۲۹ خرداد ۱۳۹۵ ساعت ۰۶:۳۱
بازي وزارت نفت با منافع ملي به سود غربي‌ها تمام مي‌شود؟

زنگ پیشکش مخازن نفتی به غربی‌ها

نگاهی به اظهارات و رویه طی شده توسط وزیر نفت و مدیران وی در چند ماه اخیر درباره قراردادهای نوین نفتی نشان می‌دهد که بیژن نامدار زنگنه یک تنه قصد دارد این قراردادهای پرابهام را با شرکت‌های غربی منعقد کند بدون آنکه نقاط ضعف را برطرف کرده باشد.

به گزارش عیارآنلاین، با سپری شدن دو سال از تدوین قراردادهای جدید نفتی، شرایط عمومی، ساختار و الگوی قراردادهای بالادستی نفت و گاز به هیئت دولت رفت تا در ظرف چند دقیقه مهم‌ترین و البته پرایرادترین سند نفتی کشور به تصویب برسد. با انتشار محتویات این سند، مشخص شد تعارض‌های قانونی فراوانی در آن وجود دارد و انتقادات یکی پس از دیگری آغاز شد.

وزیر نفت در ابتدای نمایان شدن این انتقادات در موضع بالا، منتقدان را محلی از رسیدگی نداد تا اینکه نهادهای بازرسی وارد گود شدند و ایرادات خود را ابراز کردند؛ با همه گیر شدن انتقادات وزارت نفت خود را مکلف دید ایرادات را برطرف کند و قول داد همه مشکلات را برطرف کند که البته تنها در کلام بود.  با مشخص شدن انتخابات مجلس دهم شورای اسلامی اما زنگنه راه دیگری برگزید؛ او در اوج تعامل ظاهری که با منتقدان داشت با حمله به آنها گفت: «۸ یا ۹ میدان نفتی است که ۷۰ درصد تولید نفت کشور را تأمین می‌کنند. این میدان‌ها پیر شده‌اند و نیاز به ترمیم دارند. اما هر کاری می‌خواهیم در این زمینه انجام بدهیم یک عده کفن می‌پوشند و سینه می‌زنند و اجازه نمی‌دهند.» انتخابات مجلس تغییر بزرگی در اظهارات وزیر نفت به‌وجود آورده بود و بنابراین به یک‌باره اعلام کرد که چند میدان را بدون مناقصه به شرکت‌های غربی واگذار خواهیم کرد در حالی که پیشتر تأکید می‌شد همه قراردادهای جدید نفتی در یک مناقصه نفتی برگزار می‌شود.

علی کاردر مدیرعامل شرکت ملی نفت بارها از رعایت قانون مناقصات در واگذاری میادین خبر داده بود اما وزیر نفت همه قرارهای خود را فراموش کرد و قصد دارد قراردادهای پر ابهام را اجرایی کند. نکته جالب‌تر در واگذاری میادین نفتی، بسته شدن همه چیز در جلسات خصوصی است که زنگنه از همه توان خود استفاده می‌کند تا آن را اجرایی کند مبادا در مقابل آنها شرمنده باشد!

توتال و آزادگان
عملکرد این شرکت در ایران یکی از پیچیده‌ترین عملکردهایی است که در نفت تجربه شده است؛ این شرکت فرانسوی در مجموعه عملکرد خود در پروژه‌های ایران مثبت ارزیابی نشده است و ضربات مهلکی را به مخازن کشور وارد کرده است؛ آنها روی میدان آزادگان نظر ویژه‌ای دارند و زنگنه نیز می‌خواهد آزادگان را به توتال هبه کند. آزادگان یکی از بکرترین و راحت‌ترین میادین نفت خاورمیانه است که به راحتی می‌توان با حفر چاه و احداث تأسیسات سطح الارضی به نفت رسید.
در واگذاری میادین نفتی و انتخاب پیمانکار مناسب باید به چند عامل پیچیدگی مخزن، ریسک تولید، تکنولوژی‌های مورد نیاز و منابع مالی توجه کرد که وقتی آزادگان با این عوامل تطبیق داده شود، متوجه خواهیم شد این میدان یک میدان ساده و بسیار پرنفس است. با توجه به اینکه توسعه این میدان بیشتر نیازمند ردیف‌های ریالی است تا دلاری، منابع مالی را نیز می‌توان از داخل تأمین کرد ولی وزارت نفت به‌شدت اصرار دارد این میدان را به مدت ۲۵ سال به توتال فرانسه ببخشد!

بی پی و مخزن اهواز
مخزن اهواز یکی از بزرگ‌ترین مخازن در حال تولید جهان است؛ این مخزن روزانه حدود ۶۰۰ هزار بشکه نفت تولید می‌کند که با وجود قرار گرفتن در نیمه دوم سال حیات خود، اما همچنان به خوبی می‌تپد. شرکت ملی مناطق نفت‌خیز جنوب وظیفه تولید از این مخزن را بر عهده دارد و با برنامه‌ریزی دقیق توانسته است از کاهش تولید مخزن اهواز جلوگیری کند. حالا شرکت بی‌پی انگلستان دست روی این مخزن گذاشته است و می‌خواهد مدیریت و تولید این مخزن را ۲۵ سال بر عهده بگیرد.  مدافعان این اشتباه بزرگ می‌گویند بی‌پی می‌تواند با تکنولوژی‌های روز مانع از کاهش تولید این مخزن شده و میزان تولید را حتی افزایش دهد. بابت نگهداشت و افزایش هر بشکه نفت نیز پاداش دریافت می‌کند تا برد- برد باشد. این توجیه در شرایطی گفته می‌شود که اگر توانمندی‌های این شرکت در این حوزه می‌توانست مثمر ثمر باشد می‌توانست سقوط شدید تولید نفت انگلستان را متوقف کند.  با این وجود امتیازات شیرین و غیرقابل باوری  قرار است به انگلیسی‌ها اعطا شود که در نوع خود بی‌نظیر است از جمله خارج کردن مدیریت این مخازن از دست شرکت ملی نفت و واگذاری آن به شرکت انگلیسی!

قرارداد ۲۵ ساله
بر اساس قراردادهای جدید شرکت‌های خارجی تا ۲۵ سال در میدان باقی خواهند ماند و مدیریت مخازن ایران را بر عهده خواهند گرفت و شرکت ملی نفت تنها در حد «ناظر تضعیف شده» به کار مشغول خواهد بود. به اعتقاد کارشناسان با اجرایی شدن‌ این قراردادها مهندسان متخصص شرکت ملی نفت از بدنه جدا شده و به استخدام شرکت‌های خارجی درخواهند آمد و منافع شرکت خارجی را دنبال می‌کنند. از آنجا که طبق قراردادهای جدید، مدیریت کار به شرکت‌های خارجی واگذار می‌شود هیچ انگیزه و ابزاری برای نظارت دقیق وجود نخواهد داشت و هرآنچه که طی چند دهه اخیر کسب شده است با برنامه‌ای منحصر به فرد نابود می‌شود.

بر اساس اطلاعات موجود، طرح اصلی قراردادهای جدید نفتی از لندن دیکته شده است؛ همان‌جایی که قراردادهای پرفساد عراق را نوشت و راه را برای حضور بلند مدت و استثمارگونه عراق مهیا کرد و حالا در بغداد متوجه این خیانت تاریخی شده‌اند. گرچه تولید نفت عراق افزایش یافته است اما بخش اعظمی از این سود به جیب شرکت‌هایی رفته است که انگلیسی‌ها شرایطش را فراهم کرده‌اند.

منبع : روزنامه جوان

تلگر

چهره‌

    دیدگاه تازه‌ای بنویسید: