۸ تیر ۱۳۹۲ ساعت ۱۴:۵۸

5 نکته پیرامون برقی کردن چاه‌های کشاورزی

براساس قانون بودجه 92 وزارت نفت مکلف است نسبت به تأمین اعتبار برق­دار کردن حداقل 20 درصد از چاه­‌های کشور اقدام کند. کشاورزان که می‌خواهند هزینه کمتری را برای برداشت آب بپردازند بر نمایندگان مجلس جهت اجرای این قانون فشار می آورند، اما وزارت نیرو همیشه مخالف اجرای این قانون بوده است.

images

برق‌دار کردن چاه­‌های کشاورزی پس از تصویب  قانون تسریع در سال 1378 همواره یکی از مأموریت‌های دولت‌های هشتم، نهم و دهم بوده است. این مأموریت در ماده 24 قانون افزایش بهره­‌وری بخش کشاورزی و منابع طبیعی مصوب 23 تیر 89 و همچنین در برنامه­‌های توسعه 5 ساله کشور مورد تأکید قانون‌گذار قرار گرفته است. اخیراً براساس قانون بودجه 92 و در بند 3 ماده 18 آن وزارت نفت مکلف شد نسبت به تأمین اعتبار برق­دار کردن حداقل 20 درصد از چاه­‌های کشور اقدام کند. کشاورزان که می‌خواهند هزینه کمتری را برای برداشت آب بپردازند بر نمایندگان مجلس جهت اجرای این قانون فشار می آورند، اما وزارت نیرو همیشه مخالف اجرای این قانون بوده است. اجرای این قانون نیازمند اهتمام به ظرایفی است که بی توجهی به آن جزء معطل گذاشتن فرصت‌های شکوفایی و هدر دادن منابع هنگفت عمومی عایدی برای کشور به همراه نخواهد داشت:

1) تهدید امنیتی برداشت بی رویه از منابع زیر سطحی آب؛

کشور ایران به خاطر قرارگرفتن در کمربند خشک جهانی و همچنین تغییر پذیری شدید اقلیمی، بارش یک سوم متوسط جهانی را داراست. این موضوع بیان کننده محدود بودن منابع آب در ایران است. ورودی سالانه مخازن آب های زیر زمینی 63.3 میلیارد مترمکعب می­‌باشد؛ درحالی که میزان برداشت از سفره­‌های زیر زمینی سالانه 69.5 میلیارد مترمکعب است. برآیند این اعداد نشان دهنده کسری 6.1 میلیارد مترمکعب در موجودی سفره­‌های زیر زمینی است.  طبق گزارش نشریه  نشنال جئوگرافیک به دلیل برداشت بی رویه از منابع آب زیرزمینی، طی 15 سال اخیر 5.7 متر از سطح آب های زیر زمینی ایران کاسته شده است که این موضوع باعث می­‌گردد تا خاک و زمین­‌های کشاورزی حامی خود را از دست داده که این موضوع باعث رانش زمین و نشت آن شده است.

2) اعتبارات ناکافی وزارت نیرو جهت مدیریت و نگهداری شبکه انتقال؛

موافقان این طرح با استناد به پتانسیل تولید برق فعلی که چیزی حدود 68 هزارو 932 مگاوات است و همچنین معطل ماندن 40 درصد این توان، به دنبال اضافه کردن مصارف برق هستند. دورنمای تولید برق در  سال 1400 در ایران نیازمند 96 هزار مگاوات برق و 96 میلیارد دلار سرمایه­‌گذاری است. با توجه به رشد متوسط 5 درصد مصرف برق در ده سال آینده با ذخیره سالانه حدود 20 درصد باید 1600 مگابایت درسال به بهره برداری برسد تا برق رسانی در کشور با مشکل مواجه نشود. صنعت برق سالانه 420 میلیارد تومان اعتبار نیازمند است در حالی که بودجه اختصاص داده شده بسیار کمتر از این مقدار است. حال با توجه به کمبود بودجه کافی است مدیریت و نگهداری خطوطی از شبکه را به ایشان واگذار کنیم که به جهت یارانه ای بودن قیمت مصرف آن، برای این وزارتخانه کمتر از هزینه ای که می کند، آورده خواهد داشت. بنابراین اگر هزینه راه اندازی خطوط برق را نیز وزارت نفت بپردازد، هزینه های دیگر بر دوش وزارت نیرو خواهد بود.

3) تأمین 95 درصد برق موجود از سوختن منابع تجدید ناپذیر؛

یکی از دلایلی که موافقان طرح مطرح می کنند، تجدیدپذیر بودن انرژی برق در برابر گازوئیل و فراورده های نفتی است. این سخن نشأت گرفته از بی اطلاعی ایشان از وضعیت تولید برق کشور است.  هم اکنون تأمین 95 درصد برق مورد نیاز کشور از سوختن فراورده‌های نفتی است. به عبارت دیگر در ایران تولید برق به بهای سوزاندن گاز، مازت و گازوئیل که همه اینها منابع تجدید ناپذیر کشورند بدست می آید.

4) ضرورت توجه ویژه به انرژی های نو و پاک؛

به نظر می رسد با امتداد خطوط شبکه برق شهری به واحدهای کشاورزی که اغلب دور از محیط شهری و روستایی است، علاوه بر مصرف منابع تجدیدناپذیر، دو هزینه دیگر به منابع عمومی تحمیل می شود: اولاً اتلاف انرژی و افت ولتاژ برق در خطوط انتقال؛ ثانیاً مخاطرات زیستی و تهدید منابع طبیعی.

بنابراین می بایست متممی به این قانون و همچنین ردیف بودجه های سالانه آن اضافه شود که دولت را ملزم به استفاده از انرژی های نو همچون انرژی خورشیدی و یا توربین های بادی و غیره کند. بدیهی است که در صورت غیر اقتصادی بودن استفاده از انرژی های نو در برخی از واحدهای کشاورزی، ضرورتی برای برق دار کردن چاه های آن با توجه به شرایط تولید و شبکه انتقال برق ایران نخواهد بود.

5) سیاست های قیمتی جایگزینی مناسب برای یارانه نهاده های تولیدی؛barghe badi

قاچاق گازوئیل به کشورهای همسایه نکته دیگر موافقان این طرح است. عرضه ارزان حامل‌های انرژی به کشاورزان مهمترین دلیل قاچاق می‌باشد. کارشناسان کشاورزی سال‌هاست که بر نحوه و میزان پرداخت یارانه های بخش کشاورزی نقدهای جدی دارند. مسئله اصلی هم حیف و میل یارانه های موجود به جهت هدفمند نبودن یارانه های این بخش می باشد. زمانی حمایت واقعی از تولید صورت می گیرد که تولیدکننده واقعی از حمایت های دولتی بهره‌مند شود و نه سودجویان و فرصت طلبانی که عملاً تولیدی ندارند و صرف یک جواز تولید یا زمین بایر، سرمایه های غیر مشروع حاصله از یارانه‌های دولتی را در بازارهای مسکن و ارز و طلا می برند و تهدیدکننده اقتصاد کلان کشورند.

به نظر می رسد مجلس و دولت با همکاری هم باید با اتخاذ سیاست های قیمتی هدفمند و شفاف، حمایتهای دولت را به سمت محصول نهایی و خرید گران تر محصولات ببرند تا به این شکل اولاً هزینه اتلاف منابع و فرصتهای تولیدی افزایش یابد و ثانیاً حمایت مؤثر از تولیدکنندگان واقعی صورت گیرد.

تلگر

چهره‌

۵ دیدگاه
  1. محمدعلي :

    با سلام و عرض تشكر
    اينجانب قصد برقدار كردان چاه آب كشاورزي را دارم از كجا و با استناد به چه قانوني مي توانيم كمك ماي يا وام يا تخفيف در اين ارتباط بگيرم

  2. احمد علی :

    باسلام سوال من این است که ایا برای ایجاد خط اصلی برق کشاورزی تخفیف هایی وجوددارد زیرا ایجاد وتوسعه خطوط اصلی بسیار گران است

  3. چنگيز شجاعي :

    با سلام وعرض خسته نباشید اینجانب ساکن اغ شهرستان شاهیندژ هستم اینجانب دارای دو حلقه چاه در دو قطع زمین کشاورزی می باشم.نکته اینکه اینجانب نه توان خرید گازوییل مازاد یا همان ازاد رادارم ونه مقدار سهمیه تعلق گرفته کفاف مصرف موتور اب را دارد .چون اموارت اینجانب از طریق کشاورزی می باشد.مانده ام یا زمین را ول کنم یا از طریق جهاد کشاورزی وامی برای مانیزه کردن چه های خود دریافت کنم.محصول برداشت شده کفاف حرج زندگی را نمیدهد.لذا خواهشمندم نسبت به کمک و مکانیزه نمودن چاههای اینجانب راهنمایی فرماید با تشکر

دیدگاه تازه‌ای بنویسید: