۱۸ مرداد ۱۳۹۵ ساعت ۱۹:۵۱

“رفاقت پول و پردیس، تکرار طرح‌های آموزشی گذشته “

پردیس‌های بین‌الملل یا همان پردیس‌های خودگردان بخش‌هایی از دانشگاه‌های دولتی هستند که این دانشگاه‌ها با کسب مجوز از مجلس شورای اسلامی اقدام به تأسیس آن نموده و برای تحصیل دانشجویان در این مراکز برنامه‌ریزی کرده‌اند.

به گزارش عیارآنلاین، از این رو طبق آئین‌نامه تشکیل این مؤسسات، نام دانشگاه‌های دولتی، پسوند پردیس مرکز مذکور خواهد بود و با همین نام می‌توانند اقدام به جذب دانشجو نمایند.
در ابتدای تأسیس پردیس‌ها، پذیرش دانشجو در این نهادها منوط به تسلط دانش‌آموزان به زبان انگلیسی و عبور از مرحله صعب‌العبور مصاحبه حضوری بود و همین امر عاملی در جهت ارتقای کیفیت جذب دانشجو محسوب می‌شد اما در سال‌های بعد مرحله مصاحبه حذف و پذیرش صرفاً از طریق آزمون سازمان سنجش و آموزش کشور انجام شد.
البته ناگفته نماند که حذف مرحله مصاحبه و متمرکز شدن پردیس‌های خودگردان با کنار رفتن اعمال سلیقه‌ها و رابطه‌بازی‌ها همراه بود و جذب دانشجو را به سمت مسیر درست خود هدایت کرد.  طی سال‌های اخیر بیشتر درخواست‌ها برای تحصیل در پردیس‌های خودگردان از سوی دانش‌آموختگان رشته تجربی مطرح شده زیرا در سایر رشته‌ها یا هنوز پردیس تأسیس نشده یا تعداد آن بسیار محدود است؛ ضمن اینکه تعداد پذیرش آنها محدود بوده و هنوز شرط مصاحبه در پذیرش‌ها اعمال می‌شود.
از سویی دیگر چون پذیرش پردیس‌های خودگردان در رشته‌های خاص تجربی همچون داروسازی، پزشکی و دندانپزشکی بسیار زیاد است معمولاً اقبال دانش‌آموختگان آموزش و پرورش برای جذب توسط این مراکز حتی با وجود شهریه‌های بسیار بالا و کمرشکن مطلوب گزارش می‌شود.
در ابتدا برنامه‌ریزی‌ها به منظور تعیین خط مشی آموزشی و پژوهشی دانشگاه به نحوی بود که هیچ تفاوتی به لحاظ سطح آموزش و ارائه خدمات جز اخذ شهریه با دانشگاه متبوع وجود نداشته باشد اما پس از گذشت چند سال، طبق اذعان دانشجویان فارغ‌التحصیل و درحال تحصیل این مراکز، نه تنها کیفیت دانشگاه‌های دولتی را ندارند بلکه در بسیاری موارد نسبت به دانشگاه‌های آزاد و مؤسسات غیرانتفاعی نیز از سطح پایین‌تری برخوردارند.
طبق برنامه پنجم توسعه هدف از تأسیس این دانشگاه‌ها تشویق دانشجویان خارجی به منظور تحصیل در دانشگاه‌های داخل کشور و زمینه‌سازی برای تحصیل دانشجویان داخلی در آینده‌ای نزدیک در این دانشگاه‌ها اعلام شده است اما پس از گذشت چند دوره هنوز هدف اول محقق نشده و تمامی توقعات و انتظارات گروه دوم نیز برآورده نشده است.
طبق اظهار نظر همین دانشجویان علاوه بر هزینه سرسام‌آور شهریه‌ها، به دلیل تأسیس بیشتر این دانشگاه‌ها در مناطق آزاد، دانشجویان جهت اقامت و امرار معاش متحمل هزینه‌های بیشتری می‌شوند که این موضوع شرایط تحصیل را برای آنها بسیار سخت‌تر می‌کند.
دانشجویان معتقدند هزینه‌های این دانشگاه به گونه‌ای است که تنها افراد مرفه دانشگاه می‌توانند در آن تحصیل کنند و هر کسی شرایط تأمین هزینه‌های تحصیل در این دانشگاه‌ها را ندارد اما مسئولان اظهار می‌کنند که هزینه‌های این دانشگاه بسیار کمتر از دانشگاه‌های مطرح دنیا است و افراد از قشر متوسط نیز می‌توانند در پردیس‌های خودگردان تحصیل کنند.
و باز هم طبق اظهار همین مسئولان، شهریه ثابت این دانشگاه‌ها در مقطع تحصیلات تکمیلی بین دو میلیون تا دو میلیون و ۸۰۰ هزار تومان بوده و شهریه متغیر نیز به فراخور نوع رشته و واحد عملی یا تئوری تفاوت می‌کند اما دانشجویان رشته‌های فنی برخی از این دانشگاه‌ها اعلام می‌کنند که نرخ شهریه ثابت از ۵/۲ میلیون تا ۵/۳ میلیون تومان در تغییر است و با واحدهای ترم نزدیک به ۵ میلیون تومان هزینه دربرخواهد داشت. در این اثنا علیرغم قول مسئولان مبنی بر افزوده نشدن بر نرخ شهریه‌های ثابت و متغیر هر سال به طور میانگین ۱۵ درصد افزایش شهریه داشته‌ایم.
یکی از وجوه تأسیس پردیس‌های خودگردان یا بین‌الملل، آماده نمودن دانشجویان برای تحصیل در دانشگاه‌ها و مؤسسات علمی- تحقیقاتی خارج از کشور بوده و بسیاری از دانشجویان با این هدف و انگیزه این دانشگاه‌ها را برای تحصیل انتخاب می‌کنند اما در بسیاری از واحدها، سطح علمی و آموزشی به هیچ‌وجه قابل قیاس با دانشگاه‌های داخل کشور نبوده و حتی از سطح بسیاری از دانشگاه‌های داخل نیز پایین‌تر است؛ گویی برخی از این واحدها هدفی جز مدرک فروشی و کسب درآمد را دنبال نمی‌کنند.
بیشتر دانشجویانی که در پردیس‌های خودگردان تحصیل می‌کنند معتقدند این دانشگاه‌ها از هدف اولیه خود که همان ارائه خدمات آموزشی فوق دانشگاه‌های کنونی کشور بوده فاصله گرفته و بنای کار و توسعه خود را بر مبنای درآمدزایی و پولسازی قرار داده است در حالی که به نظر می‌رسد این امر به راه اصلی درآمدزایی دانشگاه‌ها که همان برقراری ارتباط بهینه با صنعت بوده لطمه جدی وارد می‌کند.
اگر چه تأسیس دانشگاه‌ها و مؤسسات عالی و پردیس‌های خودگردان پاسخگوی نیاز داوطلبان برای ورود به دانشگاه‌هاست اما در درازمدت باعث ترویج درآمدزایی به لحاظ کمی خواهد کرد و در نهایت کمکی به چرخه تولید و اثرگذاری نقش علم در خروج از رکود نخواهد کرد. همچنان که این راه را سه دهه پیش دانشگاه‌های آزاد و طی سال‌های اخیر مؤسسات غیرانتفاعی پیموده‌اند و نتیجه چندانی از این طرح‌ها حاصل نشده است.
طبق آخرین آمار تعداد ۵۳ واحد پردیس خودگردان در سراسر کشور زمینه تحصیل بیش از ۲۰ هزار دانشجو را فراهم کرده‌اند و اکثریت آنها به لحاظ کیفیت آموزشی در شرایط مطلوبی به سر نمی‌برند و بیشتر به منبعی درآمدزا برای دانشگاه دولتی متبوع خود تبدیل شده‌اند. به نظر می‌رسد آئین‌نامه و عملکرد این دانشگاه‌ها نیاز به بازبینی و بازتعریف داشته باشد تا بتوان تحت آموزش آنها نیروهایی کارآمد و با بهره‌وری بالا تحویل جامعه داد.
از سویی دیگر به دلیل مشکلاتی که دانشگاه‌ها در تأمین هزینه‌های خود دارند و همچنین تداوم مفقود ماندن حلقه ارتباط بین صنعت و دانشگاه، وزارت علوم مجبور است نه تنها با فعالیت پردیس‌های خودگردان و بین‌المللی مخالفت نکند بلکه تعداد آنها را نیز افزایش دهد که این افزایش به نوبه خود مشکلات عدیده‌ای را در آینده برای جامعه علمی ایران رقم خواهد زد.
بودجه فعلی که به دانشگاه‌ها اختصاص پیدا کرده پاسخگوی تأمین پروژه‌های فرهنگی و عمرانی دانشگاه‌ها نیست بنابراین این دانشگا‌ها چاره‌ای ندارند جز اینکه ظرفیت‌های خالی و توان هیئت علمی خود را در ازای مبالغ کلان شهریه در اختیار پردیس‌های خودگردان قرار دهند.
متأسفانه در پردیس‌ها اولویت‌ها در بحث آموزش جابجا شده و اخیراً شاهد هستیم حتی افراد با ضریب هوشی پایین و معدل غیرقابل قبول با پرداخت شهریه در این دانشگاه‌ها به تحصیل مشغول شده و از ظرفیت سایر دانشجویان استفاده می‌کنند و همین موضوع باعث شده اعتبار مدارک فارغ‌التحصیلان پردیس‌ها چندان قابل قبول نباشد.
در نهایت امید است وزارت علوم و دستگاه‌های مربوطه با اعمال نظر دقیق و سنجیده و با بهره گرفتن از نظر کارشناسان زبده در بخش آموزشی، با نگاهی ژرف و آینده‌نگر مسائل و مشکلات این بخش از آموزش عالی را مورد بررسی قرار داده و در جهت اعتلای هر چه بیشتر این مراکز در مسیر برنامه‌های مصوب آن گام بردارند.

منبع: جوان آنلاین

تلگر

چهره‌

دیدگاه تازه‌ای بنویسید: