۲۷ مهر ۱۳۹۳ ساعت ۱۰:۵۷

ضریب ارزش‌افزوده بالای صنایع فلزی، ظرفیتی همچنان موجود

با نگاهی جامع به عرضه و تقاضای صنایع به روشنی پی خواهیم برد که وابستگی بخش‌های مختلف صنعتی به محصولات فلزی همواره نیاز به این محصولات را در سطح بالایی قرار داده است. استفاده بهینه از این مزیت‌ها در صورتی امکان پذیر است که با برنامه‌ریزی و سیاستی مدون به‌کارگیری ظرفیت‌های معدنی در دستور کار قرار گیرد.

به گزارش عیارآنلاین، گزارش منتشر شده توسط بانک مرکزی با عنوان « شاخص توليد کارگاه های بزرگ صنعتی کشور » بیانگر ضریب بالای ارزش افزوده تولیدکنندگان فلزات اساسی مطابق جدول زیر می‌باشد. ( لینک )

ozaresh

صنایع تولیدات فلزات اساسی شامل فولاد، مس، سرب و روی، آلومینیوم و… هستند که مطابق گزارش ارائه شده بانک مرکزی با ضریب ارزش افزوده ۲۰٫۱ در صدر کارگاه‌های بزرگ تولیدی قرار دارد. علاوه بر این صنایع تولید محصولات کانی غیر فلزی که شامل سیمان، گچ، سنگ‌های ساختمانی و تزیینی و … است نیز صنایع وابسته به معادن هستند که با ضریب ارزش افزوده ۱۰٫۷ در رده چهارم ارزش افزوده قرار دارند.

مواد اولیه این دو گروه از صنایع از معادن تامین می‌شود و از آنجا که نسبت به سایر صنایع قیمت پایین‌تری برای تامین مواد مورد نیاز آنها هزینه می‌گردد، ارزش افزوده بالاتری دارند. چراکه مواد خام معدنی به جز سنگ آهن که بعضا به صورت خام صادر می‌گردد با قیمت داخلی عرضه می‌شوند و در مقابل صنایع فلزی با توجه به تقاضای بازارهای بین‌المللی همواره با قیمت جهانی عرضه می‌شود و همین عامل منجر به ضریب ارزش‌افزوده بالاتر صنایع فلزی می‌شود، بنابراین یکی از دلایل محور قرار گرفتن فرآوری محصولات معدنی ارزش افزوده‌ای است که در صنایع فلزی وجود دارد.

جمهوری اسلامی ایران از لحاظ تعداد و کمیت مواد معدنی وضعیت بسیار مناسبی دارد. ایران از وجود ۶۴ نوع ماده معدنی و بیش از ۵۷ میلیارد تن ذخایر قطعی و احتمالی در کشور بهره می‌برد و این امر موجب شده تا بتواند در بین کشورهای مطرح معدنی دنیا قرار گیرد و رتبه نخست ذخایر معدنی در خاورمیانه را به خود اختصاص دهد؛ اما عدم سرمایه‌گذاری و برنامه‌ریزی صحیح در بخش معدن کشور موجب شده این بخش نتواند به سهم واقعی خود در اقتصاد کشور دست پيدا کند.

در این بین صنایع فلزی همچون فولاد، مس، سرب و روی، آلومینیوم و… به دلیل کاربرد فراوان آنها در ساخت تجهیزات صنعتی، ساختمان و وسایل خانگی و همچنین حلقه‌های ارزش افزوده بعدی از اهمیت بسیار بالاتری برخوردار هستند تا جایی که در هر کالا و ماشینی حداقل یک قطعه فلزی به کار رفته که به‌طورقطع، کاربرد بیشتر آن در بالا رفتن ضریب ارزش‌افزوده موثر است. علاوه بر این موارد محصولات فلزی مصارف بالایی از سوی کشورهای توسعه یافته دارد و با توجه به ظرفیت‌های بالای معدنی و انرژی ایران می‌تواند زمینه‌ای مساعد برای صادرات باشد.

با نگاهی جامع به عرضه و تقاضای صنایع به روشنی پی خواهیم برد که وابستگی بخش‌های مختلف صنعتی به محصولات فلزی همواره نیاز به این محصولات را در سطح بالایی قرار داده است و از سوی دیگر قابلیت بالای آنها در محصولات دیگر جایگاه صنایع فلزی را در تولید و اقتصاد ارتقا داده است. استفاده بهینه از این مزیت‌ها در صورتی امکان پذیر است که با برنامه‌ریزی و سیاستی مدون به‌کارگیری ظرفیت‌های معدنی در دستور کار قرار گیرد.

با وجود این ظرفیت‌ها و ارزش افزوده بالا متاسفانه تاکنون به دلیل بالا بودن هزینه سرمایه‌گذاری در این بخش‌ها کمتر بخش خصوصی بدان پرداخته است. علاوه بر این در برخی موارد مشکلات عدم فناوری روز و فرسودگی تجهیزات موجود و همچنین مشکلات زیربنایی کارخانجات موجود و در دست احداث، سبب عدم قدرت رقابت پذیری تولیدات داخلی و عدم استفاده از ظرفیت‌های داخلی گردیده است.

تلگر

چهره‌

دیدگاه تازه‌ای بنویسید: