۱۰ شهریور ۱۳۹۵ ساعت ۱۰:۲۵

عوارض تک فرزندی در جامعه ایران

تک فرزندی در ایران هر چند پدیده تازه ای نیست اما عوارض آن کم کم در جامعه در طیف وسیعتری در حال آشکار شدن است. همه چیز از دهه ۶۰ آغاز شد زمانی که شعار دو فرزند کافی است بر سر زبان ها افتاد.

به گزارش عیارآنلاین، اما در آن زمان برخی خانواده ها به این شعار (دو فرزند کافی است) نیز عمل نکردند و الگوی یک فرزند را در پیش گرفتند تا به باور خود مشکلات کمتری داشته باشند و از نظر مالی و تربیتی، بهتر بتوانند به فرزند خود برسند.
حالا در اواسط دهه ۹۰، نوزادان دهه ۶۰ وارد اجتماع شده اند، افرادی که اکنون باید در امور جامعه مشارکت کنند و سپس تشکیل زندگی دهند. اما این نسل به مانند سایر تک فرزندها همه مهارت ها را در دوره زندگی خود نمی آموزند از همین رو در برقراری ارتباط در جامعه با مشکلات جدی روبرو خواهند شد.
این افراد حتی در خانواده های با در آمدهای پایین و متوسط زندگی خوب و آرامی داشته اند و والدین تمام هم و غم خود را صرف تنها فرزند خود کرده اند.
پدر و مادر در واقع با اجابت کامل درخواست های تنها کودکشان، در رشد شخصیت آنان تاثیر می گذارند و کودکان این خانواده ها به دلیل ارتباط بیشتر با بزرگترها، کودکی نمی کنند و این مساله عوارض مختلفی از جمله عدم اعتماد به نفس در آنان ایجاد می کند.
زندگی در چنین محیط و فضایی نسلی حساس، زود رنج، پرتوقع و کم صبر بار می آورد از این رو تاثیرات آن کاملا در جامعه بروز خواهد کرد.
عمده این دسته از کودکان در محیط مدرسه می توانند از نظر مالی و وضعیت ظاهری بهتر از همسالان خود حضور یابند که این عامل تاثیرات منفی روی سایر دانش آموزان که در خانواده های با تعداد بیشتر اما با امکانات کمتر بزرگ می شوند می گذارد.
پوشیدن نوع لباس، صرف نوع غذا، میهمانی های آنچنانی، حضور در رستوران های مجلل و مسافرت های متعدد داخلی و خارجی این تک فرزندها می تواند با سایر بچه ها متفاوت باشد از این رو بیان این موضوعات تاثیرات نامطلوبی بر روی سایر دانش آموزان خواهد گذاشت.
نپذیرفتن اشتباهات و مسئولیت عمل، ویژگی دیگر این دسته از کودکان است که عوارض آن در محل کار و خانواده کاملا نمایان خواهد شد.
برخی از آنان ممکن است کمتر در معرض مواردی مثل شکست، ناکامی و رانده شدن قرار گرفته باشند و به همین دلیل از نظر بلوغ روحی و روانی با مشکل روبرو خواهند بود. دنیای واقعی در مقابل خواسته های آنان قراردارد از این رو احساس سرخوردگی کرده و پیامدهای آن را در جامعه بروز می دهند.
تک فرزندی هر چند مزیت های مختلفی شامل توجه و رسیدگی بیشتر از نظر مالی، خانوادگی و احیانا تحصیلی و.. دارد اما دارای پیامدهای مختلفی نیز هست که مزیت های آن را تحت الشعاع قرار می دهد.
همه مزایا و معایب تک فرزندی را وقتی مقابل هم قرار می دهیم با نتایج معناداری روبرو می شویم که به برخی از آنها اشاره شده است. اما واقعیت این است که افراد باید همه دوره های زندگی را تجربه کنند و کودکی یکی از این دوره ها است.
شخصیت افراد در دوره کودکی شکل می گیرد و تک فرزندها این دوره را حس و تجربه نمی کنند که عوارض آن ممکن است تا پایان عمر در فرد باقی بماند.
در زمان حاضر ۱۸،۹ درصد خانواده های ایرانی تک فرزند هستند آماری بزرگ که می تواند روند جامعه را با مسایل جدی روبرو کند. تاثیر نخست اینکه حضور آنان در محیط مدرسه می تواند الگوهای زندگی سایرین را با چالش روبرو کند که عوارض آن به جامعه کشیده خواهد شد.
برای خروج خانواده ها از روی آوری به الگوی تک فرزندی باید بسته های تشویقی اقتصادی و غیر اقتصادی برای فرزند آوری بیشتر برای آنان در نظر گرفت.
در زمان حاضر بسیاری از خانواده ها که تعداد فرزندانشان از دو نفر بیشتر است با مشکلات فراوان معیشتی روبرو هستند بنابر این در این شرایط نمی توان از سایر خانواده ها که وضعیت مشابهی دارند خواست تعداد فرزندان خود را بیشتر کنند.
برای تعلیم و تربیت و همچنین بزرگ کردن فرزندان به لوازم و امکانات متعددی نیازمند است که باید به تدریج و در طول دوره های زندگی آنان مهیا کرد.
در صورتی که در هریک از دوره های زندگی آنان این وسایل و امکانات به درستی تامین نشود تعلیم و تربیت و همچنین رشد آنان با اختلال روبرو خواهد شد که آثار و پیامدهای آن در سال های آینده و در بزرگسالی بروز خواهد کرد.
ارائه بسته های تشویقی در زمینه های مختلف اقتصادی، آموزشی و تربیتی از جمله مسایلی است که باید در روند افزایش جمعیت در کشور مد نظر قرار داد که دستگاه ها و نهادهای ذیربط باید در این زمینه پیشگام شوند.
در خواست از مردم به فرزند آوری بیشتر بدون توجه به رفع مشکلات آنان، هیچ برنامه ای را به سرانجام نخواهد رساند از همین رو باید دراین زمینه به تدوین برنامه های کوتاه مدت، میان مدت و بلند مدت اقدام کرد.
بااینحال موضوع فرزند آوری فقط رفع مسایل اقتصادی نیست بلکه دغدغه های تعلیم و تربیت فرزندان از مهمترین مسایل والدین است که دستگاه های ذیربط باید قبل از هر کاری نسبت به شناسایی ظرفیت ها و پتانسیل کشور برای تعلیم و تربیت نسل آینده اقدام کنند.
جدای از عوارض تک فرزندی که بیان شد نسخه روی آوری به تک فرزندی برای جامعه ایران که از ظرفیت ها و پتانسیل های منحصر به فردی از نظر منابع انسانی، اقتصادی و معنوی برخوردار است مناسب نیست اما برای خروج از بحران تک فرزندی شرایطی لازم است که رسیدگی به مسایل اقتصادی، مسکن و تربیت نسل آینده از مهمترین آن ها است.

منبع: ایرنا

تلگر

چهره‌

دیدگاه تازه‌ای بنویسید: