. هرچند در هنگامه تهاجم‌های خصمانه‌ای نظیر تهاجم هشت ساله عراق به ایران، تهاجم‌هایی که طی سال‌های اخیر به عراق و افغانستان صورت گرفت و بحران یمن و سوریه کمتر می‌توان ردپایی از این فعالیت‌ها را مشاهده نمود. این در حالی است که در دهه‌های اخیر، وقوع مخاصمات مسلحانه در کشورهای مختلف، خود از عوامل بی‌خانمان‌شدن جمعیت زیادی از افراد و نیز تخریب زیرساخت‌های امر سلامت، بهداشت و درمان شده است. به‌طور نمونه وقوع مخاصمات مسلحانه سبب انتقال و جابه‌جایی اجباری بخشی از جمعیت کشورهای درگیر مخاصمات شده است. در منطقه آفریقا وقوع مخاصمات حتی تا ۴۳ درصد از زیرساخت‌های مربوط به سلامت و درمان کشورها را تحت‌تأثیر قرار داده و تخریب کرده است. از سوی دیگر مهاجران و افراد بی‌خانمان از جمله گروه‌هایی هستند که بیش از دیگر اقشار در معرض ابتلا به انواع بیماری‌ها و از جمله بیماری ایدز قرار دارند. با وجود این اما سازمان‌های بین‌المللی و حقوق بشری در برابر برخی تهاجم‌ها و مخاصمات موضع سکوت و انفعال را در پیش می‌گیرند و در عین حال خبری از طرح‌های حمایتی و کمک‌های بلاعوض نیست اما در برخی طرح‌ها همچون طرح‌های جمعیت و تنظیم خانواده یا طرح جهانی حذف همه‌گیری ایدز کمک‌های بلاعوضی در ازای پیاده‌سازی طرح‌های ارائه شده وجود دارد.

الگوی متفاوت ابتلا، ‌الگوی متفاوت مقابله می‌طلبد
الگو و دلایل ابتلا به بیماری ایدز در کشورهای واقع در مناطق مختلف جهان بسیار متفاوت است، به‌طور نمونه در کشورهای واقع در منطقه اروپای شرقی و آسیای مرکزی، بیشتر مبتلایان به ایدز را افراد معتاد به مواد مخدر تشکیل می‌دهند. در کشورهای واقع در منطقه امریکای لاتین و منطقه کاراییب، بیشترین جمعیت جدید مبتلا به ایدز را مردان همجنس‌گرا تشکیل می‌دهند، اما در کشورهای واقع در منطقه آفریقای جنوبی، بیشترین مبتلایان جدی به ایدز، زنان و دخترانی هستند که خود را در معرض برقراری ارتباط جنسی به‌طور افراطی قرار می‌دهند، به‌طور نمونه زنان و دخترانی که در فحشا اشتغال دارند. این در حالی است که در برخی کشورها تلاش‌هایی برای قانونی‌کردن فحشا صورت گرفته است. برنامه حذف همه‌گیری ابتلا به ایدز ملل متحد جرم‌انگاری جرایم جنسی و جرایم مرتبط با اعتیاد به مواد مخدر را از جمله مواردی می‌داند که می‌تواند منجر به افزایش ابتلا به بیماری ایدز شود. این در حالی است که یکی از اصلی‌ترین راه‌های انتقال ویروس ایدز ارتباط جنسی است. نکته جالب توجه این است که کشورهای غربی که به منظور کاهش ارتکاب خشونت و دیگر دلایل مبادرت به قانونی‌کردن روابط جنسی نامشروع و فحشا کرده‌اند، در گزارش‌های بعدی اعتراف داشتند که این امر نتوانسته است از معضلات موجود بکاهد، بلکه خود یکی از عوامل افزایش ابتلا به ایدز شده است. بنابراین و با توجه به الگوهای متفاوت ابتلا به ایدز در کشورهای مختلف جهان بدیهی است باید راهکارهای حذف این بیماری در جوامع مختلف متناسب با فرهنگ و مبانی آن جامعه تعریف شود.

اقدامات مسکن‌واری که قلب کانون خانواده را هدف گرفته است
نخستین مورد ابتلا به ایدز در ایران کودک پنج ساله مبتلا به بیماری هموفیلی بود که از فرآورده‌های خونی آلوده فرانسوی به این بیماری مبتلا شد اما در حال حاضر مطابق آمارهای ارائه شده از سوی وزارت بهداشت، میزان انتقال ایدز از طریق روابط جنسی ناسالم در یک دهه گذشته دو برابر شده و از ۱۵ درصد به ۳۰ درصد رسیده است. این بدین معناست که هر‌چند هنوز هم جامعه ایرانی جامعه‌ای بر مبنای فرهنگ و اعتقادات اسلامی و ارزشی است اما نفوذ و تهاجم فرهنگی برنامه‌ریزی شده خارجی در کنار انفعال و کم‌کاری‌های داخلی توانسته ساختار جامعه ایرانی را تا حدودی تغییر دهد. اکبر سیاری، معاون بهداشتی وزیر بهداشت در این باره معتقد است: «‌کنترل ایدز سه کلمه دارد اول خویشتنداری، دوم تشکیل خانواده و اگر تشکیل خانواده نشد باید وسایل پیشگیری را در اختیار مردم قرار دهیم.» با وجود این اما سؤال اصلی درباره چرایی نادیده گرفتن دو مورد اول کنترل ایدز و به خصوص موضوع تشکیل خانواده است‌؛‌امری که حالا و با ابلاغ سیاست‌های کلی خانواده از سوی رهبر انقلاب و تأکید این سیاست‌ها بر تسهیل تشکیل خانواده وظایف دستگاه‌ها در این حوزه مشهود است.

از سوی دیگر در پی پیوستن ایران به برنامه حذف جهانی ایدز ملل متحد، تلاش‌هایی برای حذف جرم‌انگاری از جرایم جنسی صورت گرفته است تا جایی که معاون بهداشتی وزیر بهداشت از ارائه خدمات کاهش آسیب به زنان روسپی خبر داد. به گفته وی مراکز جدیدی در کنار مراکز شبکه بهداشتی برای معاینه زنان روسپی ایجاد شده است که این افراد را از نظر بیماری‌های قابل انتقال از طریق تماس جنسی مانند هپاتیت، ایدز و سایر بیماری‌های مقاربتی محافظت می‌کند.
چنین اقداماتی شاید به شکلی مسکن‌وار مانع از افزایش ابتلا به این بیماری شود اما بدون شک راهکار اصلی و بلند مدت برای حل ابتلا به این بیماری یا بیماری‌های دیگری که ممکن است در آینده بروز و ظهور یابند بازگشت جوامع به اصول و چارچوب‌های اخلاقی و ارزشمند شدن دوباره نهاد خانواده است چراکه در کشور ما هم با تضعیف جایگاه نهاد خانواده شاهد افزایش بروز انتقال ایدز جنسی و بحرانی شدن آسیب‌های اجتماعی شده‌ایم. با وجود این اما یکی دیگر از تأکیدات این برنامه بر لزوم دسترسی به کاندوم است؛ ‌موضوعی که هر‌چند می‌تواند روی انتقال بیماری‌های مقاربتی تأثیر مثبت داشته باشد اما راه‌حلی مسکن‌وار است که رسمیت بخشی به روابط خارج از خانواده هم در دل خود دارد.

سازمان‌هایی برای پیاده‌سازی دکترین امنیتی امریکا
در برنامه مشترک ایدز تا سال ۲۰۳۰، یازده نهاد و سازمان بین‌المللی از جمله یونیسف، برنامه عمران ملل متحد، صندوق جمعیت ملل متحد، سازمان مبارزه با جرایم ملل متحد، نهاد زنان ملل متحد، یونسکو، سازمان بین‌المللی کار و سازمان جهانی تجارت مشارکت و همکاری دارند. بررسی سوابق همکاری‌های ایران با هر کدام از این سازمان‌ها چندان نتایج خوشایندی را در بر نداشته است. نمونه‌اش ماجرای برنامه‌های تنظیم خانواده و کاهش جمعیتی است که از سوی صندوق جمعیت ملل متحد به ایران دیکته و به دقت اجرایی شد تا جایی که خیلی زودتر از موعد پیش بینی شده به اهداف این برنامه رسیدیم و تنها جایزه بین‌المللی اهدا شده به ایران در کاهش جمعیت است. از سال ۱۳۷۰ تا ۱۳۹۲ مبلغ ۴۰۰٫ ۲۷۸ دلار اعتبار از طرف سازمان بهداشت جهانی برای ایران در نظر گرفته شده است. حالا اما برای مقابله با بحران پیری جمعیت هیچ یک از این سازمان‌ها برنامه و راهکاری ندارد. شباهت عجیبی میان برنامه‌های کاهش جمعیت ملل متحد و برنامه حذف ابتلا به ایدز وجود دارد؛‌ بندهایی که تغییر رویکردهای فرهنگی را برای بلند‌مدت در نظر می‌گیرد و راهکارهای کوتاه‌مدت و میان‌مدت ارائه می‌دهد. این در حالی است که بی‌تردید نهادهای مسئول در حوزه سلامت و خانواده می‌توانند برنامه‌ای بومی بر اساس ساختار اجتماعی و واقعیت‌های حاکم بر جامعه ایرانی برای پیشگیری از ابتلا به ایدز داشته باشند تا دوباره در دام سازمان‌هایی که بنا به شواهد متعدد دکترین امنیتی امریکا را در کشورهای هدف پیاده می‌کنند، نیفتند.

منبع:جوان آنلاین

تلگر

چهره‌

دیدگاه تازه‌ای بنویسید: